Als de 79-jarige Willem ’s nachts in zijn bed ligt, hoort hij gestommel bij de voordeur. Hij woont in een seniorencomplex in Utrecht en neemt het zekere voor het onzekere: hij pakt zijn portemonnee en checkt het nachtslot nog een keer. Maar een paar minuten later staan er plots drie mannen in zijn slaapkamer, met een wapen.

Ze zeggen dat hij stil moet zijn en dat hij de politie niet mag bellen. Ze doorzoeken zijn woning en nemen de autosleutel mee. Zijn portemonnee, met veel cash erin, vinden ze niet. Als ze weg zijn, belt Willem toch de politie. Die pakt uiteindelijk drie verdachten op, die daarnaast ook verdacht worden van handel in harddrugs.

In de rechtbank willen de drie niet veel vertellen. Ze zeggen dat ze wel vaker ‘s nachts contact hadden, en ook die nacht. Over de autosleutel zegt een van hen dat hij die ‘in bewaring heeft voor iemand anders’.

Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Als je de geboortejaren ziet van die jongens, 2002 en 2003, dan schrik je wel. Het zijn nog zulke jonge gasten, die van hele ernstige feiten worden verdacht. Een woningoverval is gewoon een zwaar vergrijp. En als je ziet hoe makkelijk ze dachten geld te verdienen met drugs en daarna weer in aanraking komen met de politie, baart dat wel zorgen.” 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

In de zomer van 2020 wil een agent een groep mannen die voor een garage in Rotterdam staan fouilleren. Dat loopt echter niet af zoals hij wilde: vijf jaar later moet hij zelf voor de rechter komen.

De agent pakt een van de mannen die hij wil fouilleren vast en geeft hem een kopstoot. In zijn beschrijving van de gebeurtenissen schrijft de agent dat hij stevig werd vastgepakt en zich bedreigd voelde. Maar als een dag later beelden online komen, blijkt dat niet te kloppen. 

De agent stuurt daarop een mail naar zijn leidinggevende: het proces-verbaal klopt niet, maar met die mail wordt uiteindelijk niks gedaan. 

Vijf jaar later moet de agent in de rechtbank uitleggen wat er nou precies is gebeurd op die dag. Achter hem zitten zo’n twintig tot dertig collega’s die hem steunen. Hij vertelt dat hij hier al jaren naar uitkijkt, omdat hij eindelijk kan vertellen hoe het nou mis heeft kunnen gaan. Hij vertelt dat hij overtuigd was dat ze elkaar hadden vastgepakt en dat hij zich verantwoordelijk voelde voor de andere agenten. „Er lag veel gereedschap, ik zag dat de garagedeur een beetje dichtging en ik was bang dat de boel zou gaan escaleren.’’

De rechters concluderen dat de agent inderdaad fouten heeft gemaakt in zijn verslag, maar dat hij dat niet opzettelijk deed. Verslaggever Eric Oosterom volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Hij vertelde na de uitspraak dat hij niet blij was, maar wel opgelucht. Natuurlijk was hij opgelucht dat hij was vrijgesproken, maar hij was niet blij omdat hij vijf jaar in de ellende heeft gezeten door deze zaak.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het Vlaardingse pleegmeisje, dat werd mishandeld door haar pleegouders, werd volgens hen op die manier tegen zichzelf in bescherming genomen. Dat zeggen haar ouders in de rechtbank: ‘We zijn geen mosnters.’

Volgens John wilde hij naast het meisje ook zijn gezin in bescherming nemen. Daarbij vond hij straf geven normaal: „Het begon met iets kleins, zoals in de hoek staan. Als ze dat dan niet deed, ging ik steeds een beetje verder en daarna ben ik de realiteit verloren en heb ik een hok gebouwd.’

Uiteindelijk brachten John en Daisy het meisje naar het ziekenhuis. Daar bleek dat ze ernstig hersenletsel heeft. Haar moeder leest een slachtofferverklaring voor: „Wat mijn dochters is overkomen, mag nooit meer een kind aangedaan wordne .Jullie zijn monsters en jullie hebben de levens van min kinderen kapot gemaakt. Ik wens jullie het slechtste van het slechtste toe.’’

VErslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Een van de heftigste momenten was voor mij waarop de rechters beschreven wat er op de screenshots die John en Daisy van camerabeelden hadden gemaakt te zien was. „Steeds weer die momenten en dan besef je, ooh meisje, hoe lang heb heb je dit moeten ondergaan? Hoeveel uur heb je daar gestaan? Lag je ‘s nachts ook aan de ketting? Was er ooit een moment dat je nog los was?’ 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het Vlaardingse pleegmeisje is bij veel mensen bekend vanwege de schokkende manier waarop ze mishandeld werd. Maar hoe kwam zij eigenlijk terecht bij dit pleeggezin? 

Het meisje is eind 2013 geboren. Nadat haar ouders uit elkaar gaan blijft ze bij haar moeder wonen. Als zij een nieuwe vriend krijgt, worden het meisje en haar jongere zusje op een gegeven moment uit huis geplaatst. Ze komen terecht in het gezin van John en Daisy.

In de rechtbank vertellen zij over de manier waarop ze voor haar zorgen. John zegt dat hij het meisje tegen zichzelf wilde beschermen, maar dat hij ook zijn gezin wilde beschermen: „Je krijgt een meisje in huis, maar de gebruiksaanwijzing krijg je er niet bij.’’ Het beschermen begint met in de hoek staan, maar dat gaat steeds verder, tot hij zelfs een kooi bouwt voor het meisje. Als ze niet luistert, ga je er wel voor zorgen dat ze echt in de hoek blijft staan. Het begon met een touw, daarna een ketting, en toen een kooi.’’

Verslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Het raakte me toen ik hoorde dat het meisje doorligpwonden had op haar voeten. Het duurt heel lang voordat je die krijgt, dus dat zegt wel wat over hoe lang ze heeft moeten staan. Dat moet afschuwelijk geweest zijn, echt heel gruwelijk.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Op een avond in juni belt Laurens de politie: hij wil 2,5 miljoen euro ontvangen en zijn vriendin en dochter uit Amerika moeten een visum krijgen. Als dat niet gebeurt, laat hij 150 kilo explosieven ontploffen.

De politie stuurt direct een onderhandelaar naar Laurens toe. Via camerabeelden zien agenten ook dat er veel draden door het huis lopen. De onderhandelaar weet hem uiteindelijk naar buiten te praten, waarna blijkt dat er helemaal geen explosieven aanwezig waren.

De avond vormt de climax van een periode waarin Laurens veel drank en drugs gebruikt. Hij drinkt dagelijks één tot twee flessen whisky en rookt soms wel dertig joints op een dag. Daardoor krijgt hij veel last van waanbeelden.

Na drieënhalve maand in de cel moet hij voor de rechters verschijnen. Daar vertelt Laurens dat hij geen herinneringen meer heeft aan de bewuste avond. Volgens psychologen heeft hij enkele psychische stoornissen en is hij verminderd toerekeningsvatbaar.

Verslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: ,,Het is zo moeilijk om dit te voorkomen. Laurens is meerdere malen behandeld voor zijn verslavingen, maar dat heeft niet gewerkt. Drank verdooft even, maar het helpt je niet op de lange termijn.''

Na deze aflevering gaat De Zaak X met winterstop. Op 12 januari zijn we weer terug!

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Jarenlang hadden Jonas en Bente een relatie, maar een gezonde relatie was het niet. Op een avond gaat het helemaal mis: Jonas zegt dat hij zichzelf wilde doden, volgens Bente wilde hij haar om het leven brengen.

Jonas heeft in zijn leven al langere tijd last van meerdere stoornissen. Hij is angstig, gaat conflicten uit de weg en heeft een laag zelfbeeld. Ook zegt hij dat hij bang is voor Bente, omdat zij hem zou commanderen. Volgens Bente is dat niet waar en is het juist andersom.

