Klaar, af, afgehandeld, afgelopen, gedaan, gepiept, gereed, op, ready, rond, uit, voltooid, voor elkaar, voor mekaar, voorbij, einde verhaal, fini, finito, over en uit, schluss, uit, verleden tijd, achter de rug, geëindigd, om, over, passé, uit, afgerond.

42 afleveringen in vijf jaar.

Vijf jaar lang hebben we de mooie dingen die we tegenkwamen bezongen, en hebben we alle troep en alle rotzooi afgefakkeld. Het begon als een alternatief op bloggen: het is best lastig om een mening in een artikel te onderbouwen. Praten is makkelijker. En dat hebben we gedaan. 42 afleveringen van ongeveer een uur, vol met meningen, ideeën en vondsten over het web, over content, over vormgeving, over Design, over de kwaliteit van digitale dingen.

Inspireren

De Wasstraat is klaar, maar we gaan nog niet met pensioen. Peet heeft een groot aantal supertoffe side projects, zoals de prachtige stichting Lekker Samen Klooien waar hij samen met Astrid Poot een podcast over klooien is begonnen. En Vasilis organiseert tegenwoordig meetups over de definitie van kwaliteit bij CMD-Amsterdam. Hij is ook een serie podcasts begonnen over ditzelfde thema.

#42. De allerlaatste wasstraat – Doei! verscheen op De Wasstraat van Peet Sneekes en Vasilis van Gemert is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel 3.0 Unported licentie.
Wil je het materiaal op een andere manier gebruiken? Neem dan gerust contact op met Peet of Vasilis.

In de lente van 2016 namen we dit gesprek op. En daarin vertelden we dat het zo lang had geduurd voordat we de vorige aflevering publiceerden. Nou. Dit duurde langer. Veel langer.

Robots vs het web

Robots zijn beter dan het web, vindt Peet. En dat vindt hij eigenlijk omdat hij al zo veel dingen heeft gemaakt voor het web [wat natuurlijk een kul-reden is, vindt Vasilis]. En Vasilis denkt ook dat hoe interessant robots nu misschien wel zijn, ook die zullen wel weer kapot gemaakt worden door marketeers. Moppermoppermopper.

Ook van robots zullen marketeers wel weer een tyfuszooi maken

Dit internet is wél gratis

We mopperen ook nog even over een domme site van de IAB die mensen met een ad-blocker de schuld geven van het feit dat uitgevers digitaal uitgeven niet willen begrijpen. Terwijl het eigenlijk natuurlijk strafbaar zou moeten zijn om het web te besurfen zónder ad-blocker. Je gaat toch ook geen Windows gebruiken zonder goede virus-scanner?

Het gore lef van al die publicatiehuisjes die zeggen dat de afspraak tussen hun en de lezer is begrijp ik niet

Nog meer

We hebben het over de Icons Meetups die Vasilis organiseert. We hebben het over koffiezetapparaten. Over het nastreven van perfectie vs goed genoeg. We hebben het over afstandsbedieningen. We hebben het zélfs nog over Braun en Steve Jobs.

Wasstraat 41 is begonnen. We hebben geen aantekeningen èn het is 2016, maar het is echt een tijd geleden.
Is het web beter geworden in de tussentijd? Vasilis weet het eigenlijk niet
Peet heeft er een mening over. Het is blijkbaar ironisch, want Peet heeft weer F8 (de developers meeting van Facebook).
Robots voor de facebook messenger werd aangekondigd en Peet vond het wel interessant.
Peet geeft een voorbeeld die bijzonder treffend is. (wat een intelligente kerel eigenlijk).
Vasilis vond het web vroeger eigenlijk niets, want bellen is veel beter, maar daar is hij op teruggekomen.
Vasilis: “Spreken met mensen kan me niet zo heel erg veel schelen eerlijk gezegd”.
Meestal bellen mensen met een uitzonderlijke situatie, dus dan zijn call center mensen eigenlijk niet nuttig.
Peet maakt als een hele tijd websites en hij is het eigenlijk ook zat, want ze hebben teveel beperkingen.
Die robots van Facebook zijn al in de buurt van je natuurlijke gedrag, je hoeft ze alleen even aan te spreken. Veel anders dan websites.
Dus je hoeft ze niet aan te roepen met een URL, of een App te starten is er een ‘automagische’ manier van het aanroepen.
“De vraag is natuurlijk of de dialoog de juiste vorm is”, maar robots maken het toch makkelijker met allemaal voorgebakken keuzes.
Nu moet blijkbaar nog steeds Apps, maar nu er ook nog bij de robots.
De vindbaarheid van bedrijven en diensten gaat ook anders.
Dat zoeken wordt niet meer gedaan via SEO (dat is dus search engine optimalisatie en geen site enhancing oil zoals Peet uitlegt).
Vindbaarheid krijgt dus een nieuwe dementie voor messengers, Google, Amazon en andere stem gedreven robots.
Peet: “Ik vind [robots] wel spannend stiekum”, want het zet eigenlijk de online wereld op z’n kant.
Bedrijven moeten dus opnieuw nadenken over hoe bijvoorbeeld Google elke vraag die ze stellen langs zien komen.
Vasilis boeit het eigenlijk nog niet.
Peet vind vooral de belofte voor mensen en dat de dienstverlening beter kan worden erg interessant.
Nogmaals Peet is het web een beetje zat, want die aan elkaar geknoopte documenten die het web is, zijn nu door de meeste bedrijven platgeslagen als futiele dingetjes.
Het is het ‘internet van dingetjes’, waar Peet het vaker over heeft: Iemand moet scoren en maakt een dingetje, zijn of haar baas wordt blij, geeft een opslag en het dingetje is niet meer interessant, dus raakt in verval.
Alles wat niet meer onderhouden wordt is crappy. Peet vermoed dat het toch anders is met robots.
Vasilis: “Ik denk dat het [robots] ook weer door marketeers wordt opgepakt en dat ze er een tyfus zooi van maken”
Peet trekt die hypothese verder aan de hand van Paul van Buurens “Dit Internet is gratis” (http://ditinternetisgratis.nl/).
Paul van Buuren heeft deze website opgericht als reactie op een campagne van de IAB (Interactive Advertising Bureau Nederland): http://internetisnietgratis.nl/
Die campagne website praat een schuldgevoel aan mensen die advertentieblockers gebruiken. Vasilis “Wat een stelletje klootzakken zijn jullie toch”.
Het leid niet alleen af van de content, maar ze zijn ook gevaarlijk, met virussen en ‘ransom ware’. Misschien moet het wel verboden worden.
“Ze doen ook alsof het een afspraak tussen de adverteerders en ons”.
Peet gebruikt geen ad blocker, maar een alles blocker, met goede redenen. Want als lezer ben je vaak ongewild deel van de afspraak tussen tientallen partijen waar je geen weet van hebt.
Peet en Vasilis zouden het op prijs stellen als het verdienmodel (advertenties) in zijn geheel door het publicatiehuis zou worden gedaan.
IAB heeft blijkbaar ook ‘do not track’ voorkeuren helemaal stuk gemaakt. Nu betekent het “Volg me niet, maar volg me wel”.
Al dat tracken van advertenties is helemaal niet nodig, want de leugen regeert. En toen gaf de audiorecorder het op.
Peet legt uit hoe één advertentie ongeveer vijf partijen nodig om dat ene plaatje neer te zetten en daar heb je geen afspraak mee.
De discussie over advertenties is ook raar, want verhoudingsgewijs spelen advertenties maar een kleine rol om je tracken.
Typografie maakt misschien wel de boel mooier, maar die fonts komen van Google of Adobe vandaan en zijn even makkelijk ook trackers.
“Het gore lef van al die publicatiehuisjes die zeggen dat de afspraak tussen hun en de lezer is begrijp ik niet” zegt Peet.
Peet legt uit hoe advertenties op bijvoorbeeld nu.nl verschijnen en jouw gegevens aanbieden via een soort veilinghuis van honderden partijen.
Waarom komt IAB eigenlijk niet met een oplossing? Het antwoord zit een beetje in de naam. Het is een lobby organisatie voor adverteerders. Zij zijn eigenlijk geen discussiepartner.
Bedrijven lijken zogenaamd te spartelen vanwege adblockers, maar wij denken dat advertenties gewoon niet meer werken.
Vasilis vertelt over bannerblindheid en een krankzinnig idee van een reclame bureau voor een grote vliegtuigmaatschappij: meer content in de footer van contentpagina’s.
Dit is niet zielig omdat je niet rond kan komen, maar omdat de reclame boeren niet meer krankzinnig veel meer kunnen verdienen. Peet nuanceert het nog even, want mensen mogen best veel geld verdienen van hem, maa niet voor niets.
De rapportages aan adverteerders moet nu nog meer verzonnen worden. “Iedereen is succesvol, iedereen krijgt een medaille”.
Vasilis is de laatste tijd lezingen aan het organiseren voor zijn studenten, onder het motto van “Als de student niet naar de lezing komt, dan komt de lezing naar de student”.
Het thema van de lezingen is “The good, the bad, the interesting” en levert heel veel verschillende inzichten.
Laatst waren de studenten in een museum in Hilversum om Jaap Drupsteen te zien spreken (http://www.museumhilversum.nl/new/2197/).
Peet vraag zich af of mensen buiten de digitale wereld misschien ook wel een mooie balans kan leveren, zodat we de connectie met de echte wereld niet verliezen.
De ‘echte wereld’ heeft namelijk al een hele positieve invloed op de digitale wereld, maar misschien zijn ze daar niet van bewust.
Peet zag pasgeleden een filmpje over ‘surface design’, waar mensen het woord ‘holistisch’ gebruiken. Dus hoe alles invloed heeft op alles en een digitale behoefte heeft vaak een heel verhaal ervoor in die echte wereld.
Peet doet een oproep aan mensen die bezig zijn met het holistisch nadenken over service design en holistisch nadenken over design.
Vasilis vindt dat een UX’er niet bestaat, want iedereen die werkt aan het eindproduct is een UX’er.
We zien een hand aan een koffer … Zonde dat je het mist . :-)
Nog even over dat er meer rondom digitale dingen bestaan en dat ze groter zijn dan het ding zelf is. Veel dingen hier. Het gaat dus over nadenken over dingen . Dat is belangrijk.
Peet vind dat de mensen die kantoren-koffiezetautomaten maken misschien ook wel kunnen leren van designers. Volgens Vasilis werken daar niet de meest talentvolle mensen aan.
Peet: “Waarom zou je niet excellente dingen willen maken”, Vasilis: “Aan de andere kant kan je ook zeggen: dit is goed genoeg. Waarom zou het nog beter moeten?”
Peet worstelt ermee. Hij denkt dat het heel makkelijk beter kan. Peet over de interface teksten van koffiezetautomaten: “Niet alleen heeft er iemand niet over nagedacht, maar heeft er iemand anti-over nagedacht”.
Televisies en afstandbedieningen van televisies kunnen van Vasilis ook veel beter. Onderzoek is niet nodig, want je kan het thuis heel makkelijk zien: de knoppen die niet gebruikt worden zijn vies en de rest is afgesleten.
PIP (Picture in Picture) is een voorbeeld van nutteloze features op afstandsbedieningen. Featureitis heet het.
De smart-tv is ook zo’n mooi woord. “Weet je nog hoe lekker het gaat op de computer? Dat kan nu ook onhandig, lelijk en langzaam op de televisie”.
Vasilis vertelt over Niels Leenheer over de obscure browsers en tv-browsers (https://www.youtube.com/watch?v=ojGIva5801I) en hoe hij tv-browsers bediend met gebaren ..
Een heleboel wasstraten geleden vertelde Peet hoe televisies horen te werken en dat bestaat nu met Google Chromecast.
Peet vertelt over de NAB, een groot congres voor mensen die alles met TV doen, maar ook de boel niet echt snappen. Een mooi voorbeeld was een App om naast het televisie programma te gebruiken. Hij vind het maar hilarisch.
Dat kost allemaal bakken met geld, maar deze industrie lijkt zichzelf in stand te houden met prijzen. Best cynisch als je erover nadenkt. We gaan snel leuke dingen verzinnen.
Digitaal design is klaar voor specialisaties volgens Vasilis. Websites, apps, dingen dingen ontwerpen, da’s best veel al. Bijvoorbeeld informatie visualisatie is al een heel vakgebied.
Was vroeger alles dan beter misschien? Peet vind dat er heel mooie dingen gemaakt zijn zoals die van Braun, maar volgens Vasilis is er ook heel veel crap gemaakt, alleen valt dat niet meer op omdat het niet meer nuttig is.
Hoe zouden we kunnen leren hoe mensen als meneer Braun en Steve Jobs kijken naar het leven. Je kan natuurlijk niet exact even goed zijn als Steve Jobs, dat is niet reeel.
Peet: “Ik wil niet zeggen dat mensen betere dingen moeten maken, maar dat mensen dingen beter moeten maken.”
Dus we moeten het beter maken, in plaats van anders. Vasilis heeft een mooie verhaal over “Onderwijsvernieuwing”, waar ze elk jaar het helemaal anders moeten doen.
Vasilis: “Het is een beetje alsof elke minister zijn territorium moet afbakenen” .
Peet: “Alles moet van tafel. De tafel moet weg ook” .
Er zijn nog best veel uitdagingen, zoals het managementificeren.
Digitaal ontwerpen is best jong, dus de professionals die les kunnen geven op opleidingen hebben vaak niet eens een relevante opleiding. Da’s best een uitdaging als je mensen wilt aannemen.
We moeten dit kunnen oplossen toch? Peet oppert dat de opleiding van Vasilis juist specialisten produceert die goed zijn in omgaan met jonge technologieën.
We zijn er inmiddels en gaan even goed staan voor de foto … Da’s belangrijk.

#41. Weg met het web, hallo robots en betere dingen verscheen op De Wasstraat van Peet Sneekes en Vasilis van Gemert is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel 3.0 Unported licentie.
Wil je het materiaal op een andere manier gebruiken? Neem dan gerust contact op met Peet of Vasilis.

Pruttelpruttel in een bootje door de grachten van Amsterdam. Je kan wel zien dat dit filmpje een paar maanden geleden is opgenomen. Zulk lekker weer is het niet meer. We hebben het over het nut van klooien, we praten over advertenties op het web, we hebben gezocht naar mooie dingen, en naar onzin.

Klooien voor het groter goed

Peet is bestuurslid geworden van een stichting. En niet zomaar een stichting, het is een stichting die graag wil dat mensen meer gaan klooien. Samen het liefst. Dat ze dingen gaan maken. Ze willen graag dat iedereen gewoon weer zijn eigen schoenen kan plakken als die stuk gaan. Of een lap op een broek kunnen naaien. En niet alleen reparaties uitvoeren, maar ook gewoon zelf nieuwe dingen maken, in plaats van massatroep kopen bij de Ikea. Dit doet Peet samen met Astrid Poot. En om mensen op weg te helpen hebben ze Klooikoffers gemaakt waarmee vooral ouders samen met hun kinderen kunnen leren klooien. Heel erg sympathiek. We vragen ons natuurlijk even af of dit initiatief een soort van Arts and Crafts achtige reactie is op de automatisering en de massaproductie. Dat zou best eens kunnen. Maar het past op zich ook wel in de punktraditie van dingen lekker zelf doen. Anyway, hoe je het ook bekijkt, klooien is tof.

Content blockers

Klooien is misschien wel tof, advertenties zijn dat niet. En toen deze editie van De Wasstraat werd opgenomen kon je eindelijk op je iPhone banners blocken. Grote paniek natuurlijk bij alle contentveebedrijven die er ineens achter kwamen dat banners al jaren geblokkeerd worden. Ze dachten dat zo’n niche-clubje met een iPhone er ineens voor zou zorgen dat hun verdienmodel niet meer zou werken. Helaas hebben die content blockers nauwelijks effect gehad. Bannerboeren blijven onze bandbreedte vervuilen met hun troep.

Dit is allemaal wel heel pittoresk

Mooie dingen

In de vorige editie waren we nogal chagrijnig. Dus zijn we actief op zoek gegaan naar mooie dingen. Peet vond deze clip van Busta Rhymes. Prachtige over the toppe vormgeving. Peet vroeg zich af waarom we dat soort vormgeving nooit zien op het web. En Vasilis noemde vervolgens, zonder dat hij deze clip kent, Lings Cars. Over the top? Zeker. Goed vormgegeven? Niet echt. Er zijn de laatste tijd interessantere voorbeelden te vinden. De site van de Design Conference van Bloomberg bijvoorbeeld. Veel mensen klagen er over. Ik (Vasilis) vind hem briljant. Vele malen beter dan al die inwisselbare marketingcruft.

Vooruitgang, of zijn we klaar?

Peet vraagt zich af waarom interfaces niet beter worden, bijvoorbeeld om video mee te editen. Die kúnnen echt wel beter, maar het gebeurt niet. Dat kan op luiheid wijzen. Of gebrek aan een verdienmodel. Of, misschien komt het gewoon omdat het goed genoeg is, zoals Maciej Cegłowski uitlegt in zijn briljante presentatie over ons huidige digitale tijdperk. Misschien is het allemaal wel goed genoeg zo. Het is wellicht gewoon allemaal wel af. We kunnen hier en daar nog wat vergeten puntjes op de i zetten, maar dit is het.

Streepjes

Vasilis at een warm broodje wat er uitzag als een panini die vers onder een grill vandaan kwam. Met mooie bruine grillstrepen er op. Bij nadere inspectie bleken die strepen er op geprint te zijn. Dat broodje kwam helemaal niet onder een grill vandaan, het lag al een hele tijd onder een warmhoudlamp. Vasilis vroeg zich af of je dit nu onder de noemer User Experience moet laten vallen, of onder de noemer oplichterij? Bijna iedereen aan wie hij het vroeg vond het onder de noemer fraude vallen. (Die broodjes worden overigens nog steeds verkocht, blijkbaar is het niet strafbaar). Het wordt natuurlijk meer gedaan. Laatst kocht Vasilis een zakje kruiden omdat het een mooie hipstervormgeving had. Er zat helaas ontzettend smerige massatroep in. Zo vreselijk cynisch. We vragen ons af of het nu echt zo veel moeilijker en duurder zou zijn om Goede, Duurzame Dingen te maken, in plaats van dit soort gemene rotzooi.

En we keuvelen nog wat door, al kabbelend door de grachten. Over open API’s, waar ook commerciele bedrijven bakken met geld mee zouden kunnen verdienen. Over banners vervangen door kunst met die content blockers.

