Je dikke darm is van binnen bekleed met een dunne, beschermende laag slijm: mucine. Het houdt prikkels en indringers op afstand en geeft je darmflora een rustige plek om te werken. Maar niet iedereen krijgt die laag zomaar voor elkaar. Sommige mensen maken door hun genetische aanleg structureel te weinig mucine aan, waardoor hun darmbarrière dunner blijft en klachten hardnekkig terugkomen. Els Cornelis, biochemisch opgeleide health coach bij praktijk Revive, ziet dit in haar werk regelmatig voorbijkomen en weet er wel raad mee.

Mucine
“Je lichaam herstelt zichzelf wel, maar heeft soms wel een zetje nodig,” zegt Els.

Slijm uit de plantenhaard

Haar eerste ingebrachte zijn de slijmstoffen die bepaalde planten zelf produceren. “Ik denk dan meteen aan heemst,” vertelt Els, die er mee werkt in een bedrijfje dat kruidentincturen maakt. Okra is een ander voorbeeld, gewoon te vinden in de Aziatische winkel. “Je mag het nooit te lang koken, want dan zie je die slijmstof eraf komen.” Die slijmerige substantie is precies wat je zoekt: ze legt zich als een extra laagje over je darmslijmvlies. Ook gamma-oryzanol, gewonnen uit rijst, doet hier goed werk, vaak in een complex omdat de stoffen samen beter presteren.

Zink-carnosine als dubbeltalent

Voor wie het iets gerichter wil, noemt Els nog een favoriet die niet uit planten komt: zink-carnosine. “Dat is echt een topper,” stelt ze. Het bijzondere is dat het niet alleen het darmslijmvlies ondersteunt, maar ook het maagslijmvlies versterkt bij mensen bij wie die laag te dun is.

Boterzuur en de bekercel

Boterzuur speelt een dubbele rol. Het geeft je darmcellen de energie die ze nodig hebben, en op die gezonde cellen groeit weer een goed slijmvlies. “De bekercellen op je darm maken zelf slijm aan,” legt Els uit. Zorg je voor de cel, dan komt het slijm vaak vanzelf terug.

Het duwtje in de rug

Vezels blijven natuurlijk de brandstof voor je darmbacteriën, die daarmee zelf korte ketenvetzuren zoals boterzuur maken. Maar zit je flora uit balans, dan schiet dat tekort. “Dan gaan die vezels in eerste instantie niet voldoende omgezet worden,” aldus Els. Daarom is rechtstreeks boterzuur innemen slim: je slaat de stap over die je verzwakte bacteriën nu nog niet kunnen doen. Na verloop van tijd, als je darm weer beter draait, nemen je bacteriën het werk gelukkig weer zelf over.

The post De beschermende jas van je darm appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Eduard de Wilde – biohacker – vertelt hoe je autofagie kunt bevorderen, het proces waarbij cellen beschadigde onderdelen opruimen.
Wouter de Jong – orthomoleculair therapeut – bespreekt hoe je een vitamine B12-tekort kunt aanpakken.

The post 05-11-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Hanno Pijl – internist-endocrinoloog – deelt welke leefstijlmaatregelen hij zelf toepast om zijn gezondheid te ondersteunen.
Els Cornelis – orthomoleculair therapeut – legt uit wat mucine is en welke rol deze slijmstof speelt bij de bescherming van de slijmvliezen.

The post 05-11-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Je lichaam beschikt over een ingebouwd reinigingssysteem dat elke cel schoonveegt. Eduard de Wilde, pionier op het gebied van biohacking en oprichter van LiveHelfi, legt uit waarom dit proces, autofagie genaamd, zo belangrijk is voor gezond ouder worden.

Autofagie
“Autofagie is een Grieks woord dat zelf schoonmaken betekent,” vertelt hij. In onze cellen hopen beschadigde eiwitten en onderdelen zich op. Blijft die rommel liggen, dan sterven de cellen af of worden ze zogenaamde senescente cellen. “Die blijven in je lichaam zitten en geven negatieve signalen af aan andere cellen, waardoor veroudering versnelt.” Hoe meer senescente cellen, hoe sneller het proces.