De twee gebruiken samen slaapmedicatie. Jonas maakt die op een avond in april 2024 klaar, en schrijft daarbij een brief waarin hij afscheid van Bente neemt. Hij wil zichzelf doden met het slaapdrankje, maar dat mislukt: hij overleeft het.

Drie maanden later doet Bente aangifte: volgens haar wilde Jonas niet alleen zichzelf doden, maar ook haar leven beëindigen. In de rechtbank moet Jonas zichzelf verantwoorden.

Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Ze hadden een vrij toxische relatie, ze konden eigenlijk niet met en niet zonder elkaar.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

In de tijd dat de 20-jarige Raomi bij haar pleegouders Cindy en Max woonde, is ze zwaar mishandeld. Ze werd geslagen, moest veel klussen doen en er werden zelfs sigarettenpeuken op haar lichaam uitgedrukt. Maar in de rechtbank wijzen de twee verdachten naar elkaar.

Volgens Max werd Raomi geslagen door Cindy, en niet door hem. Hooguit zou hij haar een keer hebben geraakt als hij Raomi en Cindy uit elkaar moest halen. Verder zegt hij ook dat Cindy hém mishandelde.

Maar Cindy vertelt precies het tegenovergestelde: ,,Mevrouw, ik heb Raomi niet mishandeld, absoluut niet. Ik heb haar willen beschermen waar ik kon, en was als de dood voor die man.'' Wel geeft ze toe dat ze Raomi’s haren af heeft geknipt.

Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: ,,Ik heb geen oprechte spijt gehoord, want als je zegt dat je niks hebt gedaan, waar moet je dan spijt van hebben? Het meest bizarre vind ik dat als je mishandeld wordt door je partner, dan bel je de politie. Maar dat is ook niet gebeurd.''

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Mishandeling, blauwe plekken, hard werken in het huishouden: het leven van Raomi bij haar pleegmoeder Cindy is een hel. Pas na meerdere meldingen en als het meisje zelf de politie belt, kan ze eindelijk ontsnappen.

Jarenlang woonde Raomi bij de moeder van Cindy. Daar gaat het goed en heeft ze het naar haar zin. Tot de vrouw overlijdt. In samenspraak met de jeugdzorgorganisatie gaat Raomi dan bij Cindy, haar man en hun twee kinderen wonen.

In dat huishouden krijgt Raomi het zwaar. De man van Cindy overlijdt na een periode van ziekte, en zij krijgt een relatie met Max. Het stel zorgt slecht voor Raomi: ze moet voor de kinderen zorgen en mag pas naar school als ze al haar klussen heeft gedaan. Ze moet het huis opruimen, de tuin netjes houden en er wordt vaak tegen haar geschreeuwd. Dat viel eerder ook al de thuiszorgmedewerkers voor Cindy’s overleden partner op.

Als Raomi op een dag alleen thuis is, belt ze de politie. Ze vertelt dat ze wordt geslagen, en de politie komt naar de woning toe. Agenten besluiten direct om haar daar weg te halen. Cindy en Max worden opgepakt, en moeten zich voor de rechter verantwoorden. Daar blijkt dat het meisje vaak is mishandeld. 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Op een koude winteravond gaat de 66-jarige Marius met de auto naar metrostation Capelsebrug. Wat hij van plan is, is niet duidelijk, maar tweeënhalfjaar later moet hij in de rechtbank uitleggen wat er nou die avond precies gebeurd is.

In de rechtbank vertelt hij dat hij de metro inliep, en daar werd aangesproken door twee vrouwen die zagen dat een jongen (17) een mes bij zich had. Volgens Marius heeft hij de jongen aangesproken, en gezegd dat hij undercoveragent is. Hij neemt de jongen mee naar zijn auto, en zegt dat hij op zoek gaat naar een plek om hem te fouilleren.

