Vitamine D is essentieel voor een goed functionerend immuunsysteem, energieproductie en ontstekingsremming, maar bij een groeiende groep mensen werkt het supplement niet optimaal. Tim Kors, therapeut functionele geneeskunde bij kliniek Newmedix, introduceert het concept ‘vitamine D-resistentie’.
Hierbij zijn de bloedwaarden misschien redelijk op orde, maar reageren de intracellulaire receptoren niet meer adequaat op het hormoon. Hierdoor kunnen de duizenden genen die door vitamine D worden aangestuurd – betrokken bij alles van darmgezondheid tot hormoonbalans – niet goed hun werk doen.

Vitamine D-resistentie
Dit fenomeen wordt vaak over het hoofd gezien in de reguliere zorg, waar men vooral kijkt naar een tekort in het bloed en niet naar de werking op celniveau.

De rol van laaggradige ontstekingen

De oorzaak van deze resistentie is vaak verworven en niet erfelijk. Het blijkt dat mensen die kampen met chronische vermoeidheid en laaggradige ontstekingen (een sluimerende ontstekingsreactie in het lichaam) vatbaarder zijn voor deze weerstand tegen vitamine D. De ontstekingsstoffen verstoren de werking van de receptoren, waardoor een vicieuze cirkel ontstaat: de ontsteking veroorzaakt resistentie, en door de resistentie kan vitamine D de ontsteking niet meer remmen. Om deze cyclus te doorbreken, is een standaarddosering vaak ontoereikend; het lichaam heeft dan een veel hogere concentratie nodig om de drempel van resistentie te overwinnen.

Hogere doseringen als therapeutische strategie 

In de praktijk van Tim Kors wordt bij patiënten met resistentie en ontstekingen vaak gekozen voor een ‘laadfase’ met hoge doseringen. Denk hierbij aan 6.000 tot 10.000 Internationale Eenheden (IE) per dag gedurende de eerste maand, om de bloedwaarde naar een niveau van rond de 125 nmol/L te brengen. Dit is aanzienlijk hoger dan de vaak geadviseerde 400 tot 1.000 IE. Zodra de waarden optimaal zijn en de ontsteking zakt, kan worden teruggegaan naar een onderhoudsdosering, die nog steeds hoger ligt dan het gangbare advies. Het doel is om de receptoren weer sensitief te maken, zodat het lichaam weer profiteert van de geneeskrachtige werking.

“Het standaardadvies van 1.000 IE is voor veel mensen met ontstekingsklachten simpelweg te laag; het is alsof je een brandje probeert te blussen met een druppel water.”

Veiligheid en de mythe van overdosering 

Hoewel er vaak gewaarschuwd wordt voor overdosering van vitamine D, ziet Tim in zijn twintigjarige praktijk met duizenden patiënten vrijwel geen gevallen van intoxicatie. Het lichaam is evolutionair ingericht om grote hoeveelheden vitamine D aan te maken via de huid; bij een half uur onbedekt in de zomerzon produceert het lichaam al snel 20.000 tot 30.000 IE.
De angst voor toxiciteit is mogelijk voortgekomen uit verwarring met vitamine A (dat wel toxisch kan zijn in hoge doses) of theoretische modellen die in de praktijk zelden voorkomen. Toxiciteit zou pas kunnen optreden bij extreem hoge bloedwaarden (>250 nmol/L) die langdurig worden aangehouden, iets wat met normale supplementatie nauwelijks haalbaar is.

“Mensen maken zich vaak onnodig zorgen over een overdosis, terwijl het echte gevaar schuilt in het wijdverspreide tekort dat bij negen op de tien patiënten wordt gevonden.”

Individuele referentiewaarden 

De boodschap is duidelijk: de huidige referentiewaarden en adviezen zijn vaak te defensief. Wat voor de één voldoende is, is voor de ander met ontstekingsklachten veel te weinig. Een gepersonaliseerde aanpak, waarbij de dosering wordt afgestemd op de individuele ontstekingsstatus en bloedwaarden, is noodzakelijk. Mensen zouden zich meer zorgen moeten maken over een tekort dan over een mogelijke overdosis, aangezien een suboptimale vitamine D-status een veel groter en wijdverspreid gezondheidsrisico vormt.

