Geiske de Ruig – leefstijlarts met focus op mondgezondheid – legt uit waarom gal zo’n essentiële rol speelt in een optimale spijsvertering.
Anna Kruyswijk – voormalig arts en oprichter van Jouw Voeding – deelt haar visie op verstandig omgaan met zonlicht en UV-straling, met behoud van de gezondheidsvoordelen.

The post 15-10-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Wouter de Jong – orthomoleculair therapeut – neemt je mee in de gezondheidswaarde van Nigella sativa (zwarte komijn).
Ralph Moorman – levensmiddelentechnoloog en auteur van De Hormoonfactor – duikt in het actuele onderwerp insulineresistentie.

The post 15-10-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Wanneer we denken aan een gezonde darmflora, denken de meesten direct aan probiotica: levende bacteriën in een capsule of yoghurt. Lianne Maan, orthomoleculair diëtist en gezondheidswetenschapper, legt uit dat de wereld van darmondersteuning veel breder is.

parabiotica
“We spreken tegenwoordig liever over ‘biotica’, omdat er zoveel meer onder valt dan alleen de levende culturen,” aldus Lianne. Naast de bekende probiotica (levende bacteriën) en prebiotica (voedingsvezels die deze bacteriën voeden), winnen twee nieuwere vormen snel aan terrein: postbiotica en parabiotica. Deze stoffen bieden een oplossing voor mensen bij wie traditionele probiotica niet aanslaan of klachten veroorzaken.

Postbiotica: de krachtige stofwisselingsproducten

Postbiotica zijn geen bacteriën zelf, maar de waardevolle stoffen die probiotica produceren tijdens hun levenscyclus. Denk hierbij aan butyraat, korte ketenvetzuren en melkzuur. “Het zijn precies die stoffen die uiteindelijk het gunstige effect hebben op onze gezondheid en ontstekingsremming werken,” verduidelijkt Lianne. Het grote voordeel van postbiotica is de stabiliteit. Waar levende probiotica kwetsbaar zijn voor maagzuur, galzouten en hitte (waardoor veel bacteriën hun bestemming in de darm nooit bereiken), komen postbiotica onveranderd en actief aan. Ze werken directer, omdat het lichaam de stof direct kan opnemen zonder dat de bacterie eerst hoeft te koloniseren.

Parabiotica: de kracht van de dode bacterie

Een nog verrassender ontwikkeling zijn de parabiotica. Dit zijn probiotische bacteriën die bewust ‘doodgemaakt’ zijn, vaak door verhitting (heat-killed). Hoewel ze niet meer leven, is hun celwandstructuur nog volledig intact. “Uit recente studies blijkt dat het lichaam ook veel gezondheidseffecten haalt uit een dode bacterie,” legt Lianne uit. De eiwitstructuren en componenten op de celwand kunnen bijvoorbeeld schadelijke stoffen (zoals LPS) of pathogenen binden en zo de darm beschermen. Omdat ze niet leven, hoeven ze niet te overleven in de maag en zijn ze niet afhankelijk van koeling of specifieke bewaarcondities.

Wanneer kiezen voor het niet-levende alternatief?

Voor wie zijn deze nieuwe vormen het meest geschikt? Lianne adviseert post- en parabiotica vooral bij mensen die gevoelig reageren op traditionele probiotica, bijvoorbeeld met een opgeblazen gevoel of winderigheid. “Het effect is vaak milder maar wel directer,” stelt ze. Ook bij een verstoorde darmflora (dysbiose) of de aanwezigheid van pathogenen kunnen parabiotica effectief zijn door hun bindende werking. Waar levende probiotica tijdelijk een kolonie proberen te vormen (zolang je ze slikt), bieden de niet-levende varianten een stabiele, voorspelbare ondersteuning.
Uiteindelijk is het een kwestie van maatwerk: wat voor de één werkt, hoeft voor de ander niet te gelden. Het monitoren van symptomen zoals stoelgang en een opgeblazen gevoel is vaak een betere graadmeter dan dure microbioomtesten.

The post De opkomst van post- en parabiotica appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Sint-Janskruid (Hypericum perforatum) staat al eeuwenlang bekend als het kruid bij uitstek voor een betere stemming, maar zijn werking reikt veel verder dan alleen een antidepressief effect. Andrea Bleeker, expert in geneeskrachtige planten en initiatiefnemer van ‘Kruidengeheimen’, deelt dat dit kruid mensen letterlijk “blijer en sterker van binnen” maakt.