Vasten als de sterkste trigger

Autofagie is altijd aan de gang, maar je kunt het een flinke boost geven. “Wanneer je eet, ben je aan het bouwen. Wanneer je niet eet, ben je aan het herstellen en opruimen,” legt Eduard uit. Eet je veertien tot zestien uur niet, dan schakelt het lichaam over naar de opruimmodus. Nog dieper gaat het bij een langer vasten. “Twee, drie dagen vasten geeft een veel grondigere reiniging van de troep in je cellen.” Eduard adviseert beide te combineren: dagelijks een eetvenster van zestien uur, aangevuld met een diepere reiniging van drie tot vier dagen om de drie maanden.

Bewegen, hitte en kou

Naast vasten zijn er meer natuurlijke triggers. Intensieve training zoals HIIT of duurtraining zet autofagie in gang. Ook de heat shock eiwitten die je in de sauna aanmaakt, werken stimulerend. Koude ijsbaden doen hetzelfde. Deze prikkels passen bij hoe ons lichaam is geëvolueerd, waar periodes van inspanning en voedselschaarste normaal waren.

Supplementen met een kanttekening

Op het gebied van supplementen noemt Eduard spermidine, veel onderzocht door Japanse wetenschappers en gewonnen uit tarwekiemen. “Maar niet alle spermidine is in Europa toegestaan,” waarschuwt hij. Ook polyfenolen uit resveratrol, koffie en groene thee, en fucoidaan uit bruine algen, worden genoemd. Toch blijft hij nuchter: “Vasten en trainen zijn de meest effectieve manieren, want die passen bij hoe wij geëvolueerd zijn.”

Biohacking als noodgreep

Het principe van autofagie werd pas in 2016 officieel bekroond met een Nobelprijs, terwijl natuurgeneeskundigen het al eeuwen toepassen.
Eduard relativeert het hele begrip biohacking. “Biohacking is een manier om te dealen met de ongezonde omgeving die wij zelf gecreëerd hebben. Woon je in de natuur, eet je onbewerkt voedsel en leef je met het ritme van dag en nacht mee, dan heb je geen biohacking nodig.”

The post Autofagie: zo laat je je cellen hun rommel opruimen appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Een laag B12 in je bloedonderzoek is snel gevonden, maar het écht oplossen is een ander verhaal. Wouter de Jong, orthomoleculair therapeut bij praktijk Pro Active Medicine en auteur van Cacao, supervoedsel voor een ultieme gezondheid, pleit voor een aanpak van meerdere kanten.

Vitamine B12
“Regulier worden vaak injecties gezet, maar die dosering is vaak aan de lage kant,” stelt Wouter. Waar een injectie 1.000 tot 2.500 microgram bevat, gaan zuigtabletten tot wel 10.000 microgram per stuk. “Ga even naar de vergelijking,” daagt Wouter uit. Zijn voorkeur: beide tegelijk.

Injectie plus zuigtablet

Wouter adviseert om intramusculair hydroxocobalamine te combineren met een orale zuigtablet van methyl- en adenosylcobalamine. “Dat is naar mijn idee de beste manier om het aan te pakken.” De injectienaald hoeft overigens niet groot te zijn. “Het is een wateroplosbare vitamine, dus het kan gewoon in een insulinenaald.” Belangrijk is dat hydroxocobalamine eerst in de lever moet worden omgezet naar de biologisch actieve vormen methyl- en adenosylcobalamine.

Rustig opbouwen tegen bijwerkingen

Wie meteen vol de dosering ingaat, kan last krijgen van acne op gezicht, borst of rug. “Mijn manier van aanpakken is begin gewoon met een lage dosis,” legt Wouter uit. “Gaat het goed, verhoog dan. Gaat het niet goed, pak een lagere dosis.” Voor het echte tekort oplossen moet je twee tot drie maanden uittrekken, soms zelfs een jaar. De energieverbetering door methylcobalamine merk je vaak al na een paar dagen.