De camera lijkt wel meer op Vasilis gericht, maar we zijn beide in beeld.
Vasilis duikt er gelijk er in. Wat heeft Peet eigenlijk meegemaakt? Er zijn artikelen geschreven en stichtingen gesticht.
Er is een heleboel gebeurd. Peet heeft waterdichte aantekeningen, maar weet niet waarom.
Peet steekt van wal met het oprichten van de stichting Lekker Samen Klooien.
Astrid Poot is een hele tijd bezig met Klooi Koffers en is toevallig ook een keer eerder in de wasstraat geweest. (http://wasstra.at/034/)
De Klooikoffer help voor kinderen om samen met hun ouders leren om met gereedschap om te gaan.
Het Klooikoffer idee is helemaal leuk en super populair, maar om de rekeningen te kunnen betalen hebben we een stichting nodig. Peet is nu officieel bestuurslid.
Peet mag nu klooien opgeven aan de belasting aangeven.
We hebben natuurlijk ook een adviesclub met echte docenten en deskundigen van techniek, lesgeven.
Er is natuurlijk veel aandacht is voor ‘code literacy’ in het onderwijs en daar zijn veel discussies over.
Dus honderd jaar geleden zetten mensen zich in dat iedereen het alfabet leerde en nu dus het digitbet?
Dan is er ook nog een tegenreactie: wat nu van de fysieke wereld? Iets waar mensen en kinderen ook mee moeten kunnen klooien.
Is het eigenlijk wel een tegenreactie, of eigenlijk dat de digitale zelfredzaamheid eigenlijk ook wel toegepast moet worden op andere normale dingen in het leven.
“Het is dus niet ‘of of, maar het is en en’. Lekker klooien, dingen maken”
Normale dingen als lijm is makkelijker uit te leggen dan digitaal, want lijm kan je zien zitten en dat ken je, maar code da’s andere koek.
Maar code is eigenlijk ook heel eenvoudige, want code is meestal: ‘als dit dan dat’ -constructies en dat is bij electronica eigenlijk ook zo.
Vasilis was een beetje teleurgesteld toen hij voor het eerst leerde programmeren. Dat was niet zijn eerste teleurstelling in computers.
Peet is eigenlijk steeds vaker blij met dat het steeds makkelijker wordt om iets met computertjes op te lossen.
Vasilis vind het ook wel tof. Hij is begonnen aan zijn project ‘it’s 13:37’. Een robot die elk uur een tweet stuurt over waar het 13:37 is.
De vrijheid die we hebben om zomaar lekker aan de slag te gaan met dingen is erg fijn. Peet vertelt over het oogsten van motortjes uit telefoons.
Dat dingen eigenlijk makkelijk te beginnen zijn en misschien wel eenvoudig zijn om te doen is ook een lekker gevoel, maar zelf iets doen is toch wel iets anders volgens Vasilis.
Peet haalt een artikel aan over de banner-blockers en met name het artikel van de maker van ‘Peace’. (http://www.marco.org/2015/09/18/just-doesnt-feel-good)
Er komt een grote dinges aan, dus we onderbreken ons gesprek even. We varen ook even naar achteren. Het is drukker dan we verwachtte.
We gaan weer verder. Marco Arment wilde een statement maken tegen de adverteerders.
Mensen mogen natuurlijk best adverteren rond hun artikelen, als ze maar dat ze zich ook realiseren dat wij als lezer een relatie hebben met de creator en niet met de 53 javascript-eigenaren die ingeladen worden bij advertenties.
Websites aanzienlijk sneller worden als externe zaken geblokkeerd worden. Fonts zijn daar een van de beste voorbeelden.
Eigenlijk zijn al die oplossingen maar een beetje onhandig en niet gericht om de content echt beter te maken en dat lijkt ook effect te hebben op de content zelf, da’s niet handig!
Wat is er eigenlijk gekomen van die content initiatieven van Facebook en Apple? Volgens Peet is het gewoon ‘flipboard’, met artikeltjes van niets.
We varen even naar de zijkant om naar de Munt te kijken. Dat missen jullie helemaal, jammer hoor. We kijken even op de kaart en gaan het grachtje door.
Vorige keer waren we chagrijnig, maar mensen vonden de vorige wasstraat wel erg goed. We waren vooral aan het klagen en weinig aan het oplossen.
We worden bijna aangevaren.
We zouden toffe dingen zoeken. Peet heeft wat mooie dingen gevonden die het ‘wow’ effect hebben
Er zijn dus wel toffe dingen, maar niet op het web.
Busta Rhymes’ Gimme Some More (https://youtu.be/eHHT7dTmw8U) is een prachtig voorbeeld van iets wat erg tof is en lekker over de top, maar hoe doe je dat op het web?
Op alle webcongressen wijst iedereen op bruikbaarheid en focus en witruimte, maar is ook een tegenvoorbeeld namelijk: LINGs CARs (http://www.lingscars.com/) met allemaal gifjes en meer gifjes.
“Dit is wel allemaal heel pittoresk”
Waar is de kunst en het onnodige op het web? Vasilis experimenteert daarmee omdat het kan en omdat hij het leuk vind.
Webdesigners zijn echter niet gecharmeerd van die experimenten, want websites lijken niet op die experimenten.
Alle marketing websites van tegenwoordig zijn eigenlijk een echte eenheidsworst. Dit is ook echt een mooie manier om weggeautomatiseerd te worden.
We kunnen al die dingen genereren met een “random generic marketing generator”, “Heeft u ook bla, dan is er nu bla, met onze bla”.
Peet denkt die platen misschien wel effectief moeten zijn, maar Vasilis heeft headerblindheid ervoor ontwikkeld.
“Sodemieter op met je kut banner. Ik wil je download button”.
Waarom worden foto’s en videos op het web eigenlijk geacrediteerd worden met ‘instagram’ en ‘youtube’?? Die maken geen foto’s of films. Waarom zetten ze niet even de juiste naam erbij.
We zijn erg blij dat iedereen alles kan doen met de Wasstraat spullen, zelfs geld verdienen, zolang ze onze naam er maar bij staat.
De video interface verdient nog wel erg veel aandacht. Waarom ontwikkelen die dingen niet.
We zien een jongetje op een boot die op een iPad aan het kijken is. Een ipad is blijkbaar een standaard kinder-accessoire.
“Als ik heel druk was zette mijn moeder me voor de wasmachine, ga maar het wasprogramma kijken”. de iPad is de nieuwe wasmachine.
De interface van video en andere content, daar is te weinig beweging. “Misschien is er wel een heleboel af”.
We gaan even aan de kant. en zien Jeroen Krabeé.
Maciej Cegłowski heeft een briljant stuk geschreven over waar we nu staan met het web. Volgens zijn essay staat we nu op het zelfde punt als de luchtvaart industrie in de jaren 60 stond.
Volgens zijn artikel (http://idlewords.com/talks/web_design_first_100_years.htm) staan we op dit moment stil en zijn er maar kleine verbeteringen die relatief te veel energie kosten.
Nu gaat het web en techniek over batterijduur in plaats van bijvoorbeeld sneller te maken. “Als computers niet sneller worden, dan worden webs niet sneller”.
“We gaan nog wat dingetjes verbeteren zoals we dat ook met papier doen, maar het blijft hetzelfde”.
Misschien maken we nu ook dingen opnieuw en dan hopelijk beter, zoals interfaces maken met CSS, SVG en javascript. Dat lijkt best veel op Flash.
Elk voordeel heb zijn nadeel, nu gaan we waarschijnlijk net als in het Flash tijdperk idiote dingen maken.
We zien dat mensen graag originele dingen willen maken, die origineel waren, maar helemaal niet goed werken. Misschien moet het gewoon tijd krijgen.
We varen in het innovatiehoekje, maar innovatie is niet synoniem met revolutie. Dat soort dingen gaan in kleine stukjes.
We gaan het even over broodjes hebben met tostie-streepjes die niet kunnen. Is het oplichterij, of goed gemaakt?
Vasilis vroeg het aan de mensen …. uitkomst: mensen vonden het fraude (), maar is dat niet een beetje naïef?
We hebben het over goed uitziende kruiden … met een beetje hipster vormgeving, maar het was vies.
We trappen dagelijks in dit soort truckjes. “Op dezelfde manier ben ik in het broodje met streepjes getrapt”.
Keurmerken zijn ook een soort valse informatievoorziening.
We worden eindelijk ingehaald door de zwaaiende jongens.
Misschien moeten mensen al die energie steken in het maken van een goed en perfect product. Maar willen we wel perfecte producten?
Misschien komen we uiteindelijk terug van nep producten naar zelfgemaakte dingen. We hebben het over stracciatella chocolade ijs en merengue .
Als we dan toch mooie dingen maken, waarom zouden we ze niet gelijk onderhoudbaar maken? Is dat duurder?
“Massaproductie speelt heel handig in op de korte termijn visie van mensen”. We moeten eigenlijk weer dingen kopen die repareerbaar zijn.
Een mooi voorbeeld van beter maakbaar en ook aanpasbaar is de Peasant Knife die heel erg aanpasbaar is en ook zo is gemaakt (https://youtu.be/CTNvfMHQl2M).
API’s zijn ook een mooi voorbeeld van digitale dingen die beter gemaakt kunnen worden. De synoniemen bot van Vasilis maakt ook handig gebruik van API’s (https://vasilis.nl/synonyms/).
KLM zou dat ook goed kunnen doen met hun API’s, zodat mensen op nieuwe manieren kaartjes kan verkopen.
Er is nog één mooi idee waar we kunst-werken combineren met de tijdlijn van de wereldgeschiedenis. Kan iemand dat even maken?
Laten we de contentblockers van iOS veranderen naar banners vervangers met kunst en dan doen we gelijk er goeie content bij. Een bannerblocker met content vervanger.
We geven ideeën gratis weg! “Wij willen dat de wereld beter word en we geven jullie alle mogelijkheid om dat te doen”.
We zijn er nu weer … dus we gaan ‘m hier stoppen.

#40. Het digibet, klooien en perfect gestreepte broodjes verscheen op De Wasstraat van Peet Sneekes en Vasilis van Gemert is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel 3.0 Unported licentie.
Wil je het materiaal op een andere manier gebruiken? Neem dan gerust contact op met Peet of Vasilis.

Maandagochtend is niet het moment om een vriendelijke, vrolijke aflevering van de Wasstraat op te nemen. En dus is het een chaggerijnige, boze, maar daarom niet minder interessante editie geworden. We maken ons boos om al die vreselijk domme rotzooi die er gemaakt wordt.

Toegankelijkheid

Vasilis was naar een congres over webdesign. Een van de thema’s was toegankelijkheid. Een van de sprekers hield een verhaal over de business case van toegankelijkheid: valt er geld te verdienen door je website toegankelijker te maken. De conclusie is dat dat niet echt hard te maken is. En de andere conclusie is dat het krankzinnig is dat er überhaupt een business case nodig zou moeten zijn. Met een klein beetje moeite kunnen we producten maken die iedereen kan gebruiken. In plaats daarvan denken we alleen maar aan geld, en maken we dus voornamelijk rotzooi. Gênant.
—

Het web is door dit soort onzin eigenlijk een klotemedium geworden

Marketingcruft vs. het web

De content waar mensen voor komen, door te klikken op een link, wordt verborgen door allerlei troep waar niemand op zit te wachten. (Full screen) banners bijvoorbeeld. Maar ook door idiote dingen als cookie warnings. En door nóg dommere dingen als full screen nag screens die je proberen te overtuigen dat je je moet inschrijven voor een of andere nieuwsbrief. Hoe kan ik nou weten of ik me daarop wil abonneren als je me weigert te laten zien wat er allemaal op je site staat?! We brainstormen wat hierover. Een niet-domme marketeer zou bijvoorbeeld bedenken dat, zodra iemand toestemming geeft voor het gebruik van cookies, dat je die dingen ook slim kunt gebruiken. Je zou bijvoorbeeld kunnen bijhouden of iemand meerdere artikelen leest. En als dat zo is, dan kan je vragen of de nieuwsbrief wellicht een interessante optie is. Hoe moeilijk is het? Tsjongejonge. Maar blijkbaar bestaan er geen niet-domme marketeers. En liegen ze stuk voor stuk in hun cookie-waarschuwingen dat ze cookies gebruiken om de gebruiksvriendelijkheid verhogen.

Automatisering

De laatste tijd zijn er nogal wat discussies over de vraag of bepaalde vakgebieden niet weggeautomatiseerd gaan worden. Het vak van WordPress theme designer bijvoorbeeld is geen lang leven meer beschoren. Voor een tientje heb je al een theme dat er prima uitziet. En voor 100 euro, claimt The Grid, krijg je een unieke website die rekening houdt met de inhoud van je content! Daar zijn geen mensen meer voor nodig. Maar als je Sturgeon’s Law er bij haalt, en bedenkt dat 90% van alles wat er gemaakt wordt rotzooi is, dan valt het wel mee met die automatisering. Blijkbaar hebben mensen behoefte aan troep. En er zijn meer dan genoeg middelmatige prutsers om aan die vraag te voldoen.

Kwaliteit

Maar stel nou dat we tóch liever goede dingen willen maken. Wat is dan de definitie van goed? Vasilis weet prima wanneer een site technisch goed in elkaar zit, en Peet weet als geen ander wanneer content klopt. Maar wat weten we eigenlijk van andere vakgebieden? Wanneer is een project voor een projectmanager geslaagd. Wat betekent kwaliteit voor de klant? Jeffrey Veen vertelde over quality meetings die hij regelmatig organiseerde binnen Typekit waarbij collega’s aan elkaar vertelden welk nieuw product ze goed of slecht vonden, en waarom. Misschien moeten we meer van dat soort onderbouwde gesprekken voeren, in plaats van roeptoeteren op Twitter dat die nieuwe site kut is.

We have a lot to unfuck

Unlearning

Maar misschien zijn onze huidige digitale producten wel zo slecht omdat we nog zo veel moeten unlearnen, zoals Luke Wroblewski zo mooi zegt. We maken al twintig jaar dingen volgens een bepaald stramien, en nu het digitale landschap ineens zo ingrijpend anders is, is het natuurlijk lastig om die dingen simpelweg af te leren. Volgens Peet betekent dit ook dat we na het afleren, heel veel werk hebben in het unfucken van alle cruft die we inmiddels gemaakt hebben.

Platformisering

We hebben het ook nog over de platformisering. Over exclusief publiceren op Facebook. Of op Apple. Of op Alibaba. En over de vraag of dat wel zo’n goed idee is. En hoe je daar mee om kunt gaan. Of hoe je daar mee om zou moeten gaan. Want vergeet niet, het is maandagochtend, we zijn wat chaggerijnig en we hebben niet al te veel vertrouwen in de juiste keuzes van mensen.

We sluiten de rit af met een tirade op de mensen die het systeem hebben ontwikkeld waarmee docenten op de HvA hun cijfers moeten bijhouden. Waar zijn die mensen trots op? Zeggen ze na de oplevering vol trots tegen elkaar: “Kijk eens wat we hebben gemaakt. Hier gaan alle docenten de komende 20 jaar verschillelijk pissed off over zijn. Jeeey!”

De volgende keer gaan we wel in een bootje varen ofzo. Op een donderdagmiddag.

Er brand een lampje, de deur kan dicht want het tocht een beetje.
Drie keer dertien. Peet heeft twee verschillende vormen van aantekeningen.
Het gaat regenen, want het is weer winter, midden in de zomer.
Peet vraagt zich af hoe het met Vasilis gaat.. Het gaat lekker. Hij geeft lekker les.
Vasilis is vrijdag naar het congres gegaan in Brighton: A responsive day out (http://responsiveconf.com/) en dat gaat over het web.
Het was eigenlijk over responsive design, maar dat is eigenlijk synoniem voor web-design.
Het format is ook leuk: er waren telkens 3 talks van 20 minuten, dus dat dwingt sprekers om ‘to the point’ te komen.
Een van de rode draden van het congres (en eigenlijk alle frontend congressen) was toegankelijkheid, wat volgens Vasilis een eigenschap is van het web.
Blijkbaar is toegankelijkheid ook een onderwerpt wat frontenders continue bezighoud.
Blijkbaar vind niet iedereen toegankelijkheid fantastisch, dus één talk ging over de business case van toegankelijkheid.
Peet haalt zoek machine optimalisatie (SEO) aan als een mogelijk verkapt verkoop argument voor toegankelijkheid.
Robots zijn dus eigenlijk wel belangrijk, of eigenlijk geld is wel belangrijk en mensen niet.
Een andere ondertoon van het congres was dat het web een beetje stukgemaakt word, omdat het niet begrepen word.
Vasilis beschrijft wat de gemiddelde leeservaring van artikelen is, met cookiemeldingen, app-meldingen, nieuwsbrieven, notificaties.
Denken marketeers echt dat hierdoor de conversie omhoog gaat? Er moeten toch statistieken zijn die bewijzen dat dit niet zo is.
“De de (web)-ux wordt hartstikke kapot gemaakt door domme marketeers”.
Peet vraagt zich af of het iemand kan schelen dat het web stuk gemaakt word door dit soort onzin.
Vasilis doet een voorstel om slim om te gaan met cookies en gedrag.
“Wij verbeteren de usability. DOE DAT DAN OOK!”
Waarom zou je eigenlijk een App gebruiken? Peet begint over snelheid en het ’gelijk aan de slag’ gevoel van sommige apps.
De voorkeur van Apps boven websites is een signaal dat webdevelopers niet met het juiste bezig zijn zegt Vasilis.
Peet is boos op websites die 42 scripts die geladen worden. Heel boos. Hij verteld de waarheid.
Peet: “Misschien maken ze wel websites voor adverteerders en lezers mooi meegenomen”
Vasilis: “Het web is door dit soort onzin eigenlijk een klote medium geworden”
Hoe zorgen we ervoor dat er een omslag komt voordat het web kut is? Er moeten frontenders spreken op marketeers-congressen vind Vasilis.
Peet hekelt pagina’s die wachten tot alles geladen is, maar ook de tegenpool. Wederom concluderen we dat het web slechter word.
De gemiddelde grootte van een webpagina is 2 Mb. Peet noemt ook de CSS van WordPress met meer dan 1300 regels.
Maar zijn dure mensen als Vasilis en Peet het wel waard om een goed WordPress Theme te maken?
Worden we weggeautomatiseerd? vraagt Vasilis zich af. Volgens hem heeft het vak van wordpress theme bouwer geen lang leven meer.
Zijn er eigenlijk al voorbeelden van websites die met ’the grid’ (https://thegrid.io) gemaakt zijn?
Peet schreef een artikel op zijn eigen blog over het automatiseren van hoe je met klanten omgaat.
Peet heeft pas geleden een skate board gekocht, want hij is 40. Hij verteld hoe ‘Penny’ (het skate board merk) dat geweldig deed.
Over verbeteren van het web: “Maar het gebeurd niet. Ik ben nooit blij!”
“90% of the everything is crap” volgens Theodore Sturgeon (https://en.wikipedia.org/wiki/Sturgeon%27s_law) en daar is Vasilis het wel mee eens.
Peet vraag gedesillusioneerd of hij nu blij is geworden van Penny, omdat het zo schril afsteekt met de rest?
Maar moeten we ons maar neerleggen bij dat 90% van alles kut is? Volgens Vasilis hebben wij de schone taak om dit tij te keren, door te praten met mensen.
Maar voordat je kwaliteit kan maken, moet je ook samen bepalen wat kwaliteit is. Vasilis haalt een voorbeeld aan van Jeffrey Veen (http://thegreatdiscontent.com/interview/jeffrey-veen) en zijn quality-meetings bij Typekit.
Het zou super interessant zijn om een keer Vasilis en een marketeer samen te zetten, om het eens over die 10 popups te hebben en begrijpen waarom zoiets gebeurd.
Vasilis ziet dat toegankelijkheid niet begrepen word. Daar gaat het volgens hem ook niet over, het gaat over iets maken wat goed is, waar je trots op kan zijn.
Peet legt uit waarom de ervaring met het skateboard merk nou zo leuk was: er zaten leuke, onverwachte dingen in. Dingen die niet persé nodig zijn, maar er wel bijzaten.
Apple maakt al jaren mooie dingen met finesse. Peet quote een stuk uit de biografie van Steve Jobs en hoe hij ook aandacht moest besteden aan dingen die mensen nooit zullen zien zoals de binnenkant van het hek (http://thenextweb.com/apple/2011/10/24/steve-jobs-obsession-with-the-quality-of-the-things-unseen/).
Peet trekt de analogie naar de wereld van marketeers en verkopers. Besteed aandacht aan elk stuk van het proces.
Vasilis denk dat er aandacht besteed word aan de verkeerde dingen. Veel bling, maar geen waarde in het proces.
Peet: “Misschien moeten we progressive enhancement op de wereld toepassen”. Maar waar zit dan de enhancement. Daar is vaak nog een misverstand over.
Oojee, we vergeten de afslag naar de wasstraat. Nou ja, maakt niet uit.
Vaak zeggen designers dat iets zonder animatie geen zin heeft. Animatie gaat vaak voor eenvoudige features zoals een emailtje als bevestiging.
Logische dingen zij logisch, zoals geen vast adres vragen als je een digitaal ding koopt.
Vasilis vertelt over zijn ervaring met het kopen van Sugru (https://sugru.com/), alleen de bestelvolgorde is niet handig voor mensen die met paypal betalen.
Vasilis haalt een quote aan van Luke Wroblewski over dat we een hele boel vanzelfsprekendheden moeten ontleren van onze periode met desktopschermen (https://twitter.com/lukew/status/444488505226317824).
Peet voegt daar aan toe dat voor reeds gemaakte dingen geld “We have a lot to unfuck”.
Peet vraagt nog even aan Vasilis over de bronnen van Luke W’s onderzoeken. Die lijken niet te vinden zijn. Waarom zou hij dat doen?
Vasilis werd door een gast geblocked omdat hij een artikel over compressie en plaatjes groottes wilde nabootsen.
Peet: “Wow, geloofwaardigheid: -1000”.
Vorige keer begonnen we dat het web uitkan omdat Facebook het web is, nu kunnen ze beide uit, want Apple wilt ook meedoen.
Het lijkt erop dat iedereen silo’s wilt proberen te maken. Iedereen valt er ook voor. De contentmakers zijn enigszins voorzichtig, maar muziekmakers dan weer niet.
Het gerucht gaat dat Apple RSS aan het wegfaseren is, dus geen nieuwtjes. Gelukkig gebruikt Apple nog actief RSS als update formaat.
Maar nog belangrijker: geen banners meer, geen popups voor nieuwsbrieven.
Apple heeft hun nieuwsvoorziening aangepakt zoals ze de iPhone ook hebben aangepakt: “Hup, weg met dat gerommel in de marge. We doen het zelf wel”
Of Apple Nieuws de oplossing is weten we niet. Apple is wel vaker op z’n snufferd gegaan.
Vasilis vind het maar treurig makend hoe stomme dingen maar continue gemaakt worden. Waar stopt het?
In Azie heb je bijvoorbeeld alleen Alibaba. Dat is niet open en verkeerd om. Ze doen het wel goed overigens, alles is lekker geïntegreerd.
Eigenlijk moeten we ons richten op integreerbaarheid met andere systemen. In het westen probeert iedereen het centrum van het universum te zijn in plaats van te focussen op een integratie
Moet dan iedereen naar Amazon en Alibaba? Niet volgens Peet. Hij denkt dat mensen niet meer moeten nadenken over de plek, maar over je dienst, of product. En dan gebruik maken van andermans diensten om je product en dienst te koppelen, aan te bieden en bespreken.
Er zijn twee verschillende benaderingen volgens Vasilis: de UNIX benadering of Microsoft benadering.
Peet denk dat er een middenweg is tussen de UNIX en Microsoftbenadering. Dat is bijvoorbeeld het integreren van diensten als dienst.
Peet vind dat het maar een plek moet krijgen op het web. Dat heeft hij ook gedaan in deze blogpost: http://versecontent.nl/2015/07/iedereen-een-winkel-zonder-onzin-met-olaf-en-trading-commons/
Blijkbaar zijn alle grote platformen opzoek naar al jouw data. Daarom maken ze allemaal die gesloten systemen.
Peet las een artikel over dat er in Chrome een plugin zit die continue luistert naar jouw stem. (http://thehackernews.com/2015/06/google-chrome-spying.html)
Vasilis denkt niet dat Google daar slecht mee wilt doen. Ze zijn er vol enthousiasme in gesprongen.
Vasilis is nog vaak aan het denken over automatisering. Blijkbaar is er ook behoefte aan de 90% crap. Dus dat kan je ook doen: voor miljoenen crap producten maken.
Volgens Vasilis kunnen artificieel intelligentie geen crap producten maken. “Ga het middelmatigste maken, of het consensustun doen”.
Vasilis geeft een voorbeeld van hoe er cijfers in gevuld moeten worden bij hem op school: “Dat is letterlijk het allerslechtste wat er verzonnen had kunnen worden, voor het allermeeste geld”.
Waar zijn die mensen dan trots op: “Kijk eens wat we hebben gemaakt. Hier gaan alle docenten de komende 20 jaar verschillelijk pissed off over zijn. Jeeey!”
We begrijpen beide niet hoe dit soort kut producten gemaakt worden.
Dat is een van de redenen dat Vasilis uit het bedrijfsleven is gegaan: “Er is geen behoefte aan kwaliteit, er is behoefte aan geld”. “Rot op! Er is wel behoefte aan kwaliteit!”.
Peet hoopt het tij nog te keren, door het om te keren: “Waarom zou je mensen niet blij willen maken? Oh my god!”
Leuker einde van de wasstraat zit er niet in vandaag. Volgende keer gaan we in een bootje varen ofzo. Doei!