Sint-Janskruid
“Er is een oud verhaal dat de duivel een hekel had aan Sint-Janskruid, omdat hij geen grip heeft op iemand die blij is,” vertelt Andrea glimlachend. Je herkent het echte Sint-Janskruid aan de kleine, lichtdoorlatende gaatjes in de bladeren. Vandaar de Latijnse naam perforatum. Hoewel het in het wild groeit, is zorgvuldige identificatie essentieel omdat er verwante soorten zijn zonder deze specifieke eigenschappen.

Meer dan alleen een stemmingsverbeteraar

Naast het kalmeren van het zenuwstelsel bij stress, angst en slapeloosheid, is Sint-Janskruid een krachtige bondgenoot voor de lever en de bloedsomloop. Het stimuleert de leverfunctie en verbetert de doorbloeding, wat het bij uitstek geschikt maakt voor mensen met altijd koude handen en voeten. Ook ondersteunt het het klierstelsel en de spijsvertering. Andrea benadrukt dat het kruid kinderen met ADHD kan helpen om beter bij zichzelf te blijven, niet door ze te verdoven, maar door hun eigen kracht te versterken waardoor ze betere keuzes maken. “Het zet je in je kracht,” aldus Andrea.

Wondheling en de ‘trekpleister’-olie

Een minder bekende maar fascinerende toepassing is de uitwendige genezing van wonden. Van de bloemen wordt een dieprode olie getrokken die werkt als een krachtige ‘trekpleister’. Andrea deelt een opmerkelijke ervaring met een koe die een diepe, etterende wond aan zijn knie had. “Na het aanbrengen van een kompres met Sint-Janskruidolie kwam al het vuil eruit en binnen een week zat er een mooie korst op,” vertelt ze. De olie werkt pijnstillend en trekt vreemde voorwerpen zoals splinters moeiteloos uit de huid.
Wel geeft Andrea aan dat deze olie de huid mogelijk gevoelig kan maken voor de zon; na het smeren direct de zon vermijden om verbranding te voorkomen. Bij het drinken van thee is dit effect bij ons klimaat verwaarloosbaar.

Voorzichtigheid bij medicatiegebruik

Ondanks de vele voordelen is er één belangrijke contra-indicatie: het gelijktijdig gebruik met medicatie. Sint-Janskruid versnelt de afbraak van stoffen in de lever, waardoor het de werking van veel geneesmiddelen, waaronder de anticonceptiepil en antidepressiva, kan tenietdoen. “Als je medicijnen slikt, is inwendig gebruik af te raden tenzij je dit met een arts overlegt,” waarschuwt Andrea.
Voor wie geen medicatie gebruikt, is het kruid echter een veilige en krachtige bondgenoot. Dat geldt voor zowel als thee, tinctuur of olie. Andrea adviseert om altijd met één kruid tegelijk te beginnen om de reactie van het lichaam goed te kunnen observeren.

The post Sint-Janskruid: het zonnekruid dat je sterker maakt van binnen appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Vitamine A-derivaten zoals retinol en retinal domineren momenteel de schoonheidsindustrie, mede door de enorme aandacht op social media. Monique Lindeboom, gerenommeerd beautyjournalist en uitgever van BeautyJournaal.nl, nuanceert dit enthousiasme echter flink.

Retinol-hype 
“Het is een ongelooflijke hype, terwijl het al decennia bestaat,” stelt Monique. Hoewel wetenschappelijk onomstreden is dat retinol de celvernieuwing stimuleert, fijne lijntjes vermindert en pigmentvlekken vervaagt, waarschuwt Monique voor de keerzijde: ernstige irritatie. “In die eerste weken wordt je huid dunner en kwetsbaarder, wat juist weer kan leiden tot extra pigmentproblemen, zeker in de zomer,” legt ze uit.

De valkuil van irritatie en ontsteking

Het werkingsmechanisme van retinol berust op het versnellen van de celdeling, maar dit gaat vaak ten koste van de huidbarrière. Monique benadrukt dat irritatie per definitie een ontstekingsreactie is. “Ik houd niet van dingen die irriteren, want dan moet de huid in actie komen om zich te verdedigen,” zegt ze. Veel gebruikers, waaronder jonge meiden die het middel preventief inzetten zonder dat het nodig is, slagen er niet in om door de initiële irratatieperiode heen te komen. De Europese wetgeving heeft inmiddels het maximaal toegestane percentage in cosmetica verlaagd (naar circa 0,3%) en formuleringen zijn verzacht, maar voor gevoelige huidtypes blijft het een riskante keuze. Bovendien mag retinol nooit overdag gebruikt worden vanwege de verhoogde gevoeligheid voor UV-straling.