Betere meetwaarden dan B12 zelf

Een voormeting is verstandig, maar let op: zodra je begint met suppleren, stijgt je B12-serum direct. “Betere markers zijn homocysteïne en methylmalonzuur,” zegt Wouter. Die kunnen in bloed of urine worden gemeten. Combineer B12 altijd met folaat (B9) en een beetje B6, naast een gezond voedingspatroon en multivitaminen.

Functioneel tekort door lachgas

Een tekort ontstaat vaak niet door te weinig vlees eten, maar door opnameproblemen: weinig maagzuur, maagverkleining of medicijnen zoals metformine. Opvallend is het functionele tekort. “Bij algehele narcose of gebruik van lachgasballonnen is er extra B12 nodig om dat af te breken,” waarschuwt Wouter. “Hoe vaker je onder narcose bent geweest of jezelf hebt verdoofd, hoe meer je op je B12-status moet letten.”

The post Vitamine B12: zo los je een tekort écht op appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Lianne Maan – orthomoleculair voedingskundige – legt uit waarom de citroenzuurcyclus essentieel is voor de energieproductie in je lichaam.
Jeroen de Haas – orthomoleculair docent en geneeskundige – deelt zijn visie op gepersonaliseerde optimale voeding, afgestemd op individuele behoeften.

The post 29-10-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Casper Beukema – orthomoleculair docent – laat je kennismaken met de bijzondere eigenschappen van de medicinale paddenstoel Reishi.
Sandra de Vries – orthomoleculair voedingsdeskundige – vertelt over hydratatie en welke theesoorten kunnen bijdragen aan een goede vochtbalans.

The post 29-10-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Cindy de Waard – orthomoleculair voedingskundige – bespreekt het gebruik van probiotica na een antibioticakuur en de mogelijke ondersteuning van het darmmicrobioom.
Tim Kors – therapeut functionele geneeskunde – legt uit wat laaggradige ontstekingen zijn en welke factoren daarbij een rol kunnen spelen.

The post 22-10-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Juglen Zwaan – van aHealthyLife.nl – bespreekt PFAS in drinkwater.
Birgit de Heij – orthomoleculair therapeut/docent – vertelt over butyraat, een vetzuur dat een belangrijke rol speelt bij de gezondheid van de darmwand.

The post 22-10-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Butyraat, ook wel boterzuur genoemd, wordt steeds vaker genoemd als een sleutelstof voor een gezonde darm. Birgit de Heij, orthomoleculair voedingsdeskundige en oprichter van centrum De Rietgors, legt uit waarom deze stof zo bijzonder is.

Butyraat
“Butyraat is een kortketenvetzuur. Dat verbrand je makkelijk en het geeft enorm veel energie,” aldus Birgit. Wanneer het lichaam uit balans is, is er negen van de tien keer ook een energietekort. Butyraat lost dat op, puur door de juiste voedingsmiddelen te eten.

Een samenwerkingsproject met je darmflora

Butyraat maak je niet zelf, maar samen met je darmbacteriën. Die zetten onverteerbare, fermenteerbare vezels om via een fermentatieproces in de dikke darm. Het resultaat voedt niet alleen de darmslijmlaag, maar stimuleert ook de groei van lactobacillen en bifidobacteriën. “Die onderhouden weer je darmslijmvlies, en dat slijmvlies geeft op zijn beurt voeding aan de darmflora,” zo beschrijft Birgit een mooie kringloop. Cruciaal is dat butyraat ontstekingsremmend werkt. “Al die westerse ziektes beginnen met ontstekingen,” waarschuwt ze. Ook laaggradige ontstekingen die je niet voelt, wil je onder controle houden.

De kracht van koude zetmeelbronnen

Hoe kun je aanmaak van butyraat bevorderen? Birgit noemt een verrassende tip: koude aardappel. Kook je een aardappel en laat je hem afkoelen, dan verandert de zetmeelstructuur. Daardoor kunnen je darmbacteriën hem moeilijker afbreken en gebruiken ze hem juist om butyraat van te maken. Koude pasta en koude rijst doen precies hetzelfde. “Die koude rijstsalade die ik als kind in Amerika leerde eten, is eigenlijk heel goed voor je darmflora,” vertelt ze. Combineer de pasta liever met doperwten en vitamine C dan met veel gehakt, anders wordt de maaltijd te zwaar.