#39. Boos op kutproducten verscheen op De Wasstraat van Peet Sneekes en Vasilis van Gemert is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel 3.0 Unported licentie.
Wil je het materiaal op een andere manier gebruiken? Neem dan gerust contact op met Peet of Vasilis.

Op 1 april reden we weer eens een rondje door Amsterdam. We hebben het over publiceren op Facebook, over design-blogs die zichzelf free online webapp noemen, en over de toekomst van menselijk werk in een robotwereld.

Facebook

Een paar dagen voor deze uitzending was er een groot congres van Facebook waarin ze hun nieuwe ideeën en producten toonden. Een van de tools die ze lieten zien was iets waarmee mediabedrijven direct op Facebook kunnen publiceren, in plaats van linken naar materiaal op de eigen site. We vragen ons af of dat nu wel zo’n goed idee is. Word je dan niet te afhankelijk van één bron? Facebook mag nu dan wel betrouwbaar lijken en een gestage stroom aan bezoekers genereren, maar blijft dat wel zo? Misschien kan je die stroom bezoekers beter als een leuk extraatje beschouwen.

Sans Bullsit Sans zou het standaardfont op de computer van elke marketeer moeten zijn.

Peet gebruikt het woord targeten, en daardoor kunnen we mooi linken naar het lettertype Sans Bullshit Sans, wat als standaard-font bij elke marketeer geïnstalleerd zou moeten zijn. Er zou geen zin meer geschreven worden in marketingland.

1 april

Vasilis dacht tijdens de rit dat er bekend zou worden gemaakt dat de nieuwe muziekdienst Tidal een 1 aprilgrap was. Hij had de perconferentie gezien en had sinds 1950 niet zo’n bizar surrealistisch werk meer gezien. Het was zo krankzinnig dat hij nu begon te denken dat het een 1 aprilgrap was. Dat deze superrijke artiesten een goed gevoel voor humor zouden hebben. Dat het begrip zelfspot ze niet onbekend zou zijn. Het bleek niet zo te zijn. De antipiraten hebben echt de interface van Spotify gekopieerd in hun strijd tegen kopiëren. Als ze nou een paar muzikanten op het podium hadden gezet die daadwerkelijk full time moeten werken om rond te kunnen komen dan had tidal wellicht op wat sympathie kunnen rekenen. Het bleek geen 1 aprilgrap te zijn.

Automatisering

Vasilis dacht altijd dat vakken als front-end development snel weggeautomatiseerd zouden worden. Robots zijn nu eenmaal netter, consistenter en ze leren makkelijker. Maar nu begint hij te vermoeden dat bepaalde werkzaamheden van vormgevers eerder vervangen zullen worden door robots. Robots blijken best creatief te kunnen zijn, volgens de makers van de korte documentaire Humans Need Not Apply. Maar wat is dan de toekomst van de grafische ontwerper? In de iets langere documentaire Het Nieuwe Ontwerplandschap proberen een aantal designers en design-theoretici antwoord te vinden op die vraag. Het komt er op neer dat een designer niet mee blijft wachten op een opdracht, maar zelf opdrachtgevers zoekt om samen ideeën mee uit te werken.

De video is interessant, maar er zitten toch ook wel wat verwarrende dingen in. Zo zouden designers niet meer gewoon vakspecialisten moeten zijn, maar gaat het veel meer om samenwerking. Maar met wie dan, vragen wij ons af. Als er alleen maar mensen samen leuke dingen bedenken, wie voert ze dan uit? Daar heb je toch specialisten voor nodig? Of zou een robot het werk kunnen doen? De documentaire gaat misschien over de top van de Nederlandse designers, maar hoe zit het met die enorme hoeveelheid matige bureaus?

Klassieke Nederlandse productontwerpers snappen echt geen enkele fuck van digitale media.

Een rant

Tot slot windt Vasilis zich enorm op over het structurele gebrek aan inzicht over digitale media bij de klassieke Nederlandse productontwerpers. Als voorbeeld daarvan kraakt hij het online platform Dutch Design Daily af. Dat blog (want dat is het) noemde zich tot vlak voor de uitzending nog een free online webapp, een krankzinnige lege marketingterm. In dit blog wordt er geschreven over prima Nederlandse ontwerpen, maar het ontwerp van de site zelf is idioot slecht. Geen van de ontwerpers die zichzelf heeft verbonden aan dit initiatief zou zo’n waardeloos product accepteren als het om een boek of een magazine ging. Dat ze zo’n waardeloos blog accepteren bewijst dat ze digitale media niet snappen. Elke robot zou dit beter kunnen doen. En dat is erg.

We lopen! Peet heeft digitale aantekeningen.
Het is 1 april. Volgens Peet kan het web wel uit. “Jongens, zet het web maar uit, want Facebook is het nieuwe web”.
Vasilis is de parkeer App aan het uitzetten tijdens het rijden. Hij weet namelijk niet wanneer hij uitgechecked is en denkt dat hij een boete krijgt als hij te vroeg uitchecked.
Vasilis komt terug op Peet’s opmerking dat Facebook het web is geworden. Hij wilt het er ook over hebben.
Peet vertelt over de nieuwtjes van F8 (http://fbf8.com), een conferentie van Facebook voor developers.
Er zijn blijkbaar een aantal tools voor contentmakers erbij gekomen, zodat ze hun content direct op Facebook kunnen publiceren (https://developers.facebooklive.com/videos/526/news-media-publishing-on-facebook). En wie wilt dat nou niet?
Peet heeft het over ‘engagement’ met robots en producten als jij en ik. Misschien moeten contentmakers hun websites maar weggooien. Dit klinkt logisch toch?
Vasilis begreep uit het verhaal van een contentmaker dat je jezelf dan wel erg afhankelijk maakt van één partij. Peet noemt dat ‘vendor locking’.
Eigenlijk is Facebook het web opnieuw aan het uitvinden, maar dan gecentraliseerd, netjes bij Facebook op de server.
Hoe zou je kunnen omgaan met de afhankelijkheid van Facebook als zoveel bezoekers via hun naar jouw website komen?
Zijn die getallen eigenlijk wel betrouwbaar als indicatie voor de toekomst? Blijven mensen wel tot sint juttemes bij Facebook?
Je kan die 40% van Facebook natuurlijk ook als extratje zien. Maar je moet je niet blind staren op die cijfers.
Wat nu als Facebook je content niet meer toelaat om wat voor reden dan ook.
Afhankelijkheid van grote klanten of geldbronnen is geen gezonde situatie. Dat werkt ook zo bij publiceren.
Misschien is Facebook eigenlijk geen kanaal, maar gewoon een doelgroep en wat nu dat die doelgroep zomaar verdwijnt of niet meer bij je past?
Peet durft het woord ‘targetten’ niet te gebruiken. Hij vind het een raar woord.
Vasilis vertelt over een nieuw lettertype “Sans Bullshit Sans”, waar bullshit termen worden vervangen met ‘bullshit’ (http://www.sansbullshitsans.com/).
Sans Bullshit is bij uitstek handig voor klanten, sales en marketing. “Jongens, mooi voor stel, kunnen we het misschien afdrukken in Sans Bullshit?”
Wat nu dus als Facebook niet meer past bij de nieuwe doelgroep van jou als contentmaker? De doelgroep van de toekomst is misschien geen facebooker.
Facebook bied geen echte waarde ten opzichte van je eigen website, maar gaan misschien ook inkomsten van hun advertenties delen met contentmakers. Vergelijkbaar met Youtube.
Peet moest een beetje lachen over ambitie van Facebook en over de mensen die er blind achteraan hollen. Hij vind het nogal megalomaan van Facebook om zichzelf als ‘het platform’ te bestempelen.
Is Facebook wel zo succesvol als ze zeggen dat ze zijn, of is dit een gevalletje WC-eend raad WC-eend aan? Want wie creëert al die cijfers van success?
Natuurlijk publiceer je op Facebook alles in Facebook blauw, toch?
Loop je niet ook allemaal mensen mis als je speciaal op Facebook gaan publiceren?
Want Facebook is helemaal dicht getimmerd met ‘veiligheid’ en dat wordt nog meer zo. Peet vind dat maar verdacht. Waarom zouden ze dat doen?
Is Facebook nu zo onveilig dat het nu extra veilig gemaakt worden? “Als bedrijven het ene zeggen, dan bedoelen ze eigenlijk het andere”.
Wat is eigenlijk de definitie van veiligheid? Misschien is het web wel onveilig nu? Misschien krijgen de puriteinse Amerikanen dan toch hun zin “Alle kleuren roze krijgen dan een balkje”.
Peet raad aan om de video’s van F8 te kijken, want het is belangrijk om te zien wat ze gaan doen, maar ook hoe ze zich positioneren. Het is eigenlijk antropologie.
Hebben jullie nog last gehad van 1 April eigenlijk? Vasilis dacht dat “Tidal”, de concurrent van Spotify een grap was, met name de persconferentie (https://www.youtube.com/watch?v=egShCjfvi9s).
“De klacht van heel veel heel rijke artiesten is: we verdienen niet genoeg met Spotify”. Prima klacht toch?
Hun ‘Unique selling point’ zou zijn dat de muziekkwaliteit beter is. Daar betalen mensen dan twee keer zoveel voor. Maar wie hoort dat eigenlijk?
Vasilis vond het de moeite waar om te kijken naar die persconferentie, waar allemaal opgedirkte en opgepoetste ultra rijke artiesten op een rijtje staan voor wat klapvee.
Er werd vertelt over hoe Tital een revolutie is en uniek is. Peet geeft een les in ‘media analyse’, unieke dingen zijn nooit uniek.
Niel Young had ook een muziek format laten uitvinden, met een aparte dure muziekspeler. http://en.wikipedia.org/wiki/Pono_%28digital_music_service%29
Sony had ook een muziekspeler uitgebracht die groter en duurder is dan een iPhone (http://www.amazon.com/Sony-Walkman-NW-ZX1-Player-Hi-Res/dp/B00FF071I4 !).
Vasilis denkt echt dat Tidal een 1 April grap is, want de interface is exact hetzelfde als die van Spotify, wat raar zou zijn, want waarom zouden artiesten stelen van anderen?
Indie-artiesten lijken het wel te begrijpen. Ze creëren een groep fans om zich heen en laten net als De La Soul hun producten kickstarten (https://www.kickstarter.com/projects/1519102394/de-la-souls-new-album).
Vasilis vind het maar raar dat super rijke mensen maar lopen te klagen dat ze niet genoeg verdienen.
Bjørk had blijkbaar ook gezegd dat ze niet snapte dat ze na drie jaar hard werken niet betaald kreeg voor haar werk (http://www.fastcompany.com/3042429/creative-conversations/bjork-on-keeping-her-new-album-off-spotify-its-not-about-the-money-it).
Peet begrijp die super rijke mensen wel. Ze raken hun grip op hun ‘rechten’ kwijt, wat moeten ze daarmee? Maar ze moeten ophouden met klagen, dat is niet handig voor je merk.
Misschien hadden ze bij die Tidal persconferentie hard werkende muziekanten, die gewoon rond willen komen moeten zetten. Dan was het vast een stuk minder surreëel.
Omwille van compleetheid halen we de bankdirecteuren die een ton meer willen verdienen er ook even bij (http://www.nu.nl/economie/4015028/zes-bestuurders-abn-amro-krijgen-ton-extra.html).
Weer een les in media-analyse: “We gaan de bonussen afschaffen, want dat is niet normaal. Dus we noemen het anders”.
We gaan niet over het Centraal Station busstation, we zijn namelijk geen bus.
De muziekindustrie is dus bang om vervangen te worden door iets anders en Vasilis ziet dat ook gebeuren in de grafisch ontwerpwereld.
“Robots en computers kunnen een groot deel van vormgeving beter dan vormgevers!”. Vasilis legt uit in een voorbeeld van een bakkerswebsite, naar aanleiding van deze documentaire (https://www.youtube.com/watch?v=7Pq-S557XQU)
Blijkbaar is ‘The Grid’ (https://thegrid.io/) een goed voorbeeld hoe computers beter kunnen ontwerpen dan mensen. Peet wist niet of het nu wel of niet echt was.
Vasilis geeft nu vormgevingsles en dat zijn eigenlijk allemaal regeltjes en robots kunnen daar veel beter mee omgaan dan mensen. Zelfs gevoel en sfeer zijn in tabelletjes te vatten.
Misschien moeten vormgevers zich nu ook zorgen maken over hun vak. Wat is dan hun meerwaarde? Misschien dat we weten wanneer we de regels moeten breken?
Peet denkt dat je niet persé altijd dingen maakt voor mensen die het product gebruiken, maar soms meer werkt voor je klanten. Dat onderscheid is belangrijk.
De definitie van kwaliteit is misschien anders, want kwaliteit wordt ook gemeten door opdrachtgevers en niet altijd alleen door de eindgebruiker.
De kneep zit ‘m volgens Peet bij dat het meten van succes te lang duurt voor een opdrachtgever. Die kunnen zich niet accountable maken voor het succes, want het meten en optimaliseren duurt te lang.
Vasilis heeft het over een documentaire (https://vimeo.com/120899089) van elite ontwerpers die denken dat ze hun eigen signatuur ontwikkelen en daarmee naar de klant toegaan.
Webshops zijn overigens een mooi voorbeeld van websites waar je snel kan testen of een redesign effect heeft.
Voor een hele boel projecten is er een te groot gat tussen de mensen die het succes bevestigen, door dingen te kopen en degene die de rekening betaald van het project, dus hoe ga je daarmee om?
Er is ook verschil tussen het maken en het bedenken van dingen.
Misschien zijn er ook nieuwe tools zoals Sketch, Affects Designer die helpen met de regeltjes ook veel handiger. Ze leveren vaak ook veel betere code op. Op die manier kunnen we ons ook echt concentreren op die irrationele uitzonderingen?
Maar je moet ook gewoon dingen blijven maken. Alleen bedenken heb je eigenlijk niets aan.
Met die onzekerheid is het ook moeilijk om te bepalen wat je studenten gaat leren. “Bestaat het vak [van ontwerper] nog wel tegen de tijd dat je bent afgestudeerd?”.
Vasilis had dat vroeger ook, maar dan omgekeerd. “Mijn hele leven vroegen mensen: ‘wat ga je worden als je groot ben’. Dat wist ik niet, want het bestond nog niet.”. “Als mijn kind groot is, bestaat mijn vak niet meer”.
Is het nou erg dat ons werk verdwijnt? Het hebben van werk is erg belangrijk in ons leven, maar is dat eigenlijk wel een goed idee? Vasilis filosofeert.
Iets anders is ook veranderd. We willen namelijk alles hebben! Bedrijven richten zich daarop. Ford deed dat ook, want als mensen vrije tijd hebben en genoeg geld, dan heb ik gelukkige werknemers.
Dus dat ons werk in de toekomst wordt gedaan door robots is niet persé erg, als dat betekent dat we in de tijd en geld dat het oplevert in onze hangmat kunnen liggen.
De vraag is natuurlijk of de vaardigheden die designers opdoen op hun opleidingen niet gericht zijn op hun tools, maar op het begrijpen van ‘het waarom’ van design. Dat is volgens Vasilis niet belangrijk.
Wie is de toets van goed design? Dat is volgens Vasilis jezelf, gewoon net zolang op ‘refresh’ drukken bij een robot, tot er iets moois uit komt.
Dat doet Peet denken aan Joshua Davis (http://www.joshuadavis.com/), een kunstenaar die tot zekere hoogte zijn werken laat genereren door robots en ook ‘soort van’ op refresh drukt en dan een instantie publiceert (https://www.youtube.com/watch?v=MK3TwgaHkfc)
Vasilis’ werk lijkt ook op die van Joshua Davis… bijvoorbeeld de random gegenereerde sliced blob: https://vasilis.nl/random/daily/sliced-blob-to-rectangle/?random, of het project met Maarten P. Kappert (https://twitter.com/maartenpkappert) ‘Amor Vacui’, die naast een website en een eigen twitter account, ook een flickr account heeft (https://www.flickr.com/photos/amor_vacui/).
De video van “The Grid” is overigens ook best briljant. Met name één zin. “It’s as easy as that … Actually, it’s increadibly complicated, but the grid figures it out, so you don’t have to“ (https://youtu.be/OXA4-5x31V0?t=1m8s)
Vasilis heeft iets ergs gezien. Dat is zo belangrijk, dus we rijden even om. Het gaat over “Dutch Design Daily” (http://dutchdesigndaily.com/about/) en een bijeenkomst in Pakhuis de Zwijger.
Het is een blog, met één Nederlands ontwerp per dag. Dat doen we natuurlijk al een hele tijd, maar ze noemen (toen) zichzelf een “free webapp”, dat is dus iets beters dan een blog! Niets bleek minder waar.
Abonneren kon helaas niet, want de RSS was uitgezet of stukgemaakt.
We gaan nog even door, want dit kan natuurlijk wel, want er zijn heel goede productdesigners aan verbonden. Het is helaas erg lelijk en slecht gemaakt. Vasilis is er razend over.
Dit ruikt volgens Peet naar een museum website: een ding over kunst wat ook zelf kunst moet zijn.
Het probleem is volgens Vasilis dat de Nederlandse design elite die overigens prachtige producten en boeken maken, ’digitaal’ niet snappen. Er is dus een probleem met Dutch Digital Design.
De taal is ook slecht, alsof het met Google Translate is vertaald.
Is er een woord voor anti-innovatie? Retrovatie?
We hebben goed en slecht nieuws. Het slechte nieuws is: deze Wasstraat is afgelopen, het goede nieuws is: we hebben meer dan genoeg voor nóg drie Wasstraten.
We zien elkaar snel! Doei!