Milde alternatieven

Voor wie kiest voor een minder agressieve aanpak, zijn er uitstekende alternatieven. Monique noemt niacinamide als een krachtige stof die vergelijkbare voordelen biedt zonder de hevige bijwerkingen. Haar eigen filosofie is gericht op het koesteren van het huidmicrobioom en het intact houden van de huidbarrière, in plaats van het constant prikkelen van de huid. “Ik geloof meer in vriendelijkheid voor je huid dan in agressieve methodes,” aldus Monique. Dit betekent niet dat retinol voor niemand werkt; voor sommige huidtypes is het een wondermiddel. Maar het is cruciaal om te beseffen dat ‘no pain, no gain’ niet altijd opgaat in de huidverzorging.

Een gezonde, weerbare huid bereik je vaak beter door bescherming en voeding dan door continue stimulatie die de natuurlijke telomeren en celkwaliteit mogelijk onder druk zet.

The post Retinol-hype voorbij: waarom mildheid soms beter werkt dan agressieve celvernieuwing appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Gezondheid is meer dan de afwezigheid van ziekte. Volgens Yvonne van Stigt, expert in klinische psycho-neuro-immunologie en hoofddocent aan het OPFG, speelt veiligheid daarbij een veel grotere rol dan we meestal denken. Maar met veiligheid bedoelt zij nadrukkelijk méér dan je veilig voelen. Een lichaam kan biologisch in een toestand van dreiging verkeren, ook wanneer iemand zich emotioneel helemaal niet angstig of onveilig voelt.

onveiligheid
Dat onderscheid vormt de kern van haar nieuwe boek The Biology of Safety.

Veel kennis over stress en trauma richt zich op de invloed van ervaringen op het zenuwstelsel. Een onveilige jeugd, langdurige stress of traumatische ervaringen kunnen het lichaam gevoeliger maken voor gevaar. Maar volgens Yvonne is dat slechts één deel van het verhaal.

Veiligheid is ook lichamelijk

Niet alleen gedachten en ervaringen geven signalen van gevaar. Ook infecties, toxinen, weefselschade, energietekort en verstoringen in cellulaire processen kunnen het lichaam in een staat van verdediging houden.
Iemand kan zich dus mentaal rustig voelen, terwijl het lichaam biologisch nog steeds alarm slaat. Andersom betekent een gevoel van rust niet automatisch dat de bron van het alarm verdwenen is. Verbinding, ademhaling, oxytocine en endorfines kunnen het alarmsignaal dempen, maar demping is iets anders dan het wegnemen van de oorzaak.

Cortisol is maar één deel van het verhaal

Bij dreiging worden onder andere adrenaline en cortisol ingezet. Daarbij is niet alleen van belang hoeveel cortisol iemand maakt, maar ook hoe goed cellen op dat signaal kunnen reageren.
De glucocorticoïdreceptor speelt daarin een belangrijke rol. Genetische aanleg, langdurige stress, ontsteking en de toestand van de cel kunnen deze route beïnvloeden. Daardoor kan dezelfde hoeveelheid cortisol bij verschillende mensen een andere uitwerking hebben.
Dat helpt ook verklaren waarom zenuwstelselregulatie bij de ene persoon veel effect heeft en bij een ander onvoldoende is.

Waarom reguleren niet altijd genoeg is

Technieken die het zenuwstelsel helpen reguleren kunnen zeer waardevol zijn. Maar wanneer het lichaam nog steeds signalen ontvangt van bijvoorbeeld een infectie, toxische belasting of cellulaire verstoring, kan alleen leren ontspannen onvoldoende zijn.
Er bestaat geen universele route naar herstel. Bij de ene persoon ligt de belangrijkste ingang bij trauma en zenuwstelselregulatie, bij een ander bij een infectie, voeding, stofwisseling of verminderde cellulaire regelcapaciteit.
Met The Biology of Safety wil Yvonne van Stigt het begrip veiligheid daarom verbreden. Wat heeft een lichaam nodig om niet alleen veiligheid te ervaren, maar biologisch weer voldoende veilig te zijn om te kunnen herstellen?