Paddenstoelen en bèta-glucanen

Ook paddenstoelen en granen helpen, dankzij hun fermenteerbare bèta-glucanen. Paddenstoelen bevatten echter lange koolstofketens die niet iedereen goed verdraagt. “Eet ze nooit rauw,” benadrukt Birgit. Roerbak of fijnmalen ze tot saus. Krijg je toch krampen, dan is je darmflora op dat moment nog niet op orde en kun je ze beter even laten staan.

Vezeltekort en de negatieve spiraal

Wie structureel te weinig butyraat aanmaakt, zakt langzaam in energie en kwaliteit af. De oorzaak is vrijwel altijd een vezelarm voedingspatroon. “De 400 gram groente en fruit die het Voedingscentrum adviseert, is nog veel te weinig voor een goede darmflora,” stelt Birgit. Eet je genoeg vezels, dan maak je butyraat vanzelf aan.
Als extra tip voor kinderen noemt ze rauwe winterpeen met een beetje mayonaise: het vet helpt bij de opname van de vetoplosbare vitaminen, en de kinderen vinden het lekkerder.

The post Butyraat: geeft energie en remt ontstekingen appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

PFAS, de beruchte ‘eeuwigdurende chemische stoffen’, zitten in grotere hoeveelheden in het Nederlandse drinkwater dan de norm toestaat. Juglen Zwaan, voedingsdeskundige en auteur van onder meer de Supplementenwijzer, dook in de wetenschappelijke literatuur en kwam tot een verrassende conclusie: een waterfilter thuis helpt wél, ondanks waarschuwingen van experts in de media.

PFAS
“Experts roepen heel veel, maar als je echt in studies duikt, blijkt dat een filter geen onzin is,” stelt Juglen.

Drie keer de toegestane waarde

De advieswaarde voor PFAS in kraanwater ligt op 4,4 nanogram. In delen van west-Nederland meet men ruim drie keer zoveel. “Ik woon zelf in Haarlem en schrok me rot,” zegt Juglen. De oorzaak ligt deels stroomopwaarts. Duitse chemiebedrijven lozen langs de Rijn en de Maas vrijwel ongehinderd PFAS. Op sommige dagen gaat het om bijna twee kilo per dag. Omdat Nederland aan het einde van deze rivieren ligt, komt de vervuiling uiteindelijk bij ons uit de kraan.

Waarom duinwater juist nadelig is

In west-Nederland drinken we vaak duinwater. Dat klinkt schoon, maar is juist kwetsbaar. De zee bevat zelf veel PFAS, onder meer uit blusschuim. Door de golfslag komt deze stof in de lucht en verspreidt zich over de duinen, waar regen het in het grondwater spoelt. “Duinwater was vroeger goed, maar is tegenwoordig wat dit betreft nadelig,” aldus Juglen.

De mythe van het nutteloze filter

Een waterexpert beweerde in de krant dat thuisfilteren zinloos is. Juglen weerlegt dit. Het waterbedrijf gebruikt vijf meter actieve kool op miljoenen liters ruw water; thuis filter je langzaam en gefilterd water. Studies tonen aan dat een goed actief-koolfilter PFAS bijna volledig verwijdert, mits je een geperst koolstofblok gebruikt in plaats van de korreltjes in goedkope kannen. Een Amerikaanse studie bij bijna 700 mensen bevestigde het: wie thuis filterde, had aantoonbaar minder PFAS in het bloed.
Vervang je filter tijdig, bijvoorbeeld na een half jaar, want een verzadigd filter kan de stof juist weer afgeven. Zo houd je de belasting zo laag mogelijk.

Zelf koken als tweede wapen

Naast drinkwater komt de meeste PFAS uit voeding, vooral uit fastfood en kant-en-klaarmaaltijden. “Wie zelf kookt met pure ingrediënten, verlaagt het risico al flink,” zegt Juglen.

The post Drie keer te veel PFAS in west-Nederland: zo haal je het er wél uit” appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.