#38. Facebook, sans bullshit en design door computers verscheen op De Wasstraat van Peet Sneekes en Vasilis van Gemert is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel 3.0 Unported licentie.
Wil je het materiaal op een andere manier gebruiken? Neem dan gerust contact op met Peet of Vasilis.

Een gast op de achterbank! Hij zit daar niet voor het eerst. De vorige keer toen hij op de achterbank zat werden we aangehouden door de politie en gefouilleerd. En ja, er werden wapens gevonden. Hij werd ook omschreven door iemand op Twitter als een duivelse marketingboef. Zou die omschrijving nog steeds kloppen? En worden we weer aangehouden?

Jeroen Verkroost is tegenwoordig digitaal directeur bij de Persgroep. Een logische vraag aan iemand met die functie is natuurlijk waarom kranten zo veel moeite lijken te hebben met digitaal. Het heeft even geduurd, maar eigenlijk beginnen kranten en journalisten nu pas in te zien dat digitaal geen apart proces is. Tot nu toe waren er aparte teams die zich met het web bezig hielden, terwijl de journalisten zich alleen met papier bemoeiden. Dat is aan het veranderen. Dat heeft natuurlijk consequenties voor hoe nieuws geconsumeerd gaat worden, maar ook voor hoe het geproduceerd gaat worden. Waar krantenstukjes vroeger definiteif waren, kan je je nu voorstellen dat er wellicht updates of retificaties aan worden toegevoegd.

Twee dingen

Jeroen slaat dingen graag plat tot twee dingen. Hoe willen mensen hun nieuws ontvangen? Dat is plat te slaan tot twee dingen. Willen mensen wel zelf nieuws verzamelen en beheren, of moeten redacties dat juist doen? Ook die vraag is plat te slaan tot twee dingen. En ook een zogenaamd duaal businessmodel is plat te slaan tot twee dingen. Net zoals de verzamelwoede van datahandelaren.

Veel meer dingen

Maar het gesprek gaat over veel meer dingen. We hebben het bijvoorbeeld over een poging van Pelican Books om op een erg mooie en lekker toegankelijke manier digitale boeken aan te bieden. We hebben het over het feit dat digitaal niet meer een apart ding is, maar een onderdeel van alle andere mogelijke uitingen. We vragen ons af of mensen eigenlijk wel dingen willen maken. Willen de meeste mensen niet veel liever gewoon achterover leunen en consumeren? We stellen de vraag hoe een uitgever er voor kan zorgen dat de juiste informatie bij de juiste mensen terecht komt; iets wat natuurlijk hardstikke relevant is in deze tijden van information overload.

Reclame maakt per definitie het leven niet aangenaam

We stellen vast dat advertenties nog altijd verschikkelijk dom zijn en hun belofte van slimheid absoluut niet waarmaken. Het succes van een advertentie wordt niet gemeten door te kijken of bezoekers er iets mee kunnen, het wordt puur gemeten door te kijken of de marketeers er blij van worden. Wat natuurlijk een mooie verklaring is voor het feit dat ad-blockers zo succesvol zijn.

Als je de volle complexiteit van de wereld op elk moment wilt ervaren, dan lig je uiteindelijk inert op de grond

We hebben het over de functie van een nieuwsorganisatie, die er uit bestaat om mensen te wijzen op conficterende ideeën. Maar dit is wel iets wat lastiger is in deze digitale wereld: mensen kiezen de kanalen die ze zelf interessant vinden, en krijgen dus steeds minder te horen over wat zich daarbuiten afspeelt. Jeroen denkt dat dat kan door aannames te doen over mensen door te kijken naar hun context. Bijvoorbeeld naar het tijdstip (‘s ochtends willen mensen wellicht kort nieuws, en ‘s avonds verdieping), of naar het type apparaat (mensen willen geen lange stukken lezen op een klein scherm). Vasilis gelooft niet in dit soort verregaande aannames. En ook Jeroen denkt niet dat dit heel eenvoudig is. Maar het is wel iets wat ze onderzoeken.

Het nieuws van de toekomst

Want hoe fuzzy en onzeker ook, die context wordt een deel van het nieuws van de toekomst. Een ander deel zijn de persoonlijke interesses van de lezer. Daar is achter te komen door bij te houden wat iemand leest, of door te vragen om een profiel aan te maken, of door nieuws te taggen bijvoorbeeld. En tot slot blijven kranten natuurlijk een redactie houden die dingen blijft publiceren die ze zelf interessant vinden. Het nieuws van de toekomst is blijkbaar niet in tweeën, maat in drieën plat te slaan.

We zeuren wat over de irritante alert-manie van Apple. En over het feit dat Apple na elke update — en er tussendoor volgens Peet — Bluetooth weer aanzet. We hebben het ook nog even over het model van betalen voor content. Volgens Peet werkt dit alleen in niches, en Jeroen beaamt dat dit niet werkt voor grote uitgeverijen. Vasilis vraagt zich af of dat wel zo is. Hij hoorde een gerucht dat Google een, betaald, advertentievrij web zou willen aanbieden. Volgens hem zou daar best wel eens een markt voor kunnen zijn. Maar volgens Peet is het een soort bel-me-niet register.

Wat veel!

En we praten over nóg meer onderwerpen. Maar die moet je maar lekker gaan beluisteren. Tegen het einde van de aflevering rijden we nog even langs de plek waar we de vorige keer aangehouden werden door de politie. Hoe het deze keer afliep moet je ook zelf maar even achterhalen. Hier staan inmiddels al meer dan genoeg letters.

Staat de camera aan de buitenkant ook aan? We zijn bijna onderweg.
Op de achterbank zit alweer Jeroen Verkroost.
Jeroen werd eerder beschreven als “Duivelse marketingboef”.
We zijn benieuwd of dat nog steeds zo is. Jeroen vertelt wat hij nu is.
Na zijn introductie vertelt Jeroen wat hij nou eigenlijk is en welke problemen dat met zich meeneemt.
Nieuwswaarde krijgen is niet afhankelijk van het medium vertelt Jeroen, maar dat aan elkaar verbinden is blijkbaar iets waar mensen hun eigen ideeën over hebben.
Nog niet iedereen heeft gevonden dat krantenabonnees altijd bij hun nieuws kunnen.
Vasilis vraagt zich af waarom digitaal moeilijk is voor een uitgever van kranten.
Marketing is op digitaal ook anders, vooral omdat personalisatie een belangrijke richting lijkt te worden.
In 20 jaar Internet is best veel veranderd, dus wat is nu de grote verandering vraagt Peet zich af.
Digitaal was blijkbaar vroeger een apart proces, iets wat nu stapje voor stapje aan het veranderen is volgens Jeroen.
Vasilis geeft aan dat redacties ook voor meerdere media moeten schrijven, dus niet alleen de krant, maar ook online, etc.
Jeroen schetst ons een tijdlijn van hoe een onderwerp bij een redactie ontvouwt en hoe ze dat publiceren.
Nieuws is natuurlijk eigenlijk tijdlijnen in plaats van een stukje in de krant. Dat kan op een digitaal kanaal, maar daar maken redacties van kranten niet altijd gebruik van.
Peet vraagt aan Jeroen hoe uitgevers toetsen hoe mensen hun product willen ontvangen. Jeroen slaat het plat in een lijstje van twee onderscheidende elementen.
Met 3D printers konden mensen plots betaalbaar dingen maken, maar “Willen mensen wel dingen maken?” vraagt Vasilis zich af, of voor nieuws: willen mensen wel nieuws wel verzamelen, of moeten kranten dat voor ze doen?
Jeroen slaat het weer even plat tot twee dingen. Dat is zijn nieuwe model. Niet samenstellen, maar vooral filteren lijkt een taak te zijn van een uitgever. want “mensen krijgen al veel teveel informatie”.
De juiste informatie naar de juiste persoon brengen doen uitgevers met een ‘ijkpersoon’ (persona), wat Jeroen ook bekend: het is een perfect middel voor een zichzelf verwezenlijkend doel.
Online is het mogelijk om per persoon te filteren, dus hoe doen ze dat?
Volgens Peet had Jeroen ook iets verteld over dat uitgevers met het betalen voor content ook heel precies hun aanbod kunnen sturen, maar misschien ook hun advertenties.
“De advertenties zijn het meest gepersonaliseerde ding op het Internet” stelt Jeroen, maar volgens Vasilis en Peet gaat dat nog helemaal niet goed.
We zijn inmiddels in de Wasstraat. Vasilis bestelt vandaag “De goedkoopste” en Peet haalt de camera van de auto.
Het is dus blijkbaar een succes als marketing het een succes vind, maar zo plat is het helaas niet zo.
Peet laat iets zien uit een verrassingsei en Jeroen verraad zich bijna als fan. “Hee die komt uit een verrassingsei, heb ik van horen zeggen”
Bij Amazon, het voorbeeld van gepersonaliseerd adverteren, gaat het volgens Jeroen ook niet goed. “Dat ik in 2014 naar Amazon ga, weer fucking Depeche Mode geadviseerd krijg omdat ik er in 2002 één keer een CD van gekocht heb”.
Vasilis bedoelt dat adverteren misschien goed werkt voor marketeers omdat er een procent verbetering is, maar mensen zijn er helemaal nog niet tevreden over.
“Reclame maakt per definitie het leven niet aangenaam” vertelt Jeroen, dus misschien moeten ze zich daar ook niet op richten als uitgever?
Blijkbaar is de functie van een ‘nieuwsorganisatie’ om mensen niet naar de bek te praten, maar mensen te laten zien welke dingen er conflicteren.
Nu is er iets gigantisch interessant. Jammer dat jullie het gemist hebben.
In een digitale wereld is het moeilijker om het blikveld te verbreden van lezers. Peet vraagt Jeroen hoe dat dan komt. Jeroen begint een verhaal over mensen gedrag.
Vasilis is het niet eens met de aannames die Jeroen maakt “voor mobiel maakte we ook de aanname dat mensen met een mobiel haast hebben”. Jeroen schetst de ‘ontvankelijkheid’ van mensen door de dag.
Peet vindt dat digitale momenten maar erg reactief is, zal digitale nieuwsbedrijven nieuwe ‘momenten’ creëeren zoals radio en televisie vroeger deden? Jeroen verwacht dat alleen als ons dagpatroon verandert.
“We hebben een oceaan aan content. En de keuze is aan ons wat daaruit is nu relevant voor de mensen die ons raadplegen?” stelt Jeroen.
“Dat houd ook in dat ik je apparaat bekijk, als dat mag” om te zien of bedrijven je wel zouden moeten storen met een grappig filmpje.
Vasilis ziet daar een overeenkomst met een vak die hij op school geeft. “Adeptive content”. Context is daarbij belangrijk, maar wat kan je concluderen uit die context?
Peet denkt dat context meer is dan alleen locatie, maar ook gedrag zoals je telefoon unlocken. Misschien moet je wel meer weten, maar Jeroen en Vasilis denken beide dat aannames feilbaar zijn.
Volgens Jeroen is zoveel weten op elk moment niet een sleutel voor goede aannames: “Als je de volle complexiteit van de wereld op elk moment wilt ervaren, dan lig je uiteindelijk inert op de grond”
Peet gooit nog even een “feedback moment” ertussen. Heeft Jeroen al iets gehoord over zijn optreden van de vorige aflevering? Misschien een sollicitatie die afgeketst is?
Jeroen geeft aan dat hij graag wordt uitgenodigd voor Wasstra.at 54.
Peet hoopt dat we net als vorige keer gefuikt worden door de politie. Hij heeft zijn Machete bij zich ;-). Vasilis zal even langs de fuik rijden.
Jeroen hervat zijn betoog over ‘aannames’. Er is een formule voor het nieuws van de toekomst: 1/3 content op basis van context, 1/3 content op wat je weet, zoals lees patronen en interesses, 1/3 Wat de redactie zelf belangrijk vind, dus buiten de sfeer van de lezer.
Peet denkt dat mensen zelf ook moeten aangeven wat ze interessant vinden, bij voorbeeld het volgen van een incident.
Jeroen zegt dat ze dat al doen bij de Volkskrant, maar dat is heel goed verstopt.
Heeft Jeroen al de iWatch besteld? Jeroen gelooft wel in die fragmentatie, de vraag is hoeveel het een behoefte invult. Peet ziet wel iets in ‘de glance’.
Vasilis vindt dat Apple niet begrijpt dat mensen eigenlijk geen behoefte hebben aan die stroom van updates en daar echt in overdrijven.
Jeroen: “U heeft een hele drukke dag vandaag. Dan heb ik zoiets van ‘flikker op!’”. Ondanks zijn eigen voorkeur ziet hij wel dat de notificaties op de telefoon een businessmodel is geworden voor Apple.
Peet heeft overigens gechecked of Apple inderdaad de bluetooth aanzet na een update en volgens hem gebeurd dat vaker!
Jeroen geeft ook een goed voorbeeld: dat Facebook zijn ‘top stories’ aanzet, in plaats van het meest recente.
Peet vind het maar grappig dat bedrijven niet luisteren naar de behoefte van de klanten en hun businessmodel.
Jeroen vind het logisch, want dat is te herleiden naar een ‘duaal businessmodel’, oftewel geld verdienen met advertenties en abonnementsgelden. Jeroen slaat het even plat voor ons.
Jeroen haalt De Correspondent aan als voorbeeld van een enkelvoudig businessmodel, waar alleen geld van lezers komen.
Vasilis vind het interessant waarom het toch niet lukt om betalen voor een product niet altijd lukt in de media.
Peet weet dat het wel lukt om geld te verdienen met alleen mooie content, maar je hoort er niet zoveel over omdat ze een ‘niche’ bedienen.
Daar zijn zelfs diensten op gebaseerd zoals patreon.com om periodieke minibetalingen te doen.
Volgens Jeroen kan je dat niet doen voor grote merken. Peet is het daarmee eens, omdat ze inwisselbare content maken. Jeroen geeft ook pop-muziek aan als voorbeeld.
Vasilis hoorde van een gerucht dat Google een ‘advertentievrij web’ zou willen aanbieden aan mensen. Peet vind het maar een ‘niet bellen register’.
Peet ziet een parallel met ‘Classic Cola’.
Jeroen vind het raar dat mensen plots klagen over advertenties, terwijl de krant er ook vol mee stond. Stel dat mensen willen betalen in plaats van reclame, dan staat hij ervoor open.
Peet denkt dat reclames niet persé het probleem is, maar misschien het verzamelen van informatie door 32 bedrijven per website. Waarom moeten dat er 32 zijn en wat doen ze allemaal.
Peet vraagt of Jeroen het even plat slaat voor ons. Jeroen: “Nou, okay. Er zijn twee dingen” . Al die bannerposities zijn verhuurd aan allemaal verschillende bedrijven die allemaal weten of hun banners werken.
Peet denkt dat het product niet meer de banner is, maar de data die ze verzamelen. Dat is volgens Jeroen ook zo. Peet wilt daar juist vanaf.
Peet denkt dat er misschien andere manieren zijn om een product beter te maken. Jeroen verteld over ‘Volkskrant Select’ en hoe ze daarop gedrag meten.
We beginnen een klein gebruikers onderzoek over wanneer er nieuws-previews worden aangeboden. Jeroen brengt ‘m rond naar het begin met de iBeacons.
Vasilis vind het wel gaaf dat Jeroen op een plek zit waar hij perfect experimenten kan doen.
Peet vraag zich af of Jeroen ook wel eens inhoudelijke ideeën gepitchd krijgt, of ontwikkelen ze dat zelf in een soort ‘perslab’?
De vraag komt van de ideeën die je ziet bij Kickstarter stelt Peet
We rijden overigens net langs de fuik … staan ze klaar voor ons?
Vasilis weet van een site die alle Kickstarters bij die 0 cent krijgen.
Jeroen is wel gecharmeerd van dingen als http://www.kicktraq.com/ om te zien of een project wel kans maakt.
Volgens Peet is het hele punt van Kickstarter dat je ideeën die kansloos lijken kan laten slagen door een enthousiast publiek.
Jeroen vind het ook leuk hoe ideeën als ‘Deathstar’ (https://www.kickstarter.com/projects/461687407/kickstarter-open-source-death-star) op kickstarter ook juist kans maken als entertainment.
Boeken werden vroeger ook gekickstart kan Vasilis ons vertellen.
Jeroen verteld over fijne momenten in ‘de media’ over de distributie van Oliver Twist – van Charles Dickens (http://en.wikipedia.org/wiki/Oliver_Twist), waar teksten per deel werden gepubliceerd.
Volgens Jeroen is Star Trek de eerste serie die ‘kapot gemaakt’ is door piraterij, omdat nerds de afleveringen al aangeboden hadden voordat televisiezenders dat konden.
Peet vind het maar fascinerend dat mensen niet inspelen op de behoefte om de eerste te zijn.
Vasilis vertelt over Pelican Books (https://www.pelicanbooks.com/) voor mensen die boeken digitaal willen lezen. Je ziet het eerste hoofdstuk van het boek digitaal en gratis èn je kan quotes delen.
De kracht van Pelican is ook dat het niet te veel doet, of in elk geval zie je niet veel.
Verborgen functionaliteit is volgens Jeroen alleen voor intelligente mensen. Of overal sociale knoppen ook echt een hoge kwaliteit van delen ook verbetert, dat is volgens Vasils de vraag.

#37. Jeroen en het model van twee dingen verscheen op De Wasstraat van Peet Sneekes en Vasilis van Gemert is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel 3.0 Unported licentie.
Wil je het materiaal op een andere manier gebruiken? Neem dan gerust contact op met Peet of Vasilis.

Deze aflevering is een tijd geleden opgenomen. En nu pas wordt hij gepubliceerd. Weet jij nog dat Robin Williams dood ging? Of dat Peet jarig was? De dag er na was deze opname. Tijdens deze opname komen we er achter dat reclamemakers gewoon lui zijn, we zijn geïnteresseerd in dingen, we denken na over het nut van jargon, we hebben het over de destructieve nut-drang in de wetenschap en sluiten af met een serieus stukje propaganda.

Luie reclamemakers

Peet vraagt zich af waarom reclames nooit meer over het product gaan. Je hoort nu nooit dat een bank heel erg goed is in het bewaren van je geld. En verzekeraars hebben het er nooit over dat ze zo goed zijn in het geven val geld als dingen mis gaan. Ze hebben het over een gevoel. Dat verzekeren vergelijkbaar is met je lekker voelen. En bankieren net zo. Ze hebben het over de klanten, dat die fantastisch zijn, en niet over wat ze zelf dan eigenlijk doen. Vasilis denkt dat het gewoon komt doordat reclamemakers lui zijn. Ze maken gewoon telkens dezelfde inwisselbare reclame en plakken er het logo van de volgende willekeurige klant op. Lekker makkelijk.

Maar misschien ligt het inderdaad gewoon aan de producten zelf. Die zijn zo slecht dat er wel een onzinnig lulverhaal omheen verzonnen moet worden.

Glibberige marketing

Vasilis is reclameblind. Tenminste, dat denkt hij. Hij ziet abri’s gewoon niet. Banners blokkeert hij en hij kijkt geen TV. En als hij ze wel ziet gelooft hij het niet, net zoals Peet. “Is dat wel zo?” is de standaard reactie bij elke reclame-uiting.

Ik ben geïnteresseerd in de tegenstelling tussen goed en kwaad, maar ik maak schilderijen over bloemetjes

Marketingspeak in de kunst

Kunstenaars zeggen nooit wat ze doen. Ze zeggen waar ze in geïnteresseerd zijn. Vasilis las daar een artikel over en twitterde dat hij geïnteresseerd is in dat soort artikelen. Daarmee zeg je eigenlijk niks. De schrijver van dat artikel vindt dat kunstenaars niet moeten zeggen waar ze in geïnteresseerd zijn, maar dat ze moeten zeggen wat ze doen. Dat is namelijk veel interessanter. Dat zouden banken en verzekeraars ook eens moeten proberen.

Hoe nuttig is jargon?