The post Van geboortetrauma tot chronische ziekte: wanneer je biologische veiligheidssysteem faalt appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Yvonne van Stigt – orthomoleculair therapeut en docent – bespreekt mogelijke oplossingen voor gevoelens van onveiligheid.
Monique Lindeboom – van BeautyJournaal – vertelt over retinol en de effecten ervan voor de huid.

The post 08-10-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Andrea Bleeker – kruidenexpert – gaat in op Sint-Janskruid en de toepassingen van dit kruid.
Lianne Maan – orthomoleculair voedingskundige – legt het verschil uit tussen pre-, pro- en postbiotica en bespreekt hun rol voor het microbioom.

The post 08-10-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Birgit de Heij – orthomoleculair therapeut/docent – geeft inzicht in de rol van adrenaline en cortisol bij stress en de energiehuishouding.
Jutta Koehler – expert in Traditionele Chinese voedingsleer – vertelt over het belang van verwarmende voeding voor een gezonde stofwisseling.

The post 01-10-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Greetje van den Eede – van praktijk Natuurbalans – deelt hoe essentiële oliën ondersteuning kunnen bieden bij ADHD.
Joke de Wulf – psycholoog – bespreekt het actuele thema overprikkeling en hoe je hiermee om kunt gaan.

The post 01-10-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Granen hebben in de westerse voeding een slechte reputatie gekregen, vaak door de dominantie van geraffineerde tarwe en moderne veredeling. Peter van Berckel, fermentatie-expert en auteur van het nieuwe boek De Graankeuken, pleit voor een revolutie op ons bord: het doorbreken van de monocultuur en het herontdekken van de enorme diversiteit aan oergranen.

Granen
“Ik probeer met mijn boeken de monocultuur van tarwebloem te doorbreken en de lezer op het spoor te brengen van die enorme diversiteit die we over de hele wereld kennen,” aldus Peter. Van gierst en rogge tot teff en amarant; deze oude granen zijn, mits correct bereid, een gezonde en voedzame basis voor elke maaltijd.

De zeven hoofdgranen

In zijn werk onderscheidt Peter zeven hoofdgranen die wereldwijd de basis vormen van voeding: tarwe (en zijn familieleden), gerst, rogge, haver, rijst, mais en gierst. Daarnaast is er een grote familie van kleinere, vaak vergeten granen. Het probleem zit hem niet zozeer in het graan zelf, maar in hoe we het consumeren. De moderne keuken leunt zwaar op geraffineerde tarwebloem, waarbij de voedingsstoffen zijn verwijderd en er een ‘leeg’ koolhydraat overblijft. Door te variëren met volkoren oergranen krijg je juist een rijk palet aan mineralen, vitaminen en vezels binnen.

De WKW-methode: weken, koken, wellen

De sleutel tot de verteerbaarheid en voedingswaarde van granen ligt in de bereidingswijze. Peter introduceert de WKW-methode: Weken, Koken, Wellen. Veel mensen slaan het weken over of laten het graan niet ‘wellen’ (nagaren), wat kan leiden tot spijsverteringsklachten. “Het wellen is een essentiële handeling. Het graan krijgt in die warmte zijn ontsluiting; het gaat als het ware van zijn slot af,” legt Peter uit. Door de pan na het koken van het vuur te halen en afgedekt te laten staan (eventueel in een hooikist), gaart het graan door en wordt het zacht en goed verteerbaar. Harde granen als rogge hebben hier uren voor nodig, terwijl gierst aan een halfuur genoeg heeft.

Fytinezuur neutraliseren voor mineralenopname

Een cruciaal onderdeel van het weken is het afbreken van fytinezuur, een stof die van nature in zaden en granen zit als beschermingsmechanisme. Fytinezuur bindt mineralen zoals ijzer en zink, waardoor je lichaam deze niet kan opnemen; het werkt als een ‘anti-nutriënt’. “Hoe meer tijd je de bereiding geeft, hoe beter het fytinezuur wordt afgebroken,” stelt Peter. Door granen vooraf te weken in de kookvloeistof, start dit proces al, waardoor de mineralen beschikbaar komen voor je lichaam. Het is een simpel tijdsinvestering die het verschil maakt tussen een maaltijd die zwaar op de maag ligt en een die je voedt en energie geeft.

The post Variatie en de juiste bereiding maken granen gezond appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.