The post Vitamine D-resistentie: waarom standaarddoseringen vaak falen appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Tim Kors – orthomoleculair therapeut van NewMedix – gaat in op de oorzaken van laaggradige ontstekingen en welke factoren hierbij een rol kunnen spelen.
Evert Berkelaar – expert in de paleo-leefstijl – geeft praktische tips voor een gezond ontbijt.

The post 03-09-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Govert Viergever – biohacker – bespreekt de spijsvertering en de mogelijkheden van DNA-testen voor meer inzicht in je gezondheid.
Els Cornelis – orthomoleculair therapeut – deelt waardevolle adviezen voor een optimale mondgezondheid.

The post 03-09-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Voor stellen met een kinderwens die medisch gezien ‘gezond’ zijn verklaard, kan de weg naar een zwangerschap toch frustrerend lang duren. Els Cornelis, biochemisch opgeleide health coach bij praktijk Revive, wijst op een cruciale maar vaak over het hoofd geziene stof: inositol.

inositol
Hoewel het vaak tot de B-vitamines wordt gerekend, is het technisch gezien een suikerachtige verbinding die het lichaam zelf kan aanmaken uit glucose. Bij mensen met insulineresistentie of metabole problemen loopt deze aanmaak echter vaak spaak. Inositol fungeert als een belangrijke signaalmolecule die cellen helpt beter te ‘luisteren’ naar hormonale signalen, zoals insuline en het follikelstimulerend hormoon (FSH), wat essentieel is voor de rijping van eicellen en een succesvolle eisprong.

De valkuil van fytinezuur in voeding

Inositol komt van nature voor in voedingsmiddelen die rijk zijn aan fytinezuur, zoals granen, noten, zaden en pitten. Voor mensen is het echter lastig om deze stof direct uit deze bronnen op te nemen, omdat we geen herkauwers zijn. Fytinezuur blokkeert vaak de opname. De oplossing ligt in oude bereidingstechnieken: fermenteren en weken. Door brooddeeg te laten rijzen of noten een nacht te weken, wordt het fytinezuur afgebroken en komt de inositol vrij voor opname. Zonder deze stappen blijft een groot deel van de potentiële inositol in het voedsel onbenut, wat verklaart waarom therapeutische doseringen (vaak rond de 4 gram per dag) meestal via supplementen worden ingenomen.

Synergie met antioxidanten en mineralen

In de praktijk van Els wordt inositol zelden als los middel ingezet, maar altijd in combinatie met andere nutriënten die de vruchtbaarheid ondersteunen. Denk hierbij aan co-enzym Q10, B-vitamines, zink en selenium. Deze stoffen werken synergetisch: waar inositol de signaaloverdracht verbetert, beschermen antioxidanten zoals vitamine C en E de kwetsbare eicellen en zaadcellen tegen oxidatieve stress. Dit is cruciaal, omdat processen als celdeling en innesteling enorm veel energie vragen en daardoor veel vrije radicalen produceren. Een tekort aan deze beschermende stoffen kan de kwaliteit van de geslachtscellen aantasten.

De rol van de man en omgevingsfactoren

Vruchtbaarheid is niet alleen een vrouwelijke aangelegenheid; de kwaliteit van het zaad is minstens zo belangrijk. Zink en selenium hebben een bewezen positief effect op de spermatogenese en de beweeglijkheid (motiliteit) van zaadcellen. Daarnaast waarschuwt Els voor de invloed van omgevingsfactoren. Toxines zoals ftalaten en BPA uit plastics, maar ook pesticiden en bepaalde chemicaliën in verzorgingsproducten, kunnen de bloed-follikelbarrière passeren en zich ophopen in het vocht rondom eicellen en zaadcellen. Dit heeft een direct negatief effect op de kwaliteit.