In Groot-Brittannië mag er geen jargon gebruikt worden op webpagina’s van de overheid. Dat is natuurlijk een grote shock voor alle mensen die bij de overheid werken en die teksten voor op de website moeten publiceren. In gespecialiseerde omgevingen maakt men nu eenmaal graag gebruik van jargon om subtiele verschillen snel duidelijk te maken. Maar mensen die niet in die omgevingen verkeren begrijpen niks van die taal. Het is dus van belang om jargon te kunnen vertalen naar normale mensentaal. Vasilis probeerde een boek over schoonheid te lezen. Maar dat stond zo vol met moeilijke woorden dat hij het heeft opgegeven.

Het is niet de bedoeling dat mensen de disclaimer lezen, ze moeten akkoord gaan

Ook disclaimers zouden jargonloos moeten zijn, vindt Peet. er worden steeds meer pogingen in die richting ondernomen door naast de juridische disclaimer ook een menselijke versie te zetten. Vaak onder het kopje basically. Fijn voor de bezoekers, maar ook goed voor specialisten die zo gedwongen worden om nog eens goed na te denken over wat ze nu eigenlijk doen.

Data

De datahonger blijft. Vasilis vraagt zich af of al die dataverzamelaars wel slim genoeg zijn om iets zinnigs te doen met al die gegevens. Als je een koelkast gekocht hebt krijg je de maanden daarna reclames te zien voor die koelkast. Volgens Vasilis een bewijs dat ze geen idee hebben wat ze aan het doen zijn. Maar toch willen ze meer. Na elke update van iOS zet Apple Bluetooth weer aan. Zelfs als je het expliciet uit hebt gezet. Nóg meer, nog preciezere data waar incapabele marketeers nog meer rotzooi mee kunnen maken.

Wetenschap

Tegenwoordig moet wetenschap nuttig zijn. Het moet direct duidelijk zijn hoe het geld op kan leveren. Hierdoor wordt toeval uitgesloten en komen we alleen tot conclusies die we zelf kunnen verzinnen. Wat natuurlijk bijzonder jammer is. Je zou verwachten dat het web de ideale plek is voor wetenschappers: je kan je bevindingen eenvoudig delen, en anderen kunnen er eenvoudig op verderdenken en hun bevindingen weer verderdelen. Helaas, doordat alles nuttig moet zijn, doordat wetenschappers moeten presteren, blijkt het web niet het beste publicatieplatform. Wetenschappers publiceren al hun bevindingen in hele dure, gesloten, papieren magazines. Wat betekent dat alle kennis alleen toegankelijk is voor mensen en instellingen met veel geld. Terwijl het web gratis is! Krankzinnig natuurlijk. Die magazines zijn inmiddels zo duur dat de uitgevers daarvan meer winst maken dan Apple. Terwijl ze niks nuttigs doen. Wow.

Propaganda en kunst

Bruce Lawson twitterde laatst dat hij probeerde uit te leggen wat organisaties als de Rode Khmer en IS precies zijn zonder ze te bestempelen als monsters. Dat is moeilijk, maar ook noodzakelijk. Vasilis vertelt over een tak in zijn familie die extreem Grieks-Orthodox is. Als zij de kans zouden krijgen zouden ze ook een oorlog beginnen voor hun krankzinnige middeleeuwse ideeën. Maar nu zijn het artsen en docenten. Lieve mensen die goede dingen doen. Zijn zij zomaar evil? Volgens sommige groepen is het westen evil. En volgens het westen zijn die groepen weer slecht. Die termen betekenen niks. Het is hetzelfde als een bakje met komkommers uitmaken voor verraders. Of wortels bestempelen als helden. Vandaar dat Vasilis het kunstwerk Cowards, Heroes, Salads heeft gemaakt.

We zijn weer onderweg, ondanks dat de auto niet vies is. Jullie missen weer vanalles.
Peet onthoud alle nummers van de wasstraat … ondanks alle tijd die verstrijkt.
Het is 12 augustus, gisteren was Peet jarig en Robin Williams is overleden.
Peet heeft aantekeningen, extreem veel aantekeningen.
Het valt Peet steeds vaker op dat bedrijven in hun communicatie niet meer praten over hun producten, maar over dat “Het leven [van een consument] rijker word”
Volgens Vasilis lijkt het erop dat merken het over klanten hebben, in plaats van de klant. Dat lijkt ‘m wel wat.
Peet had het eigenlijk ergens anders over, namelijk dat het niet meer over het product gaat.
“Wij zorgen voor de connectie tussen jou en het hout …”
Vasilis heeft een briljante ingeving: “Misschien is het wel luiheid van de reclamemakers”. Ze maken gewoon een reclame die overal op past.
We gaan “M” volgen, ondanks dat we niet weten waarnaar het leid. En we hebben ganzen in ganzenpas.
Het lijkt er volgens Peet op dat bedrijven hun producten niet meer willen aanprijzen, omdat het misschien niet zo goed is.
Volgens Peet is de Correspondent eigenlijk een voorbeeld hoe het wel goed is.
Vasilis kan er niet over meepraten, want hij kijkt geen reclames. Volgens Peet zie je het naast reclames ook in andere uitingen van bedrijven.
Een goed voorbeeld van een aardige missie vind Peet is de slogan van Coolblue: “Alles voor een glimlach” .
Zou het doel van bedrijven het beter maken van het leven van mensen zijn? Sociale media zijn dan dat niet volgens Peet
Vasilis is het daar niet mee eens. Hij heeft contact met mensen, doordat hij ze via sociale media kent. Zijn leven is beter.
Misschien zijn we van de Wasstraat wel een stelletje zure mannen die alleen de nadelen zien van sociale media.
Vasilis weet het niet, want hij is marketing-blind. “Slogans gaan aan mij voorbij”
Peet is heel gevoelig voor BS (bull shit). Bij alles denk hij “ … is dat eigenlijk wel zo?”. Vasilis diskwalificeert al dat soort dingen.
Ondanks de grumpyness over de wereld vind Peet dat positieve dingen ook gewoon uitgelicht mogen worden.
Het kopiëren van marketing-speak komt ook vaak voor, zonder inhoud.
Vasilis had een artikel gedeeld over kunstenaars die hun ‘artist statement’ beginnen met “Ik ben heel erg geïnteresseerd in … “, in plaats van “ik maak …”. (http://www.abladeofgrass.org/growing-dialogue/growing-dialogue-no-longer-interested/)
Het zou volgens de schrijver van het artikel gaan om het vertellen over wat een kunstenaar exact doet, in plaats van geïnteresseerd zijn in iets. .
Vasilis vond het wel wat interessanter klinken, maar het was voor hem een leuk grapje, die helemaal langs Peet ging.
Het klinkt alsof je beleerd ben, maar het zegt zo weinig.
“Ik ben geïnteresseerd in de tegenstelling tussen goed en kwaad, maar ik maak schilderijen over bloemetjes.” Dat kan, maar bied verwarring, misschien express.
Vasilis vertelt over hoe hij een moeilijk leesbaar boek over schoonheid door de eeuwen heen aan het lezen is. (http://www.veryshortintroductions.com/view/10.1093/actrade/9780199229758.001.0001/actrade-9780199229758)
Het was academisch geschreven, maar stond ook vol met referenties aan types kunst waar Vasilis weinig mee heeft.
Peet vind de Kindle daarbij wel handig, omdat je dan, door op een woord te tikken, gelijk een woordenboek of Wikipedia lemma bij gezocht krijgt.
Het gebruik van jargon in boeken is wellicht ook een barrière om een artikel te lezen. Dat moet je eigenlijk alleen doen als je zeker weet dat je met een heel eenduidige doelgroep praat.
Overheden mogen in Engeland geen jargon gebruiken, anders is de informatie niet toegankelijk.
Disclaimers mogen van Peet ook wel zonder jargon. Dat doen ze ook volgens Vasilis, met de term “basically”.
De leesbaarheid van de disclaimers zit ‘m ook in de opmaak. Het wekt onverschilligheid op als je de tekst propt in een aantal vierkante centimeter.
“Nee, het is ook helemaal niet de bedoeling dat mensen de disclaimer lezen, ze moeten akkoord gaan”.
Peet leest blijkbaar de disclaimers van banken. Er stonden geen verrassingen in, maar misschien schuilt het addertje in wat ze niet zeggen.
Er staat blijkbaar nergens in die disclaimers welke gegevens ze exact verzamelen en wat ze ermee doen.
Het is niet alles wat je publiceert en doet op de sociale netwerken, maar ook al die ‘f’-jes die overal bij artikelen staat.
Vasilis denkt dat de sociale netwerken niet eens weten wat ze allemaal verzamelen, omdat anderen het voor hen verzamelen.
In Wasstraat 20 (niet 19) hadden we het daar over met Jeroen Verkroost (http://wasstra.at/020/#01:02:21.048). De meeste advertentie netwerken kunnen al die gegevens niet uitwisselen vanwege privacy, of vanwege concurrentiebedingen.
Het lijkt Peet wel leuk om eens alle data van zo’n netwerk te zien. Facebook lijkt dat te doen, maar of dat ook echt alles is?
Maar of het nou gaat om de vriendjes en de post? Peet denkt dat de grote datawolk om mensen heen echt interessant is voor de ‘big data’ mensen.
Google heeft blijkbaar alle locatiebepaling-middelen samengevoegd tot één API. Ze proberen Bluetooth en NFC ook te gebruiken voor nóg nauwkeurigere locatiebepaling.
Blijkbaar wilt iedereen dat we Bluetooth gebruiken, want na een iOS update blijkt dat elke keer Bluetooth weer aanstaat. Maar niemand zit daar op te wachten(!)
Bluetooth marketing is een ontzettend kut-idee verzonnen door domme marketeers.
Volgens Peet is de directmarketing via Bluetooth geen lang leven beschoren. Er is geen tegenwaarde aan de consument.
De API van Google is eigenlijk toch best interessant, want hoeveel Bluetooth dingen staan er aan? Als dat er veel zijn, dan kunnen ze heel nauwkeurig ons loopgedrag analyseren.
Peet en Floris willen graag nog eens door de stad rijen om te zien hoeveel en welke locaties van de Bluetooth dingen hebben en wat het oplevert.
Het is heel rustig in de wasstraat en ze hebben de indeling anders gemaakt. We willen de ‘gewoonste’ behandeling.
Het is dinsdag, vakantie en het regent, dus daarom is het vast zo rustig.
We zijn in de wasstraat, dus tijd voor feedback. Mensen vonden het bootje leuk.
Een iemand zei dat Vasilis op zijn plek zit, omdat hij milder is geworden en minder behoefte om te zeiken. Hij ergert zich minder op zijn nieuwe bedrijf.
Vasilis heeft last van ambitie en is jaloers op mensen die geen ambities hebben.
Vasilis vind het ook een lekker gevoel dat hij een junior docent is, met zat ruimte om te ontwikkelen.
Peet’s belangrijkste angst is dat zijn mening niet altijd getoetst word, maar dat doen mensen liever niet zo blijkt.
Onderzoekers en wetenschappers horen dat ook tof te vinden :-)
Tegenwoordig moeten onderzoeken ‘nuttig’ zijn en dat is niet handig .. Want met een prestatiedrang word onderzoek niet beter.
Peet weet een goed voorbeeld van wetenschapsfraude en hoe haast in het peer-review proces misging (http://youtu.be/wLlA1w4OZWQ).
Het web is eigenlijk een van de mooiste platformen om de wetenschap verder te helpen en om kennis te delen.
Het is eigenlijk vreemd dat er nog publicatie wetenschappelijke publicatie bedrijven zijn.
De wetenschappelijke publicatie bedrijven hebben volgens Vasilis een hogere winst dan Apple (http://www.wired.com/2012/01/why-education-publishing-is-big-business/).
Schrijvers moeten blijkbaar betalen om te verschijnen, maar ook om te lezen moet je betalen. “[wetenschappers zonder geld] hebben geen toegang tot kennis. Dat is het omgekeerde van wat wetenschap zou moeten willen”.
Alles moet blijkbaar groeien, anders is het niet goed. Vasilis verteld over een vriend die zijn bedrijf niet wilt laten groeien.
Vasilis heeft nog een punt over propaganda. Hij vertelt over hoe Bruce Lawson aan zijn zoon probeert uit te leggen wat de Rode Khmer is zonder alles ‘evil’ te noemen (https://twitter.com/brucel/status/497473538643996672)
In zijn vakantie bedacht hoe hij dat zou doen. Hij vertelt over zijn familie in Griekenland die Grieks Orthodox zijn en een ‘Groot Griekenland’ nastreven met allerlei gevolgen van dien.
Peet vraagt dan toch maar naar de oorsprong van die streven. Vasilis legt uit.
Het is levensgevaarlijk, dat soort denken. Het polariseert heel erg, waardoor je denk dat iedereen evil is en dus dood moeten.
Propaganda bestaat uit die extreme vereenvoudiging en terminologie in kranten etc. We moeten daar mee oppassen.
Peet haalt een ander voorbeeld aan, waar onze minister president te gereserveerd reageerde op het luchtvaart ongeluk.
Vasilis moest wat met dat verhaal van ‘evil’. Hij heeft er een site van gemaakt van zijn salades met positieve en negatieve woorden, maar ook met waarheid (http://vasilis.nl/random/works/cowards-heroes-salads/).

#36. Geïnteresseerd in Wetenschap en Evil verscheen op De Wasstraat van Peet Sneekes en Vasilis van Gemert is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel 3.0 Unported licentie.
Wil je het materiaal op een andere manier gebruiken? Neem dan gerust contact op met Peet of Vasilis.

Twee mannen in een elektrisch bootje. Was de Mercedes stuk? Een beetje. Het raam van de bestuurder kan niet open. En er zit geen airco in. Dan is een bootje toffer. We dobberen over de prachtige grachten van Amsterdam, die vanaf het water het mooist zijn, en het gesprek kabbelt voort.

Technologie is eng

Tot niet zo lang geleden was technologie vooral vooruitgang. Een telefoon waarmee je ook nuttige dingen kunt doen! Een website waarmee je naar andere websites kunt zoeken! Een e-mail-account met ongelimiteerde opslag! Allemaal fantastische dingen. De laatste jaren begint er helaas een nare bijsmaak aan technologie te zitten. Veel toffe features gaan ten koste van je privacy. Al je data blijk je niet alleen met Google te delen maar ook met de Amerikaanse overheid. En naast privacy gaat het natuurlijk ook om veiligheid: een natuurpark in Afrika vraagt z’n bezoekers om geotagging uit te zetten als ze foto’s maken zodat stropers de lokatie van de neushoorns niet kunnen achterhalen.

Technologie is ook mooi

Maar technologie is ook prachtig. Dankzij ongelooflijke uitvindingen zoals tekstherkenning via je camera kunnen blinden ineens lezen waar ze zijn. Ze kunnen foto’s maken van gezichten omdat de telefoon ze vertelt waar de gezichten in beeld zijn. Vasilis was bij een prachtige presentatie van Robin Christopherson die niet kan wachten op een zelf-rijdende auto. Voor blinde mensen is dat géén dystopie. In tegendeel. Vasilis was blij dat hij deze presentatie heeft gezien. Hij begon namelijk bijna genoeg te krijgen van de tech-wereld.

Tegenwoordig lig ik op de Rozengracht tegenover 120

Linken naar dingen

Links zijn uniek voor het web. Ze zijn fantastisch. Dankzij links kan je een goed artikel delen met vrienden die hierin geïnteresseerd zijn. Vroeger kon dit niet. Alle oude artikelen uit papieren tijdschriften zijn voorgoed verdwenen. Je hebt ze wel gelezen maar kan ze nooit meer terugvinden. Nieuwe diensten als Blendle laten je wel linken naar papieren artikelen, maar het werkt niet echt. Als je geen lid bent van de club krijg je slechts de eerste alinea te lezen. Terwijl we juist gedetailleerder willen linken! Je wil bijvoorbeeld naar een stukkie tekst wat je geselecteerd heb kunnen linken.

Schrijven

Het is makkelijker om naar dingen te linken als je ze goed gestructureerd hebt. Bovendien worden dingen ook beter als je ze structureert. De artikelen van de vader van Vasilis werden beter nadat hij HTML leerde. MS Word geeft je de mogelijkheid om teksten vorm te geven. Als mensen die mogelijkheid hebben, dan gaan ze dat doen in plaats van een goed stuk schrijven. Dat is ook de filosofie achter de vele distraction free tekst editors die er tegenwoordig op de markt zijn. Eigenlijk is het bizar dat WYSIWYG-editors nog steeds als feature verkocht worden. Bizar? Nee, krankzinnig.

HTML is toch een API?

API

Peet hoopt nog steeds op het ware semantische web. Maar wat dat precies is blijft wat vaag. Misschien is het er daarom nog niet? Of is het er wel? In de vorm van HTML en RSS? RSS is volgens Peet een bedreigde diersoort, en niet alleen omdat veel mensen het niet snappen. Er is iemand die vindt dat hij het patent er op heeft. En dat we hem allemaal geld moeten geven als we er gebruik van maken. Inderdaad een hele goede reden om het nooit meer te gebruiken. Het open web, zoals het verzonnen is door Tim Berners-Lee is om deze reden bewust vrij van patenten. En daardoor zo’n doorslaand succes.

Ik ben nooit een visionair geweest

Zijn we klaar met innoveren?

Toen de iPhone uitkwam dachten we “eindelijk”. We zaten al jaren te wachten op zo’n ding wat gewoon doet wat je wilt. Het was niet gewoon een kekke gadget, het was een verrijking van het leven. Dit was ware innovatie, groots, invloedrijk. Alle dingen die we tegenwoordig zien zijn vooral kleine verbeteringen voor niches. Op een “slim” horloge kan je bijvoorbeeld direct zien dat je altijd mail hebt. Is dat écht een verbetering? Niet zo extreem als de iPhone in elk geval. En kan je het innovatie noemen dat we straks geanimeerde reclameborden kunnen zien op de gevels van beschermde stadsgezichten met onze Google Glass? Er valt over te discussieren.

Eendjes

We kabbelen wat voort langs eendjes. We hebben het nog over de briljante presentatie van Maciej Cegłowski over het feit dat onze huidige startup-cultuur gebaseerd is op “Investor Storytime”: de belofte dat online reclame ooit zo slim zal zijn dat er fortuinen mee verdiend gaan worden.