Samen rijden ze langs meerdere plekken. Ze komen langs het Kralingse Bos in Rotterdam, maar volgens Marius is dat geen geschikte plek. Uiteindelijk komen ze weer uit in Capelle, waar Marius de jongen op zijn buik op de achterbank laat liggen. Daar ‘fouilleert’ hij hem, maar betast hij de jongen ook. Zo zit hij aan zijn billen, en zegt hij dat de jongen ‘wel een stevig sixpack heeft’. Hierna zet hij de jongen nog af bij zijn oma, waar hij naartoe onderweg was.

Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad. Hij waarschuwt voor victim blaming: „Als je angstig bent, doe je dingen die je anders nooit zou doen. Het is heel treurig dat een man van 66 jaar dan misbruik maakt van een jongen van 17.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Na anderhalf jaar bekende Soenil plotseling dat hij Dilshad in de gracht duwde

Tijdens het festival Jazz in de Gracht liggen veel bootjes in de Haagse grachten. Vanaf bootjes en de kade wordt jazzmuziek gespeeld, waar veel mensen, genietend op hun boot, naar luisteren. Maar als twee mensen aan komen varen in een bootje, schrikken ze: ze zien een lichaam in het water.

Het is het lichaam van Dilshad. Hij leefde lange tijd op straat, tot zijn familie na vele pogingen eindelijk tot hem doordrong en hij het besluit nam om het roer om te gooien. Hij wilde zich op laten nemen in een kliniek, om zo van zijn verslaving af te komen. Dat plan besprak Dilshad met zijn huisarts, die hem steunde.

Maar dan wordt hij dus in het water gevonden. Eerst denkt de politie dat hij tijdens het wildplassen in de gracht is gevallen, maar anderhalfjaar later wordt een man opgepakt voor een winkeldiefstal. In de verhoorkamer bekent deze Soenil nog meer op zijn kerfstok te hebben. Hij zegt dat hij Dilshad in het water duwde.

In het eerste verhoor zegt Soenil dat hij wist dat Dilshad niet kon zwemmen, later zegt hij dat hij het niet wist. In de rechtbank zegt hij dat hij anderhalf jaar lang worstelde met zijn geheim, en dat hij het daarom vertelde. Ook zegt hij dat Dilshad hem geld schuldig zou zijn.

Verslaggever Theresia Schouten volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Dit is een hele bijzondere zaak, echt een worsteling aan alle kanten. Zonder bekentenis was de zaak allang afgesloten, dus het was ergens goed dat hij dat deed. Voor de familie van Dilshad voelt het heel onrechtvaardig dat Soenil nu geholpen gaat worden. Dat had Dilshad ook graag gewild, maar die kans heeft hij nooit gekregen.’

Dit is de nieuwste aflevering van de podcastserie De Zaak X. De complete serie beluister je via deze site! Elke week een mailtje als de nieuwste aflevering online staat? Schrijf je dan hieronder in!

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Twee weken na de geboorte van hun kindje, werd Jihaneve gedood door haar vriend Arnold. Ze hadden op dat moment al een paar jaar een relatie, waarin hij haar steeds vaker controleerde en isoleerde. Terwijl hun pasgeboren baby toekeek, doodde hij haar met 258 messteken.

Aan het begin van hun relatie zijn de twee gelukkig samen. Maar naarmate de tijd vordert, gaat het vaker mis. Arnold vertrouwt Jihaneve niet, en denkt dat ze vreemdgaat. Als ze zwanger van hem raakt, beschuldigt hij haar nog steeds.

Als hun kindje ter wereld komt, wonen ze neit samemn. Tot hun kindje twee weken oud is, en hij wil dat ze een DNA-test doen om te kijken of hij echt de biologisch vader van hun kind is. Dat weigert Jihaneve, waarna hij woest wordt en haar doodt, terwijl hun kindje toekijkt. Na het doden van zijn vriendin maakt Arnold selfies met hun kind.

Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „De voogd legde in de rechtbank heel goed uit hoe hij  dat jonge kind nu al een trauma heeft bezorgd. Ook al lijkt een baby hier niks van mee te krijgen, het wordt toch opgeslagen in zo’n lichaam. Het is fijn dat het kindje nu in goede handen is, maar dat vond ik wel heel ingrijpend.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.