Temperatuur en leefstijl

Ook fysieke factoren spelen een grote rol, vooral bij mannen. Zaadcellen rijpen optimaal bij een temperatuur die iets lager is dan de lichaamstemperatuur. Het dragen van een smartphone in de broekzak, regelmatige saunabezoeken of strakke ondergoed kunnen de temperatuur lokaal verhogen en zo de zaadkwaliteit verminderen. Het advies is daarom om de ‘zaadjes koel te houden’.
Voor zowel mannen als vrouwen geldt dat het verminderen van toxische belasting en het optimaliseren van de leefstijl de basis vormt voordat supplementen hun volle effect kunnen sorteren.

The post Inositol: de vergeten signaalstof voor een betere vruchtbaarheid appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Tim Kors – orthomoleculair therapeut – bespreekt vitamine D-resistentie en wat dit kan betekenen voor de werking van vitamine D in het lichaam.
Hanno Pijl – endocrinoloog en emeritus hoogleraar – vertelt over het belang van lichaamsbeweging en de invloed daarvan op diabetes type 2.

The post 27-08-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Els Cornelis – orthomoleculair therapeut – gaat in op het verbeteren van de fertiliteit en de mogelijke rol van een voedingsstof.
Eduard de Wilde – biohacker – neemt je mee in de wereld van peptiden en hun toepassingen binnen biohacking.

The post 27-08-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

In de wereld van biohacking zijn peptiden opgekomen als een van de meest veelbelovende, maar ook controversiële ontwikkelingen. Eduard de Wilde, pionier op het gebied van biohacking en oprichter van NoordCode.com en LiveHelfi, beschrijft peptiden als korte ketens van aminozuren die fungeren als signaleringsmoleculen in het lichaam.

peptiden
Peptiden geven specifieke instructies aan cellen om processen zoals weefselherstel, spiergroei of ondersteuning van de immuniteit te activeren. Hiermee vormen ze een unieke brug tussen de holistische wereld van supplementen en de farmaceutische industrie. Ondanks hun effectiviteit staan ze onder druk; in de VS zijn veel populaire varianten inmiddels verboden voor consumenten. Ook in Europa is de verkoop aan banden gelegd, wat heeft geleid tot een groeiende ‘grijze markt’.

Herstel van blessures met BPC-157

Een van de bekendste peptiden is BPC-157, dat bekendstaat om zijn krachtige regeneratieve eigenschappen. Eduard deelt zijn persoonlijke ervaring met het gebruik ervan na een ernstige liesblessure opgelopen tijdens het waterskiën. Waar orale inname via capsules vooral effectief lijkt voor het herstellen van de darmwand (zoals bij een ‘leaky gut’), zou injectie een directere route kunnen bieden voor het herstellen van spieren, pezen en banden. De veronderstelling is dat door het peptide lokaal of subcutaan toe te dienen, het lichaam sneller beschadigd weefsel kan repareren. Dit maakt het een favoriet middel onder atleten en biohackers die snel willen herstellen van fysieke trauma’s.

De risico’s van het grijze circuit 

Ondanks de beloftevolle resultaten waarschuwt Eduard nadrukkelijk voor de gevaren van zelf experimenteren Omdat veel peptiden niet legaal verkrijgbaar zijn voor consumenten, zijn gebruikers aangewezen op een ongereguleerde markt vol met ‘cowboys’ en onbetrouwbare laboratoria. De kwaliteit en zuiverheid van deze producten zijn vaak ongewis, wat ernstige gezondheidsrisico’s met zich meebrengt. Bovendien vereist de juiste toediening vaak kennis van zaken: peptiden moeten gekoeld worden, gereconstitueerd met bacteriostatisch water en nauwkeurig gedoseerd met insulinespuiten. Een fout in de berekening of hygiëne kan leiden tot infecties of ineffectieve behandelingen.