We zitten in een boot en hebben geen aantekeningen.
We stellen ons even voor, zodat de mensen die ons niet kennen weten wat dit filmpje eigenlijk is.
Vasilis gaat volgend jaar ook les geven in contentstrategie. Hij vind het maar moeilijk, vanwege de inhoud.
Peet is heel erg thuis in de contentstrategie wereld, dus biedt aan om wat tips te geven.
Peet heeft zijn aantekeningen in de tas zitten, maar kan er niet bij, dus Vasilis bijt het spits af.
Vasilis vertelt over een presentatie op een congres in Düsseldorf. De betreffende presentator (http://2014.beyondtellerrand.com/speakers/robin-christopherson) was blind en gaf Vasilis een mooi inzicht in hoe techniek en data erg behulpzaam kan zijn, terwijl wij het bijvoorbeeld vaak hebben over de privacy gevolgen van techniek.
We kijken even hoe we moeten varen want dat is toch iets anders dan in de Mercedes. Al was het maar vanwege de route.
Privacy lijkt toch een belangrijk onderwerp te zijn bij nieuwe technieken. Vasilis neemt Google Glass als voorbeeld waar privacy een belangrijk onderwerp is. Peet vind het fascinerend hoe dat voor andere technieken meer vanzelf sprekender is.
De gevolgen van al die informatie ‘weggeven’ is zo erg verborgen door de diverse dienstverleners. Daarom lijkt het moeilijk om de gevolgen te overzien.
Denk bijvoorbeeld aan al je foto’s op sociale media en cloudplatformen zetten. Dat kan later ook gevolgen hebben, bijvoorbeeld door de introductie van nieuwe toepassingen zoals gezichtsherkenning.
Een mooi voorbeeld hoe techniek in de weg zit en zelfs een directe bedreiging vormt, is het foto’s maken van bedreigde diersoorten met moderne camera’s en smartphones. Zo vraagt een Afrikaans park of mensen hun GPS uit willen zetten om zo de locatie van de neushoorns te verbergen (http://www.africansafarico.com/geo-tagging/).
Eigenlijk is dus anderen ‘meeslepen’ in jouw data het meest bezwaarlijke. Vasilis zal ongetwijfeld regelmatig getagged worden door studenten, zonder dat hij dat weet.
Peet hoorde van een NS wedstrijd waar kunstenaars en mensen gevraagd werden om hun werk te ‘geven’ om op de zijkant van treinen te plakken. Dat vonden kunstenaars maar raar, dat zou dus gratis werk maken en weggeven.
Op de een of andere manier geld dat dus niet voor de hele bos informatie die mensen de hele tijd weggeven. Dus wanneer wordt iets wat jij maakt waardevol?
Het zou dus interessant zijn dat data met mate weggegeven wordt, of dat je controle erover heb. Veel bedrijven vragen ook gegevens die ze niet nodig hebben, zoals hotels met een kopij van het paspoort van hun gasten, of de bootjesverhuurder die een geboortedatum vraagt. Waar hebben ze dat voor nodig? Je kan overigens ‘nee’ zeggen, maar dat staat er meestal niet bij.
We hebben het even over Blendle.nl een krantenartikel-website waar je artikelen kan kopen. Vasilis vind de werking van de links in de sociale media maar irritant, want hij kan alleen kijken als je betaald.
Peet haalt toch even zijn aantekeningen erbij. Intussen zien we een gondel.
Hoe zou je nou eigenlijk zo goed mogelijk naar stukjes content kunnen wijzen. Met weblinks kom je een heel end, pagina’s in eBooks zijn \geen ding’, maar beide zijn eigenlijk niet precies genoeg. Peet en Vasilis zouden eigenlijk willen dat je super precies kan linken en dus delen. Vasilis heeft een scriptje op je website waar dat bijvoorbeeld wel kan. (we horen ook de cruise boot op het IJ vertrekken)
We hebben een goede dag gekozen voor onze vaart. Vasilis vertelt over zijn zeilreis en hoe verbrand hij was. Deze vaartocht is toch wel erg fijn en maakt allerlei herinneringen los bij Vasilis.
Peet is als creative consultant altijd opzoek naar de reproduceerbaarheid van het creatieve proces en hoe je dat los kan maken. Vasilis vind het maar onzinnig. “Je moet gewoon effe normaal doen en dan komt creativiteit vanzelf” is natuurlijk te kort door de bocht en wat nu als het niet werkt? Peet vertelt over zijn speciale notitieblok.
Vasilis is nog steeds heel blij met het geven van lessen. “Ik had nooit het zakenleven in moeten gaan, want geld kan me geen fuck schelen”. Peet vraagt Vasilis of lesgeven niet idealistisch als totale tegenhanger van commercie. Dat is volgens Vasilis niet zo. Hij laat studenten zien hoe ze succesvol kunnen zijn, door hun te motiveren in het vak.
Sommige dingen zijn volgens Peet zo futile om te maken, dat hij denkt dat je sommige dingen beter niet moet maken. Zowel Peet als Vasilis starten om iets te proberen hun eigen projecten en experimenten. Vasilis denkt dat het misschien toch fijn is om voor een klant te werken, maar de workshops die hij geeft zijn ook leuk.
Houd Vasilis zich ook bezig met de toekomst en welke technieken daar belangrijk bij zijn. Op de opleiding van Vasilis leren mensen niet hoe programmeertalen in elkaar zitten, maar ze leren techniek toe te passen, zodat ze aan de slag kunnen. HTML en het web zoals we dat nu kennen is volgens Vasilis over 5 jaar nog hetzelfde, maar docx (Word) zal over 10 jaar niet meer te openen zijn.
Peet vertelt over de structuur van grote documenten en hoe ze opgeslagen worden in XML. Peet is heel erg aanhanger van een semantische taal zodat je redactionele principes kan automatiseren. Bijvoorbeeld een schrijver automatisch weet in welke structuur hij of zij een artikel kan schrijven.
Vasilis heeft zijn vader leren HTML’en om zijn wetenschappelijke artikelen online te zetten. Daardoor ging de vader van Vasilis ook nadenken over de structuur van zijn documenten, waardoor zijn artikelen beter werden! “Mijn vader deed eigenlijk niet aan structuur”. iaWriter is wederom een mooi voorbeeld van een programma waar je nadenkt over de structuur en je verhaal en niet over de opmaak.
En plots liggen we stil midden op een kruispunt en kletsen wat over de voordelen van varen en hoe de postbode weet hoe hij post moet brengen naar een woonboot. “Tegenwoordig lig ik op de Rozengracht tegenover 120”.
Peet hoopt nog steeds op het ware semantische web, maar wat dat precies betekent is best vaag. Je zou volgens Peet tegen documenten aan moeten kunnen programmeren, zoals je dat voor een database doet. Volgens Vasilis kan dat al: “HTML is toch een API?”.
RSS is volgens Peet een bedreigd diersoort aan het worden. Mensen verlaten het RSS concept door een patent wat al een hele tijd geleden is uitgevonden. Kleine bedrijven die RSS toepassen kunnen door softwarepatenten het onderspit delven, zeker als het zo achteraf gebeurd. Volgens Vasilis moet alles open zoals het web open is. We het even over patenten.
We worden ingehaald, maar dat zagen jullie al. en we zijn in de tussentijd op de terugweg.
Patenten lijken soms heel onhandig te zijn. “Oh ja, weet je dat ding wat intussen heel populair is geworden? Ja, daar moet je nu voor betalen”. De regels zijn niet echt heel handig op dit moment. Er zijn zelfs rechters die enorm populair zijn vanwege hun voorkeur voor patenteigenaren.
Belangenverstrengeling doen ze niet moeilijk over in Amerika.
Peet wilt dat nostalgie een verdienmodel krijgt. Er zijn veel oude series die hij nog graag kijkt, maar dat kan nu alleen illegaal, of heel toevallig. Vasilis vind Youtube een mooie bron van nostalgische filmpjes zoals Tom & Jerry. Alles achter elkaar kijken is heerlijk, maar ook een beetje afleidend voor andere activiteiten.
Arduino’s zijn erg populair tegenwoordig. Volgens Peet kom je op die manier erachter dat dingen uit elkaar kunnen en gemaakt kunnen worden.
Vasilis vraagt zich af of we klaar zijn met innoveren. Hij ziet voorlopig nog niet zo’n moment als de revolutie van de iPhone.
We zijn over iemand heen gevaren… Vasilis steekt even zijn arm onder de boot. Het moet tegen de klok in opgelost worden.
Voor de iPhone wachtte we al een tijd op de innovatie, daar was een impliciete behoefte. Zo’n oerbehoefte ziet Vasilis op dit moment niet. Peet vertelt over de Google Glass en wat dat in de toekomst zou brengen. Vasilis ziet eigenlijk niet wat het oplevert, of hoe het ons leven verrijkt.
Peet wordt plots super boos over alerts van telefoons en Apps. Hij ergert zich daar enorm aan. Zowel Peet en Vasilis zijn het er in elk geval over eens dat horloges het niet worden. “We willen alleen de boot niet missen”.
Sommige innovatie ontstaat doordat er mogelijkheden ontstaan die er niet eerder waren, maar echt een echte behoefte die vervult wordt is ver te zoeken vooralsnog. “Ik ben nooit een visionair geweest”.
Innovatie wordt soms ook gedreven vanuit een businessmodel die eigenlijk alleen klantjes nodig heeft. “Maar of mensen daarop aan het wachten zijn … Marketeers zijn daarop aan het wachten”.
Volgens Peet gaat het om wederwaarde, dus is iets wel waardevol genoeg om je waardevolle data aan te ‘geven’. Volgens Peet is Gmail en Google slechter geworden, hoe kan dat nou?
Een leestip van Vasilis is een presentatie van Maciej Cegłowski (http://idlewords.com/bt14.htm) waar Maciej vertelt hoe bedrijven geld verdienen met de belofte van maat-advertenties. Niet iedereen vind advertenties erg, maar wel als ze niet relevant zijn.
We worden kort afgeleid door heel schattige eendjes.
Peet gelooft niet het model van adverteren. Volgens hem heeft niemand belang bij targeted adverteren. Vasilis en Peet willen eigenlijk weer eens met Jeroen Verkroost praten over adverteren en geld verdienen over content.
Vasilis maakt zich sinds hij docent is minder druk over de dingen waar hij zich druk over maakte toen hij nog in het bedrijfsleven zat. Misschien zijn dingen ook minder belangrijk geworden omdat we zelf alles netjes geregeld hebben.

#35. Privacyrechten van neushoorns, creativiteit en innovatie verscheen op De Wasstraat van Peet Sneekes en Vasilis van Gemert is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel 3.0 Unported licentie.
Wil je het materiaal op een andere manier gebruiken? Neem dan gerust contact op met Peet of Vasilis.

In editie vierendertig van de Wasstraat zit er eindelijk weer iemand op de achterbank. Eindelijk weer iemand met écht verstand van zaken aan het woord! Ze weet bijvoorbeeld wat waardecreatie is.

Waardecreatie

Waardecreatie gaat niet alleen om nóg meer geld verdienen, zoals Vasilis denkt. Waarde kan ook iets heel anders betekenen, legt Astrid Poot uit. Het kan ook gewoon gaan om de wereld beter te maken door bijvoorbeeld viezerikken op kinderfora te ontmaskeren. Of jongeren dingen te leren over sexualiteit. Dit soort dingen is misschien niet het eerste waar je aan denkt als je het woord ‘reclame’ leest.

Wat wij veroorzaken moet jij weer oplossen

Reclamemensen

Reclamemensen zijn zich bewust van het feit dat ze rotzooi verkopen. Het blijkt zelfs dat ze daar last van hebben (terwijl ze champagne slempen van de bakken met bloedgeld die ze verdiend hebben). Als we nou voor iedere ‘slechte’ reclame nou een goede reclame maken om te compenseren zeggen ze dan, bijvoorbeeld. Maar hoe ze er écht voor kunnen zorgen dat ze goed doen in de wereld, dat weten ze niet. Best jammer, vindt Vasilis, dat de grootste creatieve talenten zich voornamelijk met slechtheid bezighouden.

Jaja, makkelijk praten

Waar zit dan die grens? Waar zit de grens om te zeggen nee, ik neem ontslag, hier werk ik niet aan mee. Die grens is rekbaar. Vasilis heeft bijvoorbeeld ooit, lang geleden, de website voor McDonalds gemaakt. Pas daarna nam hij ontslag. Het is ook niet voor iedereen mogelijk om zomaar even ontslag te nemen. En zo houdt het zichzelf in stand, blijkbaar. Allemaal briljante mensen met scrupules die rotzooi maken. Raar. Maar het kan dus wel anders. Door nee te zeggen tegen bepaalde bedrijven, en ja tegen andere, geef je natuurlijk ook een portfolio vorm. Dat werkt wel degelijk.

Met slecht zijn is er gewoon meer geld te verdienen

Bodemdrang

Snoep en chips wordt door fabrikanten beoordeeld op bodemdrang. Hoe hoger de bodemdrang — zo snel mogelijk naar de boden van de chipszak vreten — hoe beter het product. Maar in de discussie over obesitas zeggen ze dat het toch echt gewoon de verantwoordelijkheid van de consument is. Precies zoals de tabaksindustrie zegt, terwijl ze nog wat meer verslavende zooi in de peuken stoppen. We vragen ons af of er echt wel zoiets bestaat als vrije wil. Of logisch denken. Peet vertelt over reclame voor medicijnen: hoe langer de waarschuwing voor bijwerkingen, hoe beter het verkoopt. Reclame is gewoon weird omdat mensen weird zijn.

Meer beïnvleding

Ook met je profielfoto blijk je te kunnen beïnvloeden. De afstand tot de camera is van invloed op hoe betrouwbaar je overkomt. Astrid is duidelijk betrouwbaarder van Peet en Vasilis. En zo babbelen we voort. Over engagen met brands, de veranderende betekenis van het woord like, totdat we in de wasstraat aankomen.

Je maskeert eigenlijk dat je geen fuck uitvoert

Geen reclame, bestaat dat wel?

Vasilis ziet geen reclame, zegt hij. Op het web dan. Hij ziet wel abri’s. En sluikreclame. En goed verstopte advertorials. En mensen die het journaal kijken denken dat koeien die in de lente weer voor het eerst de wei ingaan bij Campina horen. Volgens Astrid kijken we dus veel vaker naar reclame dan we denken. We mijmeren wat over de vraag of mensen eigenlijk wel vertrouwen hebben in reclamemakers. En we vragen ons af hoe het zit met sponsoring. Moet je het onderwijs bijvoorbeeld laten sponsoren met geld van Microsoft? Of met tablets van Apple? We vragen ons af of marketeers, net zoals reclamemensen, ook last hebben van een geweten. We komen nog eens terug op de betekenis van waarde. We vragen ons af of techniek complexer is geworden of gewoon vaker kapot gaat. En nog veel meer.