Leefstijl blijft de basis 

Een veelgemaakte fout is het zien van peptiden als een ‘magic pill’ die een ongezonde leefstijl kan compenseren. Eduard benadrukt dat peptiden weinig tot geen effect hebben als de basis – zoals voeding, slaap, stressmanagement en beweging – niet op orde is. Mensen met overgewicht, diabetes of chronische ontstekingen zullen eerst deze onderliggende oorzaken moeten aanpakken voordat peptiden hun werk optimaal kunnen doen. Het is een versterker van gezondheid, geen vervanging van gezonde gewoonten.
Wie toch wil starten, wordt geadviseerd dit alleen te doen onder begeleiding van een arts of expert die gespecialiseerd is in peptide-therapie, en niet op eigen houtje te gaan mengen en spuiten.

The post Peptiden – de krachtige brug tussen supplementen en medicijnen appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Het behoud en de opbouw van spiermassa zijn cruciaal voor het voorkomen en behandelen van diabetes type 2 en insulineresistentie. Hanno Pijl, endocrinoloog en emeritus hoogleraar diabetologie, benadrukt dat spieren samen met het brein de grootste glucoseverbruikers in ons lichaam zijn.

spiermassa
Een goed onderhouden spierstelsel fungeert als een enorme ‘glucosespons’ die overtollige suiker uit het bloed opneemt. Zonder voldoende spiermassa of spierkracht loopt de bloedsuikerspiegel na een maaltijd sneller en hoger op, wat op de lange termijn leidt tot metabole ontregeling.

De dubbele werking van spieren op glucose

Spieren beïnvloeden de bloedsuiker op twee unieke manieren. Ten eerste verbranden getrainde spieren, zelfs in rusttoestand, meer energie (glucose) om hun integriteit te behouden; voor deze opname is insuline nodig, en hoe beter de spier getraind is, hoe gevoeliger deze reageert op dit hormoon. Ten tweede heeft spieractiviteit een direct effect: tijdens beweging zuigen spieren glucose uit het bloed zonder dat daar insuline voor nodig is. Dit maakt fysieke activiteit een onmiddellijk werkend ‘medicijn’ voor mensen met een verhoogde bloedsuiker, omdat het de afhankelijkheid van insuline tijdelijk omzeilt.

Krachttraining of cardio: wat is beter? 

Voor het specifiek verbeteren van de insulinegevoeligheid heeft krachttraining de voorkeur boven lichte cardio zoals wandelen. Het vermogen van spieren om kracht te leveren correleert direct met hun vermogen om glucose op te slaan als glycogeen en te verbranden. Echter, Hanno waarschuwt tegen het maken van een keuze voor slechts één vorm. Cardiotraining heeft namelijk weer unieke voordelen voor de mitochondriale gezondheid en de vetstofwisseling. De wetenschap is duidelijk: de combinatie van kracht- en duurtraining levert de beste metabole resultaten op.

De kracht van intervaltraining (HIIT) 

Een bijzonder effectieve methode is High Intensity Interval Training (HIIT), waarbij korte bursts van zeer intensieve inspanning (zoals sprinten) worden afgewisseld met rustperiodes. Deze vorm van training zet de stofwisseling op scherp en verbetert de insulinegevoeligheid in rap tempo. Het prikkelt het lichaam om efficiënter met energie om te gaan en verhoogt het glucoseverbruik aanzienlijk, zelfs nog enige tijd na de training.

Veiligheid en opbouw voor iedereen 

Ondanks de grote voordelen pleit Hanno voor voorzichtigheid, vooral bij ongetrainde personen of ouderen. Zomaar beginnen met extreem intensieve trainingen kan leiden tot blessures of overbelasting. Het advies is om geleidelijk op te bouwen: begin met wandelen, verhoog het tempo, en voeg pas later intervallen of krachttraining toe. Begeleiding door een professional kan helpen om de juiste intensiteit te vinden zonder risico’s, zodat de training duurzaam en veilig bijdraagt aan de metabolische gezondheid.

The post Spiermassa: de sleutel tot een betere bloedsuikerregulatie appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Mohammed Boulahrir – natuurgeneeskundige van de Power Academy – gaat dieper in op de oorzaken van laaggradige ontstekingen en welke factoren daarbij een rol kunnen spelen.
Hanno Pijl – internist en hoogleraar diabetologie – deelt zijn inzichten over het stabiel houden van de bloedsuikerspiegel.

The post 20-08-2026, uur 1 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

Yvonne van Stigt – docent orthomoleculaire therapie – vertelt over de kracht van lichaamsgerichte therapie bij het verwerken van trauma’s.
Rineke Dijkinga – orthomoleculair natuurgeneeskundige – komt met nieuwe praktische tips voor betaalbaar én gezond eten.

The post 20-08-2026, uur 2 appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.

In de zoektocht naar natuurlijke oplossingen voor een betere mentale gezondheid wordt saffraan (Crocus sativus) steeds vaker genoemd als een krachtig middel. Wouter de Jong, expert in orthomoleculaire therapie, licht toe dat dit kruid meer biedt dan alleen kleur en smaak aan gerechten. Saffraan is een duur kruid, omdat men het met de hand moet plukken.

Saffraan
De werkzame stoffen in saffraan, zoals crocines, fungeren als krachtige antioxidanten die niet alleen goed zijn voor de ogen, maar ook direct inwerken op neurotransmitters in de hersenen. Dit resulteert in een stemmingsverhogend effect dat in studies vergelijkbaar blijkt met dat van reguliere antidepressiva, maar dan zonder de vaak optredende bijwerkingen.

Veilig combineren met reguliere medicatie 

Een groot voordeel van saffraan ten opzichte van andere natuurlijke middelen, zoals Sint-Janskruid, is de veiligheid bij gelijktijdig gebruik met medicatie. Waar Sint-Janskruid gevaarlijke interacties kan aangaan met antidepressiva (SSRI’s) en antipsychotica, toont onderzoek aan dat saffraanextract geen wisselwerkingen heeft met deze middelen. Dit maakt het tot een ideale brugtherapie: patiënten kunnen onder begeleiding saffraan gaan gebruiken terwijl ze hun leefstijl verbeteren, om vervolgens hun reguliere medicatie langzaam en veilig af te bouwen. Het kruid biedt zo een uitweg voor mensen die af willen van de bijwerkingen van synthetische middelen, zoals gewichtstoename of een verdoofd gevoel.

De kracht van gestandaardiseerde extracten

Hoewel saffraan als specerij in de keuken gebruikt kan worden, is voor een therapeutisch effect een gestandaardiseerd extract noodzakelijk. Omdat de kwaliteit van de oogst per jaar verschilt, garanderen gepatenteerde extracten een constante hoeveelheid werkzame stoffen (vaak 2,5% tot 3,5% crocines). Studies tonen aan dat zelfs lage doseringen van 20 tot 40 milligram per dag al effectief zijn. Dit maakt het middel toegankelijk en makkelijk in te nemen, zelfs voor kinderen of mensen die moeite hebben met slikken, doordat de je capsule kunt openen en door het voedsel mengen.

Synergie met L-theanine 

Voor een nog krachtiger effect adviseert Wouter om saffraan te combineren met L-theanine, een aminozuur dat van nature in groene thee voorkomt. Deze combinatie werkt synergetisch: waar saffraan de stemming verhoogt, zorgt L-theanine voor een kalmerend effect zonder sufheid. Samen vormen ze een krachtige ‘stack’ die zowel helpt bij depressieve klachten als bij angst en onrust.

Hoewel saffraan een prijzig kruid blijft door de arbeidsintensieve oogst, biedt de hoge effectiviteit bij lage doseringen een kosteneffectieve oplossing voor wie investeert in zijn mentale welzijn.

The post Saffraan: het goudgele alternatief voor synthetische antidepressiva appeared first on Gezondheidsnieuws Radio.