Als ik weer eens een website aan het bouwen ben voor een wapenfabrikant ofzo

Alle rakkers draaien, dus we kunnen aan de slag!
Daar brand een lampje .. en de zon gaat schijnen!
Wasstraat nummer 34 en we hebben papieren aantekeningen.
En er ziet iemand achter ons!
Ze heeft ook papieren aantekeningen. Heel veel.
Onze gast heet Astrid en ze kent Peet en ze is fan van de Wasstraat!
Astrid heeft veel moeilijke kwesties te bespreken.
Astrid is strateegisch creatief bij een reclame bureau en daarnaast maak ze Apps voor kinderen en families.
Al die dingen hebben blijkbaar iets te maken met ‘waardecreatie’.
Vasilis wilt gelijk weten wat ‘waardecreatie’ is.
Vorige week zijn de juries bij elkaar voor de grote reclameprijzen
Deze week gaan bureaus toasten op hun nominaties en volgende week zijn alle feestjes.
Astrid zat bij de jury voor de spinawards (http://www.spinawards.nl/).
Een van de cases is “Sweetie” (http://lemz.net/222977/sweetie-case),
Een ‘campagne’ door reclame bureau Lemz en Terresdeshommes om kinder sex-crimes te ontmaskeren door het inzetten van een 3D gerenderd ‘lokmeisje’.
Door de Sweetie campagne worden nu ook mensen vervolgd.
Astrid beschrijft hoe ze geconfronteerd werd met Sweetie en hoe je die creatieve energie kan benutten dan alleen om vliegtuigmaatschappijen promoten.
Peet is onder de indruk van deze informatie.
Astrid beschrijft hoe je als genomineerde moet pitchen aan de jury. Zij pitchte een game voor sexeducatie.
In dezelfde pitch zat ook Axe (http://www.spinawards.nl/inzending/bekijken/2408, Axe Heaven on Earth. red), met mooie meiden in een huis en webcams. Peet vind het maar creepy.
Na het presenteren en bijkletsen. Kreeg Astrid wel een heel goede quote van de campagne ontwikkelaar (Media Republic/Ubiquity): “Wat wij veroorzaken moet jij oplossen [met je sexeducatie game]”.
Vasilis vind het erg dat die meneer [van Media Republic/Ubiquity] dat gewoon zegt. Dat ze zeggen dat ze de doelgroep een verknipt wereldbeeld bieden.
Volgens Astrid zitten die mensen in een soort high/ flow, waardoor je de grote vragen niet meer stelt en foute opmerkingen gaat maken.
Die opmerking was voor Astrid een trigger om te kijken wat je dan wel moet doen. Dat is de grote zoektocht.
Vasilis vraagt zich af hoe al de beste creatieven voor reclamebureaus gaan werken en daar slechte dingen gaan maken.
“Ja daar hebben ze ook allemaal last van” [dat ze ‘slechte’ dingen maken] zegt Astrid.
Volgens Astrid voelen de creatieven niet de macht om iets te doen aan de stroming die ze met hun werk veroorzaken.
Foodwatch heeft een rapport uitgebracht over kindermarketing (https://www.foodwatch.nl/onze_campagnes/kindermarketing/index_nl.html)
In dat rapport staat: “De enige manier om kinderreclame goed te doen is door kinderreclame te verbieden”.
De ‘intelligente’ reactie van reclame bureaus waren: het bereid kinderen voor, anders worden het geen weerbare consumenten, het bereid ze voor.
Volgens Astrid zou bij bureau’s die kinderreclame maken de ethiek discussie veel verder moeten zijn.
Een suggestie was ook: “Als we nou voor iedere ‘slechte’ reclame nou een goede reclame maken om te compenseren”.
Eigenlijk moet dat toch wel een signaal zijn om gewoon te stoppen met je vak.
Peet wilt weten hoe die mensen niet gewoon duiding kunnen geven aan hun eigen vak. “We verkopen bullshit”.
Volgens Vasilis is het toch best lastig. Hij dacht dat hij ook een grens had. Hij zou nooit werken voor bedrijven als McDonalds.
En toen ging hij de website voor McDonalds gemaakt, wat een tof design was. En daarna heeft hij ontslag genomen.
Niet iedereen kan van de een op de andere dag zomaar ontslag nemen. Er zijn nogal wat praktische bezwaren aan principes.
Volgens Astrid is het inderdaad heel moeilijk om niet te zwichten voor het grote geld van bedrijven als McDonalds. Toch heeft ze dat eens kunnen doen.
Een opdracht weigeren op basis van morele bezwaren klinkt natuurlijk erg stoer op feestjes, maar bleek ook te werken bij de acquisitie van ander werk!
Die vrijheid moet je natuurlijk hebben, maar volgens Astrid moet je die vrijheid ook nemen.
Er is toch veel twijfel om die vrijheid te nemen. Mensen denken blijkbaar dat ze zoveel betaald krijgen om hun moreel af te kopen.
Vasilis: “Dit is mijn prijs om slechte dingen te doen.”
Peet begrijpt het toch niet. Hoe kunnen experts in communicatie en deceptie niet in staat zijn om een product op een goede manier aan de man te brengen?
Volgens Vasilis is het eenvoudig: “Met slecht zijn, is er gewoon meer geld te verdienen”.
Astrid verteld over snoepfabriekanten en hoe ze ‘goed snoep’ ontwikkelen naar een concept wat ‘bodemdrang’ heet.
Hebben snoepfabrikanten dan eigenlijk geen probleem om alle trucks in te zetten om bodemdrang te veroorzaken?
Sommigen hebben er eigenlijk niet zo’n probleem mee, maar volgens Peet is het probleem groter dan iemands probleem.
Moeten mensen dan toch op eigen verantwoordelijkheid doen? Er is toch een vrije wil?
Peet vind dat je “met goede marketing ontneem je mensen vrije keuze”.
Peet verteld over hoe ships nu gemaakt is om door te snaaien, een onbewust reflext.
“Een halfvolle shipszak bestond niet” in de tijd dat Vasilis jong was.
Met de toegevoegde middelen van nu “Niet alleen Vasilis van Gemert, maar ook andere mensen gaan naar de bodem”.
Peet is overtuigt dat de kracht van marketing te groot kan zijn als het niet gerespecteerd word.
Volgens Astrid voelen mensen dan dan ook dat het te groot is om eraan te zitten. De ships makers proberen het blijkbaar toch iets te verbeteren.
Een gezond product maken is natuurlijk niet alleen in het belang van de cusument, maar is ook in het belang van het businesmodel.
De sigarettenindustrie en de lobby van o.a. mensen uit het koninklijk huis (http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/archief/article/detail/2792938/2002/11/30/Laurentien-was-belangrijk-voor-Philip-Morris.dhtml) claimen dat ongezond gedrag eigen verantwoordelijkheid is.
Misschien ligt daar de sleutel, dat mensen zichzelf vrije wil aanpraten en iedereen vergelijkt met zichzelf.
Deze week werd ook heel Amsterdam platgelegd omdat Obama naar het rijks -spatie- museum ging (https://www.rijksmuseum.nl/en/whats-on/news/president-obama-visits-rijksmuseum).
Volgens Astrid hebben de mensen de mensen die aan het Museumplein wonen ook een balkonverbod gekregen (http://www.parool.nl/parool/nl/4024/AMSTERDAM-CENTRUM/article/detail/3620014/2014/03/21/Balkonverbod-rond-Dam-en-Museumplein.dhtml) Dus die kunnen niet eens roken op het balkon.
Of mensen nu echt een eigen keuze hebben is nog de vraag. Vasilis en Astrid geloven het ook niet.
Peet verteld hoe ‘vrije wil’ word beïnvloed en soms ‘het houden aan de regels’ door bijvoorbeeld de nadelen of gevolgen van het roken op pakjes te laten zien, onbewust averechts werkt.
Bijvoorbeeld bij het verkopen van medicijnen wordt het ook gedaan. Daar werkt het noemen van de nadelen van de medicijnen als argument om het juist wel te kopen.
Reclame bureaus doen eigenlijk ook niet anders dan mensen manipuleren, dus dan is zo’n middel inzetten en onderzoek doen naar manipulatie ook niet zo vreemd.
Volgens Astrid zijn de ideeënmensen eigenlijk niet zo van het manipuleren, die willen mooie dingen maken. Marketeers zijn meer van het rekken van de ‘regels’.
Vasilis komt met ‘persuasive design’ wat eigenlijk ook een beetje veel manipulatie is.
Astrid haalt nog een artikel over betrouwbaarheid van selfies’ en portretten (http://www.frankwatching.com/archive/2014/03/18/onbewuste-beinvloeding-via-je-profielfoto-zo-doe-je-het-goed/) aan van zelfgekroonde ‘online persusion expert’ Jorik Heins aan.
Astrid legt snel zijn onderzoek uit hoe sommige selfies en portretten onbetrouwbaarder overkomen door de afstand die een gezicht heeft tot de camera.
Astrid: “Dus in deze setting kom ik veel betrouwbaarder over dan jullie; da’s grappig he?”
Peet gaat gelijk het experiment aan met de camera.
Astrid vind het wel heftig dat Jorik zich met dit soort onderzoeken bezig houd.
Laatst was er ook de 24 uur van de reclame (http://www.24reclame.nl/), waar reclame mensen high fiven over hun reclames; heel gezellig.
Daar zei iemand dat reclamemakers eigenlijk miskende filmmakers zijn. Dat lijkt Astrid eigenlijk wel wat, want dan maken ze mooie transparante dingen toch? Dat is best een mooi streven.
Misschien kan de online persuasion expert zijn energie beter besteden.
Peet verteld over een documentaire over de films van Stanley Kubrick (Room 237 http://www.room237movie.com/), waar hij zoveel creatieve energie stak in zijn films mooi te maken in manieren die mensen nooit zullen begrijpen.
Vasilis wilt toch graag weten wat reclamemakers eigenlijk zouden moeten doen (films maken). Want die mooie filmpjes maken als reclame levert blijkbaar niet altijd het gewenste resultaat.
“Even Apeldoorn bellen” is blijkbaar een goede leus, maar van wie het was kan niet iedereen zich herinneren (Peet en Astrid overigens wel).
Misschien zijn de mooie filmpjes juist de filmpjes zijn die gedeeld worden? “Zonder dat je de hele tijd in your face overtuigt word van iets”.
Vasilis denkt dat mooie reclame filmpjes niet effectief zijn.
Peet vraagt zich af of reclamefilmpjes wel allemaal iets verkopen. Sommige filmpjes zoals die van Redbull dienen eigenlijk alleen maar het doel om cool te zijn.
Vasilis las een mooie tweet van een vormgever “Did you engage with nice brand lately” (https://twitter.com/beep/status/446294757703417857)
Peet vraagt zich af wat ‘engagen’ eigenlijk is … Liken en sharen zijn toch geen engagement?
Vasils vind ‘Liken’ is op een stel pixels klikken.
Peet vindt marketeers ‘woordsmeden’, met name dat ze woorden ook andere betekenis geven. ‘Liken’ is dus door iemand anders weggehaald.
Smashing magazine werd na het weghalen van de sociale knoppen veel beter en vaker gelinked. Meer moeite door de lezer werkt dus beter. (https://twitter.com/smashingmag/status/204955763368660992)
We staan inmiddels voor de wasstraat. Er lijkt een deur open te zijn, maar Astrid klapt ‘m even goed dicht.
Peet steekt nog even van wal over ‘engagement’ en dat het echt niets meer betekend. (met loze termen) ”Je maskeert eigen dat je geen fuck uitvoert” .
Astrid heeft krantenknipsels mee en bladert driftig naar een artikel wat ze wilt delen.
Vasilis bestelt de basis ‘wash’, geen velgenreiniging, dat is niet nodig … We reinigen immers alleen voor de show.
Astrid maakt intussen een foto en Peet doet de suggestie om de lak nog een goede ‘buff’ te geven.
Deze zomer gaat Vasilis de auto met krijtverf lakken. Kiki is er voor! Kinderen mogen er overigens ook al over lopen.
We zijn inmiddels in de wasstraat, dus tijd voor feedback. Dus heeft Astrid als kijker nog feedback?
Vasilis heeft heel lang geleden wel een reactie gehoord van de studenten. Het bleek dat iemand de studenten ‘studentjes’ had genoemd. Dat klopt, Peet is ook erg pedant.
Astrid heeft geen sympathie voor de tere studentenzieltjes.
Peet had posters opgehangen bij Mirabeau, maar dat maakte niet uit.
Vasilis doet gelijk de suggestie voor persuasive design. Dat deed Peet al door alles gratis aan te bieden.
Vasilis denkt dat iedereen denk dat alle Mirabeau’ers blij zijn dat hij weg is. Da’s natuurlijk niet zo, toch?
Vasilis vind de straat wel erg stinken. Het lijkt wel of we in een weiland rijen.
Peet kreeg wel veel reacties op de posters. Astrid had de Wasstraat op de beamer gezet, maar weet niet of het bezoekers heeft opgeleverd.
Vasilis is zo blij dat hij alle statistieken uit zijn blogs, maar maakt ook geen dingen meer. Misschien is het dat zijn baan anders is.
Peet denkt dat Vasilis het verkondigen nu via het werk doet.
Vandaag hebben we het nog niet over het web gehad, maar we gaan nog wel verder praten over reclame.
Vasilis weet niets over reclame, omdat hij addblockers heeft en geen TV kijkt.
Peet vraagt zich af of ze een onzichtbare doelgroep zijn. Vasilis ziet overigens wel abries.
Astrid steekt van wal over een 8 uur journaal stukje over hoe de koeien in de wei gingen (http://nos.nl/video/625945-de-koeien-mogen-weer-naar-buiten.html).
Als boerin weet Astrid hoe leuk dat moment is. Vasilis heeft het weer gemist.
In het fragment van het journaal stonden plots 100 kinderen in groene overals in de wei en had de boer een logo van Campina op zijn rug.
Astrid verbaasde zich dat het leuke Nederlandse gebeurtenis geheel gekaapt was door een zuivelmerk.
Peet: “En wat deed dat met je Astrid?”. Natuurlijk was Astrid verbaast tot aan het schrijven van brieven toe.
Vasilis ziet gelijk dat het misschien wel ‘native advertisement’ is, oftewel ingezonden stukjes, klaar voor het nieuws, lekker makkelijk.
Volgens Astrid worden mensen dus stiekum vaker blood gesteld aan reclame dan we denken en vraagt zich af waar de grens dan ligt.
Volgens Peet is iedereen door regelgeving alleen maar slimmer gemaakt met het omzeilen van de regels. Misschien zijn die omzeiligen zelfs krachtiger.
Volgens Astrid is er een wapenwetloop tussen reclamemakers en mensen die ethische analyse doen hiervoor.
Peet denk dat iemand dit allemaal bloot kan leggen.
Vasilis denk dat het niet helpt om dit soort dingen bloot te leggen omdat het mensen niets kan schelen.
Astrid denk dat mensen niets met die informatie kunnen, maar dat ze wel weten dat ze reclamemakers niet kunnen vertrouwen. (http://blog.motivaction.nl/content/zou-u-een-auto-kopen-van-een-bankier)
Sommige dingen zijn goed te herkennen, maar Astrid denk dat het nog wel goed zit met het 8 uur journaal.
Peet vraagt zich af of mensen niet gewoon er zelf achter moeten komen met handige truckjes.
Astrid denkt dat mensen daar geen zin in hebben
Volgens Vasilis vinden mensen het helemaal niet erg.
De kijkdichtheid van het reclameblok schijnt wel omlaag te gaan. Dan gaan ze iPad kijken.
Dus mensen kijken minder reclame op TV, maar volgens Astrid is ‘branded content’ online een grotere ‘bedreiging’ en vind dat die identificeerbaar moeten zijn.
Vasilis speelt de advocaat van de duivel en vraagt zich af of met goede content het eigenlijk wel erg is wie het schrijft. “Stel dat Campina nou een heel goed stuk schrijft over melk”.
In het onderwijs leeft de vraag of ze gesponsorde content mogen gebruiken. Astrid vind het niet erg, maar Vasilis wel.
Microsoft content zou er niet inkomen bij Vaslis. Peet vraagt hem af waarom niet.
Peet stelt een hypothetische vraag dat Microsoft de biologieles wilt sponsoren met content of geld. Daar is Vasilis wel voor te porren.
Maar er zijn natuurlijk altijd haken en ogen en daar past Vasilis voor.
Peet heeft iets leuks te vertellen. Bill en Melinda Gates (van Microsoft) sponsoren ook onderwijs content en bepalen ook de inhoud.
Volgens Vasilis is dit iets anders. Stel dat er nou gevraagd wordt dat ook alle andere spullen van Microsoft moesten zijn, dan …
Volgens Astrid gebeurd dat ook … Dat is volgens Vasilis best een probleem
Peet haalt zijn voorbeeld van Encarta er nog even bij. Zijn punt is dat de richting van de content moeilijk te toetsen is.
Volgens Vasilis is eigenlijk alles niet neutraal. Zoals zijn lessen die in vlagen Adobe onvriendelijk zijn.
Peet denkt dat we eigenlijk allemaal mensen zijn die het gedrag van anderen willen beïnvloeden.
Dus uiteindelijk is de vraag: doe je goed met je uiting. Kan je het verantwoorden aan je zelf zegt Astrid.
Vasilis vind het opvallend dat reclamemakers er zoveel moeite mee hebben en vraagt zich af of marketeers er ook moeite mee hebben.
Astrid weet het niet, maar denkt dat marketeers niet bezig zijn met mensen, maar cijfers.
Vasilis herkent het wel. “Als ik weer eens een website aan het bouwen ben voor weer eens een wapenfabrikant ofzo”, dan is hij bezig met de techniek en niet de inhoud.
Volgens Astrid gaat dat dan over vakmanschap, waarin je jezelf ver kan houden van de ethische gevolgen van jouw werk (vult Peet aan).
Vaslis gaat vragen of ze ook ‘ethiek’ les geven bij de marketeer lessen.
Volgens Vasilis is ‘waarde’ van ‘waardecreatie’ niet meer aan geld gerelateerd. Een omslag na de bubble.
Peet vraagt af wat andere waarden zijn. Eten is waarde volgens Vasilis.
Astrid wilt dat kinderen autonome burgers worden en weten hoe ze hun keuzes kunnen maken.
Dat doet ze zelf door electronica les te geven aan kinderen, zodat ze weten dat electronica gewoon bedacht is en veranderd kan worden.
Volgens Vasilis gingen vroeger dingen minder vaak stuk, dus zijn ouderen ook iets minder handig met techniek.
Volgens Astrid zijn veel dingen groot en abstract, zoals de cloud en backups enzo.
Aan ons de taak om kinderen uit te leggen hoe dingen tot elkaar verhouden zodat ze er zelf grip op kunnen krijgen als ze dat willen.
Volgens Vasilis zijn de studenten van nu al heel veel verder. Zoals het responsive web. Dat gaat er niet in bij de oude garde, maar de volgende generatie professionals is er al klaar voor.
Dat zit ‘m in ervaring. Zijn dochter kent geen wereld zonder touch screen. Ze gebruikte de knuffel tegen de televisie om het filmpje te switchen.
Volgens Peet is het niet alleen ervaring, maar ook in het kritisch nadenken en realiseren dat dingen veranderen en dat je daarmee om kan gaan.
Vasilis heeft gevraagd aan studenten of het raar is dat het web en devices zo snel veranderen. Da’s voor ons nog iets moeilijker.
“In de korte tijd dat mijn dochtertje leeft: hoeveel verschillende gadgets zijn er wel niet door het huis gegaan”
Astrid denk dat je er niet vanuit moet gaan dat verandering vanzelf gaat. Bij haar op school zijn er bijvoorbeeld docenten die denken dat techniek voor jongens is.
Gelukkig leren kinderen niet alles van docenten, maar ook van zichzelf.
Vasilis: “Het is (voor de huidige generatie) vanzelfsprekend dat niets hetzelfde blijft”.
Onze moeders zouden al in paniek raken als je vertelt dat de computer vervangen word.
We hebben een rondje gemaakt en bijna een uur volgeluld.
Wij hadden het erg fijn en Astrid vond het ook super om op de achterbank te zitten “op betrouwbare afstand” .
Tot de volgende keer, doei!

#34. Reclamemakers: op betrouwbare afstand verscheen op De Wasstraat van Peet Sneekes en Vasilis van Gemert is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel 3.0 Unported licentie.
Wil je het materiaal op een andere manier gebruiken? Neem dan gerust contact op met Peet of Vasilis.

De drieendertigste editie van de Wasstraat. Het is de eerste editie van 2014, de regelmaat is nu echt weg. Is dat erg? Neu, niet echt, toch? Elke week kijken naar twee middelbare mannen in een auto is ook weer zo wat.

Vasilis is docent

Sinds een paar weken heeft Vasilis een nieuwe baan. Hij is docent aan de Hogeschool van Amsterdam geworden. Hij vindt namelijk dat er beter onderwijs moet komen op het gebied van grafisch ontwerp voor het web. En door onderwijzer te worden kan hij daar wellicht een steentje aan bijdragen. Meer dan door van de zijlijn te roepen dat iedereen het helemaal fout doet, godverdomme! Hij legt uit dat hij geat proberen iets aan de basiskennis te doen. We zijn benieuwd!

Ik heb eerlijk gezegd niet zoveel met mensen

Mensen begrijpen het web niet

Vasilis is ook een artikel aan het schrijven én aan het vormgeven voor een nog te verschijnen magazine over web design. Hierin onderzoekt hij hoe we in 2007 websites maakten en hij concludeert dat we er toen écht een zooitje van maakten. We concentreerden ons volledig op de interface en hadden totaal geen aandacht voor de content. Dat is gelukkig aan het veranderen, hoewel je nog steeds wel eens een logo bovenaan de pagina ziet staan, in plaats van iets nuttigs. Peet signaleert iets zorgwekkends: mensen snappen links niet meer. Mensen klikken nooit meer op links in de tekst. Zou dat door te veel nutteloze links komen? Een soort linkblindheid omdat mainstream-sites nu eenmaal alleen maar naar rotzooi linken? Het zou verschrikkelijk zonde zijn.

We merkten dat die mensen het web eigenlijk niet begrepen

Native advertisement

Peet vertelt over zogenaamde native advertisement. Bedrijven leveren tegenwoordig complete reportages aan aan radiozenders, TV-programma’s, kranten, etc. Deze reportages worden vervolgens uitgezonden als nieuwsitems. Een soort zeer uitgebreide persberichten, met het verschil dat er helemaal geen redactie meer naar kijkt. En dat het niet direct als reclame te herkennen is.

Een andere vorm van content die alleen bedoeld is om geld mee binnen te harken zijn de simpele feitjes-stukkies: de tien beste wasstraten of 10 manieren om luier te worden! Er is overigens een browser plugin die dit soort artikelen vertaalt naar taal die waar is. Downloaden, installeren, en het web wordt ineens een stuk realistischer.

Vijf feitjes die u nog niet wist van uw hond

Verder: columns, databrokers en de Nest

Vasilis heeft alle statistieken uit zijn sites gesloopt. Hij heeft dus geen idee meer hoeveel bezoekers hij heeft en dat is eigenlijk best tof. In plaats van dingen te maken voor de massa maakt hij nu dingen voor zichzelf. We babbelen nog eens een keertje over progressive enhancement, en vervolgens vertelt Peet nog eens over de mooie column die hij heeft gepresenteerd en geschreven over hoe er eigenlijk geld verdiend wordt met al uw data. Jazeker, er bestaan data brokers die ontieglijk rijk worden door zoveel mogelijk van iedereen te weten. Creepy. Net zoals advertenties voor kinderen. Daar worden kinderen niet per sé leuker van.

Wat de fuck is er mis met thermostaten? Die hoeven niet slim!

Alle rakkers draaien, dus we kunnen aan de slag!
Wasstraat 33, het magische nummer. Ons thema is dat het een tijd geleden is. We hebben aantekeningen op iAwriter.
Het is ook nog eens het nieuwe jaar 2014!
Vasilis is weg bij Mirabeau. Als jullie nu kijken is Vasilis docent geworden bij de HvA in Amsterdam.
Hij geeft les in Frontend development en vooral webdesign, want webdesign moet beter.
Niet UX, maar grafisch ontwerp voor het web kan nog veel beter.
Het doel is dat er studenten van de opleiding afkomen die echt iets geleerd hebben.
Nu studeren mensen die de basis principes van grafisch ontwerp niet kennen, zoals grid design, verhoudingen, typografie.
Kunstgeschiedenis is ook erg belangrijk!
Nu kunnen studenten hun eigen ontwerpen niet plaatsen in de geschiedenis (!)
Rijtjes onthouden is natuurlijk leuk, maar weten waarop je het design baseert is belangrijk.
Er ontbreekt dus nogal wat in de opleidingen, met name wat Vasilis als basisprincipes duid.
Peet vind geschiedenis ook erg belangrijk. Het is de basis van elk goed besluit, zodat je kan leren en geïnspireerd kan raken.
“En dat je weet waar je design vandaan komt, en waarom het toen ontstaan is… Da’s hartstikke handig!”
Daardoor kan je jouw werk ook onderbouwen.
Nu wordt er maar wat geluld, niet onderbouwd.
Vasilis vind het heerlijk om even weg te zijn uit het zakenleven, zodat hij weer met cultuur en kunst bezig kan zijn.
Minder bezig met geld en meer bezig zijn met de inhoud is ook belangrijk voor Vasilis.
Vasilis: “Ik heb eerlijk gezegd niet zoveel met mensen” Peet: “Dan zit je helemaal goed in het onderwijs”.
Vasilis gaat ook workshops geven aan professionals, zowel designers. Je kan ‘m daarvoor altijd bellen.
Er komt ook een artikel aan over hoe het web eruit moet komen te zien, voor een op te richten webdesign magazine.
Volgens ‘het magazine’ is er geen taal om webdesign te bekritiseren. Zoals je dat met grafisch design wel kan doen, mist er een taal voor webdesign.
Het web is maar een weird onvangbaar ding, omdat je niet weet hoe het eruit komt te zien door alle devices enzo.
Uit die onduidelijkheden volgt een bepaalde beeldtaal denkt Vasilis.
Als oefening probeerde Vasilis het design van het artikel te designen in de stijl van 7 jaar geleden. Dus met de ‘rococo lijst’ interface, waar content een minder grote rol leek te spelen.
Volgens Peet was het web in die tijd ook een kwestie van interface design, als logische volgende stap op bijvoorbeeld de CD-i.
Het ging in die designs over de interface en niet over de content. Bij voorbeeld de typografie was crappy, van 10 tot 11 pixels. Headings waren hetzelfde, maar dan bold.
De content was erg onbelangrijk toen. Er werd geen aandacht aan besteed.
Daar komt Vasilis’ metafoor ook vandaan. We waren lijstenmakers … Met alle tierelantijnen leidde we de aandacht weg van de content.
Je moet dus eigenlijk een interface toevoegen als het nodig is, niet omdat het er overal bijstaat.
Volgens Peet was de lijst eigenlijk ook het moeilijkst om te maken in de CMS’en van die tijd en daar was ook de meeste eer aan te behalen. En als het gemaakt was, moest het ook overal toegepast worden.
De links in die lijstjes staan vol met links die wegwijzen van de content af. Da’s echt heel raar.
Peet vind het fascinerend. Hij ziet overigens ook dat links bijna niet meer gebruikt worden. Het lijkt erop dat mensen links niet snappen, dat het inherent deel is van het web.
Peet liet dus designs zien aan klanten en het team. Peet: “We merkte dat die mensen het (design van het) web niet begrepen”, “Ja, da’s we een beetje rommelig met al die lijntjes onder de teksten”.
Bij het testen met echte bezoekers werd het web ook niet begrepen. Peet: “Het lijkt erop dat we via gemakkelijke apps en sociale websites onszelf ontleren hoe het web eigenlijk werkt”
Het lijkt dus op dat mensen die tegenwoordig het web gebruiken, maar bijvoorbeeld alleen facebook apps gebruiken, niet meer geleerd krijgen hoe het internet eruit ziet en hoe het werkt. Shocking!
Het web zijn formuliertjes, en knopjes en icons, maar geen verhaaltjes met links erin.
De vraag is dus: Hoe kunnen we mensen weer leren hoe het web werkt? of moeten we besluiten dat dit het nieuwe web was.
Vasilis heeft een briljante tip voor mensen die klanten moeten overtuigen van het gebruik van web-patronen zoals links: Dit is niet een ‘graphical user interface’, maar ‘the natural user interface’.
Het heeft dus een naam. Je hebt de NUI (natural user interface) en de GUI (graphical user interface). De NUI is design waar de interactie in de zin is verwerkt.
Dan hebben we de marketeer wellicht overtuigt , maar de eindgebruiker is dan nog niet om.
Peet denkt dat de meeste mensen Wikipedia niet kennen buiten hun App, omdat mensen resultaten krijgen van bedrijven.
Er was binnen marketing een tijdje ook een trend om alle links op je website naar je eigen website te linken. Veel techblogs deden daar actief aan. Da’s slechter dan Facebook nu.
Volgens Peet is er nu een deal gemaakt de adverteerders zodat links naar buiten ook winst opleverde.
Vasilis zou graag willen zien dat bijvoorbeeld nieuws sites weer zouden wijzen naar hun bronnen. Dat zou websites een stuk interessanter maken.
Peet heeft een leuk inzicht over Radio 1 en hun ‘verborgen’ reportages die eigenlijk geen echte reportages zijn.
We hebben een nieuw woord voor advertenties die niet opvallen: een native advertisement. Bedrijven die in de kijken willen, maken het lekker makkelijk voor mensen die nieuwsprogramma’s maken.
Adverteren zonder geld wordt wel eens gedaan via persberichten. “Het rode kruis heeft ook een business model”.
Echte ‘native advertisements’ zijn nog niftiger. Je schrijft je eigen verhaaltje, klik op je doelgroep en druk op de grote knop. Plots heb je zonder tussenkomst van een redactie jouw verhaaltje op diverse websites.
Peet haalt even de camera naar binnen, we zijn namelijk in de wasstraat. Hij doet ook de deur dicht, want die kleppert.
We weten niet of het crappy content is, maar het is wel makkelijk te consumeren content. Zoals: “Vijf feitjes die u nog niet wist van uw hond”.
Vasilis kent een Firefox plugin die dat soort cliché headlines vertaald naar wat ze eigenlijk zijn. (http://downworthy.snipe.net/)
We zetten de link van de plugin in de tekst (in de natural user interface dus) . En Peet wijst naar beneden, alsof het daar staat, maar daar kunnen ook je knieën zijn.
We zijn dus in de wasstraat, Peet doet alvast een plug voor iAwriter. Hij wilt eigenlijk een soort outline-tool. Vasilis gebruikt daar WorkFlowy voor.
Vasilis besteld de basis was en rekent af en wordt gebeld, maar die moet maar even wachten.
Het is erg druk, maar dat komt omdat het Zondag is. We gaan straks kijken of we allemaal stofzuigende kinderen zien.
Vasilis had één feedback dingetje. In wasstraat 32 zeiden we dat Google geen referrer teruggeeft. Da’s niet waar, dat doen ze namelijk wel maar ze geven niet de zoektermen mee.
Die feedback kwam van Sjors, die vlug de wasstraten aan het inhalen was.
Peet zag iets moois bij onze video-hoster: vimeo.com. Ze hebben ondertitelingen in de videoplayer. Erg fijn!
Als Youtube ooit nog eens ons Nederlands door het lawaai van de wasstraat kan verstaan en noteren, dan kunnen we die gebruiken.
Peet vertelt dat hij voor een van de grootste fans heeft gewerkt.
Vasilis heeft niet gekeken hoeveel mensen de website bezocht hebben. Hij heeft namelijk alle statistieken van de websites gehaald.
Vasilis haalde de statistieken van de websites naar aanleiding van een artikel van Frank Chimero (http://frankchimero.com/blog/2013/12/homesteading-2014/) Waardoor hij alles eerst op een eigen website gaat zetten.
Frank gaat bijvoorbeeld zijn eigen content maken en dingen maken die hij alleen tof vind.
Vasilis vind dat ook! Hij mertkte dat hij direct na het publiceren van het verhaal kijken in de statistieken hoeveel mensen keken naar zijn artikel.
Hij ging op een zeker moment ook meer artikelen schrijven die goed bekeken werden, maar ook minder van de artikelen die nauwelijks bekeken werden. Da’s niet de bedoeling.
Sommigen van onze kijkers vragen wel eens hoevaak de wasstraat bekeken worden. Vanaf nu weet Vasilis het niet en Peet weet het vanuit de Vimeo statistieken.
Hoe ouder de afleveringen zijn hoe meer de video’s bekeken worden is de regel :-)
We zien nauwelijks kinderen in de wasstraat …
Vasilis had een 386 momentje. Da’s een processor, maar ook een verwijzing naar de stripjes van XKCD (http://xkcd.com/386/), waar iemand niet kan slapen omdat er iemand ongelijk had op het Internet.
Peet zet de camera op de auto en Vasilis wilt graag praten over iets wat hij niet snapt van zijn 386 moment.
Het probleem is als volgt: Iemand zei: de tijd van crappy websites als gevolg van responsive design en ‘endless scrolling’ is voorbij. We zouden op weg gaan naar de wereld gaan van specifiek geoptimaliseerde interfaces.
Vasilis was het daar niet echt mee eens en wenste die persoon alle succes. We gaan intussen de juiste kant op.
In de discussie leek de mening te zijn dat progressive enhancement slechte websites opleverde.
Vasilis legt nog even het idee van progressive enhancement uit. Oftewel het optimaliseren naar de mogelijkheden van de devices, maar de basis werkt overal prima.
Vasilis vraagt zich af welk device en toepassing het nodig heeft om een specifieke interface te krijgen. Of een andere manier van interacteren.
Peet denk progressive enhancement nuttig is als het iets gaat doen wat op een device anders werkt, zoals video, App integratie, of specifieke interactie zoals gebaren?
Vasilis denk dat de keep ‘m zit in de het verschil tussen native applicaties en het web (tekst, met links etc).
Vasilis denkt dat het web nog niet goed genoeg begrepen word, of dat we verkeerde verwachtingen hebben.
Misschien moeten we geen flash-achtige websites willen op het web en is het web daar niet goed genoeg voor is.
Volgens Peet zijn Flash sites vooral nooit goed geweest, omdat een nieuwe interface werd gebouwd die iedereen opnieuw moest leren. Flash was een voedingsbodem voor eigenwijze mensen.
Veel designers denken ook dat we alles kunnen met computers en dat we daarom ook alles moeten maken.
Misschien moeten we bepaalde dingen gewoon simpel houden.
Simpel moeten we natuurlijk niet verwarren met sober. Simpel betekend ‘goed’.
Peet denkt dat browsers misschien ook anders kunnen. “Holy crap, de browser werkt nog niet op de manier dat we willen”…
Vasilis wilt het niet horen. Papier kan je ook niets veranderen, maar misschien moeten mensen beter papier begrijpen. Ken je medium, dus ook op het web.
Peet wilt dat Vasilis alle mensen gaat leren hoe mooi en bruikbaar het web is.
Het gaat niet alleen over UX en design, maar ook over zakelijke aspecten. De App’s vernaggelen eigenlijk de effectiviteit van het web.
Peet had nog een heel verhaal, dus Vasilis rijd nog een rondje door het enorme Osdorp.
Peet heeft 16 januari voor mediawijzer.net een column gesproken. Vroeger vond Peet ‘columns’ op TV maar stom, omdat iemand dan voorleest, maar dat is blijkbaar een ‘format’.
Vasilis heeft de column gelezen op http://versecontent.nl
De column gaat over belangen. Wie zorgt er allemaal voor dat die gratis diensten bestaan. Wie betaald dat?
Volgens Peet zijn advertenties maar een deel van het verhaal. Adverteren is helaas niet rendabel genoeg om de hele rekening te betalen, er is meer. .
Mensen die websites bezoeken, die zijn erg interessant, dus die data wordt ook verkocht en dat levert een hele boel geld op.
Met die data worden miljarden verdiend.
Het adverteren is niet rendabel genoeg, want 0,013% van de advertenties zijn effectief.
Peet heeft dus een goede uiteenzetting gemaakt en wil bereiken dat mensen zich realiseren dat als iets gratis is, dat jij het product ben. En dat stopt niet bij de advertentie.
Stel dat je Gmail heel tof vind, zeg 120 euro per jaar. Dat betaal je niet voor Gmail, dus iemand anders betaald dat wel! Per gebruiker!
Vasilis kende de dataverzamelaars (databrokers) niet, maar volgens Peet is dat een publiek geheim in de advertentie industrie.
Bij het mediawijzer event zei iemand die ook advertenties regelt dat het praatje van Peet klopte.
De advertentieman gaf ook aan dat er ook vraagstukken zijn over adverteren aan kleine kinderen.
Vasilis vind het ook niet tof dat er zoveel advertenties afgevuurd worden op kinderen. Volgens een onderzoek worden kinderen daar hebberiger van.
Volwassenen zijn natuurlijk ook erg makkelijk manipuleerbaar.
Alternatief op de advertenties op televisie zijn DVD’s kopen, of Youtube op de Apple TV, die heeft namelijk geen advertenties.
Peet heeft nog een korte ‘rant’ over adverteren op Youtube in de kerstvakantie.
Peet was een hele boel video’s aan het kijken op Youtube en elke video werd voorafgegaan door een reclame van Philips. Bij elke video!
Het grappig was dat de video ook nog erg slecht was, want het begin maakte mensen eigenlijk niet nieuwsgierig.
Peet snap het niet. Dan heb je een bedrijf met de rekenkracht van de maan en nog kan je niet de hint verwerken dat iemand een advertentie niet wilt zien.
Volgens Vasilis moet je gewoon reclame zien, klaar!
Dit is volgens Peet de reclamewereld in een notedop. Google wilt dat je een hele boel advertenties kijkt, maar Philips (de adverteerder) wilt dat liever niet.
Volgens Peet houd Google het weigeren van het afkijken van de reclame verborgen van Philips.
Dus de consument en de adverteerder hebben allebei belang dat reclame relevant is en gekeken wordt, maar Google kan dat niets schelen, die wordt betaald per view.
Volgens Vasilis is er geen niets wat ‘relevante reclame’ heet … De relevantie wordt alleen door de adverteerder bepaald.
Vasilis haalt nog even uit naar de Nest “Wat de fuck is er mis met thermostaten? Die hoeven niet slim!”.
Raad eens waar de gegevens van je gedrag van de Nest naartoe gaat? … databrokers en Google?
Er was ook een winkel die de unieke nummers van telefoon snift en nu dus weet welke mensen interesse hebben in .
Peet en Vasilis zijn gefrustreerd in de digitale wereld, want dingen zijn mooi geworden, maar ook zo veel slechter.
Peet vind het Internet al waard als 3 mensen deze video kunnen zien.
Het is tot slot zo makkelijk om je te laten indutten in al dat gemak, daar moeten we echt op letten.
Jongens, dit was 33, tot de 34! Doei!

#33. Webdesign, geschiedenis en belangen verscheen op De Wasstraat van Peet Sneekes en Vasilis van Gemert is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel 3.0 Unported licentie.
Wil je het materiaal op een andere manier gebruiken? Neem dan gerust contact op met Peet of Vasilis.

De tweeëndesrtigste editie van de Wasstraat. Het experimentele camerastandpunt van de vorige aflevering had voor wagenziekte gezorgd bij een van onze kijkers, dus dit keer weer het oude vertrouwde standpunt. En face.

De Browser

Peet vindt dat er iets mis is met de browser. De browser ontwikkelt zich te traag. Dingen die mensen veel doen, zoals liken en delen zijn nog steeds niet in protocollen gevangen, en daardoor zijn ze nu eigendom van bedrijven, wat nadelig is: op een gegeven moment zal het businessmodel in de weg gaan zitten, voorspelt Peet. Dat zou best kunnen. Vasilis ziet een duidelijke tegenstroming ontstaan van mensen die het web weer onafhankelijk willen hebben. Dat is ook nodig, er zijn namelijk een paar duidelijke monopolies ontstaan en dat is nooit goed. Google hoeft z’n best niet meer te doen, zelfs niet voor de enkele betaalde dienst zoals e-mail. Peet is daar de dupe van. Amazon is een ander voorbeeld van een monopolie, maar daar zijn vooral contentmakers de dupe van. Door dit soort hufterigheid en nalatigheid ontstaan er natuurlijk wel mogelijkheden voor innovatieve concurrenten. Kijken maar eens naar hoe belangrijk Microsoft nog is, bijvoorbeeld.

Presentaties

Vasilis heeft twee presentaties op congressen gehouden. Een in Oslo en een in Nürnberg. Hij vertelde daar zijn standaard verhaal over dat het web geen vast formaat heeft, dat je geen idee hebt over hoe het er uitziet op het apparaat van de gebruiker, en dat netwerkverbindingen alleen maar onbetrouwbaarder lijken te worden. Dit keer is het verhaal verteld aan de hand van voorbeelden uit andere disciplines. Zoals de muziekindustrie die er voor moet zorgen dat de muziek die ze produceren prachtig moet klinken op high end stereo’s, maar ook goed moet klinken op goedkope rotzooi. Hij heeft ook een pleidooi gehouden voor eenvoud. We proberen dingen altijd te complex te maken, zoals verschillende oplossingen voor muis en touch. Terwijl die twee best veel overeenkomsten blijken te hebben. Het zou best wel eens kunnen dat het web, doordat het zo weird en complex is, saaier gaat worden de komende jaren.

Specialisten

Hebben we eigenlijk wel specialisten nodig? Worden we niet te specialistisch? En kan je eigenlijk wel echt creatief zijn als specialist? Is je belevingswereld dan niet te beperkt? Aan de ene kant misschien wel, maar, denkt Vasilis, aan de andere kant heb je specialisten nodig om echt te begrijpen wat er mogelijk is met een medium, en om een medium vooruit te helpen. Maar voordat we hier een duidelijke conclusie over weten te bereiken is de Wasstraat afgelopen. Ooit zullen we hier verder over praten!

Het lampje brand daar! We hebben twitteraantekeningen en zijn begonnen!
We gaan naar de wasstraat voor de 32ste keer.
Peet vind dat de browser te langzaam ontwikkelt. Het is volgens hem geen goed apparaat om het web te zien.
We gebruiken, delen en ‘liken’ het web door het leuk te vinden en dat moet eigenlijk deel zijn van de web-protocollen, zonder afhankelijk te zijn van bedrijven.
Peet vind dat we teveel vertrouwen op bedrijven die het bewaren en toegang bieden naar het Internet. Het kan niet anders dat het businessmodel op een zeker moment in de weg gaat zitten.
“Misschien moeten wij het web weer hebben” denkt Vasilis, ook met de afsluiter-ontwikkelingen in de USA en met de rechthebbenden die het liefst ons beperken op het Internet.
Peet denkt dat de bedrijven die geld verdienen op het Internet juist belang hebben om mensen te sturen naar alleen winstgevende delen van het Internet. Zoals Google die mensen eigenlijk alleen naar geld-genererende websites stuurt, waar advertenties staan.
Misschien moeten we het Internet beter maken zodat het vinden van de juiste dingen geld oplevert.
Peet betaald voor email bij Google, maar merkt dat het product slechter word. Hij weet niet waarom. Volgens Vasilis ligt dat aan de monopolie positie.
Amazon is volgens Vasilis wel goed naar de klanten, maar zijn weer slecht voor de makers van content.
“Het is ook de reden dat veel monopolisten BOEM! verdwenen zijn”. Door hun gelanterfant kunnen ze zomaar ingehaald worden door iets wat veel beter is.
Peet vraagt aan Vasilis of ‘referers’ nog wel gebruikt worden. Referers helpen sites en browsers om aan te geven wat de vorig bezochte site is. Gaat hierdoor het Internet een beetje stuk vraagt Peet zich af. Volgens Vasilis doet Google dit heel vaak.
Vasilis heeft een aantal lezingen gehouden in Oslo. Daar was hij nog nooit geweest. Hij vertelde zijn standaard verhaal, verpakt in het ‘leren van andere disciplines’. De video daarvan kan je in de links zien.
In de muziek industrie luisteren ze hun muziek niet alleen over mooie speakers, maar ook via kleine kut-speakertjes. Dat doen ze om te zien of het goed doorkomt. Dat moeten wij eigenlijk ook doen als we voor het web ontwikkelen.
Peet vond een van de gedachten van Vasilis wel goed: dat we bij het responsive designs eigenlijk beter één goed design moeten maken in plaats van specialisaties voor elk device.
Jeffery Zeldman vertelde in Oslo dat zijn website gewoon één kolom bleef als je het scherm groter maakt. De website was dus wel responsive, maar hoefte niet te veranderen.
De term ‘responsive’ wordt ook niet meer gebruikt. Als je voor het web ontwerpt is eigenlijk van zichzelf responsive.
Als we voor ‘touch’ optimaliseert krijg je ook twee verschillende verschijningsvormen die je moet onderhouden. Misschien is de nieuwe esthetiek van ‘klaar voor touch’ met grote knoppen en genoeg ruimte wel een goede stap.
De diverse vormen van interacteren breid zich ook steeds meer uit, met klikken, aanraken, knipperen, in een rietje blazen. Daar moet je interface eigenlijk ook klaar voor zijn.
Bestaat perfectie op het web eigenlijk wel? Volgens Vasilis is dat als alle content toegankelijk is.
De vraag is volgens Peet of designers die hun design belangrijk vinden het daar wel mee eens zijn. Dat design en content gelijkwaardige aspecten zijn van een website.
We zijn inmiddels bij de wasstraat en nemen de buitenbaan.
Betekend dit dat het web saaier word omdat we dingen simpeler gaan houden?
We nemen de basis was en we pinnen.
Als je deze wasstraat kijkt, dan lopen we als het goed is weer een beetje in het juiste tempo.
De dame in de wasstraat kijkt naar de auto van Vasilis of het nog wel iets gaat uitmaken.
We gaan de feedback: iemand werd misselijk door de achteruit camera. Vasilis vond ook de slowmotion ook geweldig!
Peet verteld waarom we de vorige week minder camera’s te gebruiken.
We willen eigenlijk de wasstraat zo goed maken dat we makkelijk fragmenten kunnen delen.
Peet zag een mooie audio-player waar je de gewenste functionaliteit ziet: noagendaplayer.com
Op die manier wilt Peet ook graag het Internet beter maken. Zodat niet alleen het lezen, maar ook het delen makkelijk word.
Waarom gebruiken webbouwers eigenlijk geen ID’s meer? ID’s zijn namelijk reuze handig als interne ankerlinks en daarmee kan je heel precies delen.
Je moet eigenlijk kunnen linken naar een sectie in een artikel. Bij de wasstraat doen we dat overigens wel. Je kan ze ook gewoon genereren.
“Kom op jongens, we gaan het Internet repareren”. Er zijn blijkbaar wel plugins die dat kunnen, maar het hoort eigenlijk in elke browser.
Vasilis denkt dat websites leuker kunnen worden met random nummers. Frank Chimero (http://www.frankchimero.com/) heeft een mooi essay geschreven over wat het betekend om te ontwerpen voor schermen. Volgens hem is ‘flux’ een van de zaken die we moeten onderzoeken.
We gaan met HTML technieken meer naar ‘App’ technieken en dat makkelijk maken. Volgens Vasilis is dat niet waar, want wat is een App.
Zijn web Apps te complex om toegankelijk te maken? Volgens ons is dat onzin.
Peet hoorde van Tom de Bruijne dat ‘digitaal reclame bureau’ eigenlijk onzin vind en dat ze gewoon weer relclame bureau moeten noemen. Het digitale aspect is te limiterend.
Wat nou als web-developers zich gewoon developers gaan noemen, is dat niet beter?
Volgens Vasilis moet iemand zich specialiseren om alles te halen uit het web.
Peet verzand bijna in een voorbeeld van iemand die cake verkoopt.
Dat is volgens Vasilis iets anders, namelijk dat je meer kijkt naar alles wat om je heen gebeurd. En dat is natuurlijk wel nodig.
“Iemand die algemeen creatief is, kan geen websites bouwen”
Volgens Peet is daar een tegenreactie, omdat bureaus zich niet willen beperken tot een bepaald medium.
We moeten het hier duidelijk nog over hebben, maar de wasstraat is vol.
Vasilis maakt zich namelijk ook erg druk om die specialisatie: dat is nodig, anders begrijp je het medium niet goed genoeg.
Doei!

#32. Delen, random en specialisatie verscheen op De Wasstraat van Peet Sneekes en Vasilis van Gemert is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel 3.0 Unported licentie.
Wil je het materiaal op een andere manier gebruiken? Neem dan gerust contact op met Peet of Vasilis.